I SA/Wa 1788/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Sędziowie sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.), sędzia WSA Elżbieta Lenart, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania I. L. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę [...], własności nieruchomości położonej w [...] zajętej pod ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, uchylił decyzję Wojewody [...]. Równocześnie Minister odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę [...], prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda [...], na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] stwierdził nabycie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę [...], własności przedmiotowej nieruchomości zajętej pod ul. [...]. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania, decyzja ta została uchylona decyzją Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...]. Równocześnie Minister odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę [...], prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 1969/19 uchylił decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2019 r. wskazując w uzasadnieniu na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o załącznik będący integralną częścią uchwały nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. Po ponownym rozpatrzeniu złożonego odwołania Minister Rozwoju, Pracy i Technologii uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] i odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę [...], prawa własności przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy przywołał treść art. 153 oraz art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.), a także art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Minister, odwołując się do odpowiednich dokumentów, wyjaśnił, że właścicielem działki nr [...] (wydzielonej z działki nr [...]) w dniu [...] grudnia 1998 r. była I. L. Spadek po zmarłej w dniu [...] czerwca 2014 r. E. L., nabyła gmina [...], a spadek po zmarłym w dniu [...] marca 2015 r., S. L. nabyli I. L. oraz M. L. Bezspornym jest zatem fakt, że przedmiotowa nieruchomość, stanowiąca działkę nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego. Organ II instancji przypomniał, że przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. dotyczy jedynie tych nieruchomości, które w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęte były pod drogi publiczne, zaliczone przed 1 stycznia 1999 r. do odpowiedniej kategorii dróg publicznych. Organ odwoławczy stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się uchwała z dnia [...] października 1987 r. nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w [...] w sprawie opinii dotyczącej zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich wraz z załącznikiem nr [...] obejmującym ul. [...], jako drogę lokalną miejską. Jednakże uchwała ta miała charakter jedynie opiniujący. Ponadto w aktach sprawy znajduje się uchwała Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1989 r., nr [...] w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych w województwie ciechanowskim. Uchwała ta nie obejmuje dróg lokalnych miejskich, w tym ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 lutego 2020 r., sygn. akt I S/VWa 1969/19, wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ jest zobowiązany do uzupełnienia materiału dowodowego sprawy o załącznik będący integralną częścią uchwały nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. w sprawie zaliczenia dróg gminnych w województwie [...], o którym w niej mowa. Minister uzupełnił materiał dowodowy w zaleconym przez Sąd zakresie. Z akt prowadzonej przed Ministrem Inwestycji i Rozwoju sprawy nr [...], dotyczącej nieruchomości położonej w [...], zajętej również pod ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, organ pozyskał pismo Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2019 r. wraz z uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. nr [...] oraz załącznikiem do tej uchwały. W piśmie z dnia [...] maja 2019 r. Burmistrz wskazał, że brak jest uchwały obejmującej drogi lokalne miejskie w dawnym województwie [...]. Uchwała Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych w województwie [...] wraz z wykazem dróg gminnych w województwie [...] była przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 12 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 1662/19 stanął na stanowisku, że uchwała ta nie odnosi się do dróg położonych na terenie Miasta [...]. Zgodnie z § 1 tej uchwały ustala ona wykaz dróg gminnych stanowiących załącznik do uchwały. Natomiast w załączniku wymienione są 52 drogi, z określeniem ich początku i końca oraz długości, pomiędzy poszczególnymi wskazanymi w nich miejscowościami na terenie województwa [...]. Wprawdzie niektóre z dróg położone są na trasach pomiędzy [...], a innymi miejscowościami, jednakże załącznik nie wymienia dróg lokalnych miejskich na terenie Miasta [...]. Oznacza to, że ul. [...] w [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. nie posiadała statusu drogi publicznej, bowiem nie została zaliczona do kategorii dróg publicznych. Wobec niespełnienia łącznie przesłanek wymienionych w art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Minister po ponownym rozpatrzeniu złożonego odwołania uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] i odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę [...], prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Na decyzję Ministra skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła gmina [...]. W uzasadnieniu skarżąca Gmina zarzuciła zaskarżonej decyzji "w szczególności" naruszenie przepisów postępowania, czyli: - art. 75 kpa poprzez nie dopuszczenie w sprawie innych dowodów, które umożliwiłyby dodatkowe wyjaśnienie sprawy, - art. 77 kpa poprzez nie wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, - art. 80 kpa poprzez dowolną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie polegającą na tym, że treść istniejących w sprawie dokumentów wskazujących na to, że nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną została zinterpretowana w sposób dowolny w sprzeczności z zasadą swobodnej oceny dowodów, - art. 107 § 3 kpa poprzez nie wskazanie jednoznaczne faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu skargi skarżąca Gmina przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2022 r. Dz. U. poz. 329) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku (taka jednak sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie). Orzeczenie sądu administracyjnego wywiera zatem skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Wobec powyższego podkreślić należy, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydaniu decyzji do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 1998 r. sygn. akt IV SA 975/97; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 1999 r. sygn. akt IV SA 527/97). Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd stwierdził, że Minister wykonał zapadły w tej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 1969/19. Oznacza to, że organ nadzoru wyjaśnił w sposób należyty wszystkie istotne dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy okoliczności, a zatem nie naruszył powołany wyżej art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 18 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 1969/19, uchylając decyzję Ministra z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez skarżącą Gminę prawa własności przedmiotowej nieruchomości stanął na stanowisku, że za przedwczesny należy uznać wniosek Ministra, że przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy przez organ I instancji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, bowiem dopiero konieczny do uzupełnienia materiał dowodowy i jego prawidłowa ocena będą miały zasadniczy wpływ na zgodne z prawem rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Sąd stwierdził, że "W niniejszej sprawie niesporny jest fakt, że zgodnie z uchwałą Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. w sprawie zaliczenia dróg gminnych w województwie [...] ustalony został wykaz dróg gminnych na terenie Miasta i Gminy [...]. W ww. uchwale, w jej § 2 wskazano, że wykaz tych dróg znajduje się w załączniku, który tym samym stanowił integralną część uchwały. W aktach sprawy administracyjnej brak jednak ww. załącznika, natomiast Dziennik Urzędowy, w którym uchwała została opublikowana nie zawiera tego załącznika. Stąd przedwczesne jest zdaniem Sądu zdecydowane stwierdzenie organu II instancji dotyczące nieobjęcia ww. uchwałą drogi lokalnej miejskiej – ulicy [...]. Natomiast rację ma Minister przywołując art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r., że zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich następuje w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej, po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych stopnia podstawowego. Skoro tak, to uchwała z dnia 8 października 1987 r. takiego aktu nie stanowiła, bowiem została ona podjęta jedynie w sprawie opinii dotyczącej zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich. Faktu tego nie zmienia, że w załączniku nr [...] do tejże uchwały ulica [...] wskazana była jako droga lokalna miejska.". Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "Minister Inwestycji i Rozwoju zaskarżoną decyzją uchylając decyzję organu I instancji i odmawiając stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...] prawa własności przedmiotowej nieruchomości nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego i prawnego sprawy przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia jej złożoności. Innymi słowy wobec braków w materiale dowodowym o zasadniczym znaczeniu organ ten nie mógł dokonać jego pełnej i prawidłowej oceny, tym samym nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy." W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny zalecił organowi II instancji by przy ponownym rozpatrywaniu złożonego odwołania uzupełnił materiał dowodowego sprawy o "załącznik będący integralną częścią uchwały Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. w sprawie zaliczenia dróg gminnych w województwie [...], o którym w niej mowa." Następnie "Stosownie do wyników postępowania prowadzonego w ww. zakresie organ podejmie zgodną z przepisami obowiązującego prawa decyzję, którą w taki też sposób uzasadni". W ocenie Sądu orzekającego Minister prawidłowo wykonał przywołane zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w wyrku z dnia 18 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 1969/19, prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz dokonał prawidłowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego. Minister uzupełnił w sprawie materiał dowodowy o uzyskaną z akt innej toczącej się przed tym organem spraw (nr [...]) dotyczącej nieruchomości położonej w [...], zajętej także pod ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...], o kserokopię pisma Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2019 r. oraz potwierdzoną za zgodność kserokopię odpisu uchwały nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. wraz z załącznikiem do tej uchwały. Podkreślić przy tym należy, że wszystkie historyczne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy zarówno organu I jak i II instancji, również dotyczące uchwały Nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] października 1987 r. w sprawie opinii dotyczącej zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich wraz z załącznikiem nr [...], z treści której skarżąca Gmina wywodzi dla siebie korzystne skutki prawne, są tylko w formie kserokopii z potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że ponownie prowadząc postępowanie odwoławcze Minister prawidłowo uznał, że przedmiotowa nieruchomość (działka nr [...]) w dniu 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego. Jednakże w spawie nie może mieć zastosowania art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, ponieważ przepis ten dotyczy jedynie tych nieruchomości, które zostały zajęte pod drogi zaliczone w sposób prawem przewidzianym pod drogi publiczne. Takiego zaś statusu nie miała ulica [...], gdyż w dniu 31 grudnia 1998 r., nie była ona zaliczona odpowiednią uchwałą do właściwej kategorii dróg publicznych. W aktach sprawy znajduje się co prawda uchwała Nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] października 1987 r. w sprawie opinii dotyczącej zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich wraz z załącznikiem nr [...] obejmującym ul. [...], jako drogę lokalną miejską. Jednakże uchwała ta miała charakter jedynie opiniujący. Jak zaś wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w wiążącym zarówno Ministra jak i Sąd obecnie orzekający stanowisku zawartym w powołanym wyżej wyroku z dnia 18 lutego 2020 r. "uchwała z dnia [...] października 1987 r. takiego aktu nie stanowiła, bowiem została ona podjęta jedynie w sprawie opinii dotyczącej zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich. Faktu tego nie zmienia, że w załączniku nr [...] do tejże uchwały ulica [...] wskazana była jako droga lokalna miejska". Ponadto z treści pisma Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2019 r. wynika, że w załączniku do "uchwały nr [...]Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. zostały wymienione drogi gminne, pominięto zaś drogi lokalne miejskie, pomimo, że przesłany [...].10.1986 r. wykaz, a następnie załącznik do uchwały Rady Narodowej Miasta i Gminy w [...], zawierał drogi gminne i drogi lokalne miejskie. Powyższy problem dotyczy wszystkich gmin na terenie dawnego województwa [...]. Dodatkowo podkreślić należy, że z treści uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. nr [...], jednoznacznie wynika, że dotyczy ona jedynie sprawy zaliczenia dróg tylko do kategorii dróg gminnych w województwie [...]. Oznacza to, że uchwała ta w ogóle nie obejmuje dróg lokalnych miejskich, w tym i ulicy [...]. Takie samo stanowisko zajął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku dnia 12 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 1662/19, który wydany został w analogicznej sprawie dotyczącej również ulicy [...], działki nr [...]. W tej sytuacji Sąd podziela stanowisko Ministra, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła zawarta w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) przesłanka zaliczenia nieruchomości zajętej na dzień 31 grudnia 1998 r. pod drogę do kategorii drogi publicznej w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Uchwały Rady Narodowej Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] października 1987 r. nr [...] w sprawie opinii dotyczącej zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich, jak wynika z jej treści miała charakter jedynie opiniujący. Natomiast uchwała z dnia [...] czerwca 1989 r. nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] dotyczyła zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych w województwie [...] i nie odnosiła się do dróg położonych na terenie Miasta [...]. Skoro zaś ul. [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. nie posiadała statusu drogi publicznej, bowiem nie została zaliczona do kategorii dróg publicznych, to nie została spełniona jedna z przesłanek wskazanych w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Kwestii tej nie dostrzegł organ I instancji, wadliwie przyjmując, że uchwała z dnia [...] czerwca 1989 r. nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] dotyczyła zaliczenia ul. [...] w [...] do kategorii dróg gminnych. Niespełnienie jednej z koniecznych, ustawowo określonych przesłanek zastosowania art. 73 ust.1 powołanej ustawy uzasadniało zatem uchylenie przez Ministra w całości decyzji Wojewody [...] i wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...] prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Dodatkowo podkreślić należy, że ani w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, ani do złożonej skargi, skarżąca Gmina nie dołączyła żadnych dokumentów, które podważałyby prawidłowość ustaleń organu odwoławczego dokonanych w niniejszej sprawie. Podsumowując Sąd uznał, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją Ministra zostało przeprowadzone z zachowaniem reguł postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego (w tym i przepisów powołanych w złożonej skardze) i z uwzględnieniem wiążącej organ oceny prawnej i wskazań co do dalszego sposobu postępowania wynikających z zapadłego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Materiał dowodowy w sprawie został dostatecznie zebrany. Wyjaśnione zostały także wszystkie okoliczności istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Minister przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe oraz usunął dające się usunąć wątpliwości dotyczące stanu faktycznego sprawy. Także w zgodzie z treścią art. 107 § 3 kpa organ przedstawi swoje stanowisko w uzasadnieniu ponownie wydanego rozstrzygnięcia, które dostatecznie odzwierciedla rację decyzyjną i wyjaśnia tok rozumowania organu, który prowadzi do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego i procesowego do rzeczywistej sytuacji faktycznej zaistniałej w rozpatrywanej sprawie. Minister w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia prawidłowo wskazał również fakty, które uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2022 r. Dz. U. poz. 329) orzekł jak w sentencji. Dodatkowo wyjaśnić należy, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2021 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, o czym zawiadomiono strony, umożliwiając im przedstawienie dodatkowych argumentów. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw na rozprawie.