I SA/Wa 1789/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.), asesor WSA Iwona Ścieszka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa – Prezydenta [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia przejścia na rzecz Skarbu Państwa udziału w prawie własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz Skarbu Państwa – Prezydenta [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Finansów decyzją z [...] czerwca 2020 r. nr [...] stwierdził przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału w wysokości ½ w prawie własności nieruchomości położonej w [...] ul. [...], oznaczonej "[...] Nr [...] nr. rej. hip- [...]", której dotychczasowym współwłaścicielem, w rozumieniu przepisów rozporządzenia wykonawczego do ustawy z 1968 r., był L. G. Decyzja zapadła przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Zgodnie z zaświadczeniem Sądu Grodzkiego, Oddział Ksiąg Wieczystych z [...] listopada 1948 r. Nr [...] nieruchomość oznaczona "[...] Nr [...] hip nr [...]" – stanowiła własność W. P. i L. G. w częściach równych, niepodzielnie. Nieruchomość przy ul. [...] została objęta działaniem przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279). Orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] stycznia 1951 r. Nr. [...] odmówiono dotychczasowym właścicielom ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu. Decyzją z [...] czerwca 1951 r. nr [...] Ministerstwo Gospodarki Komunalnej utrzymało w mocy ww. orzeczenie Prezydium. Następnie [...] stycznia 1965 r. na podstawie wniosku z [...] lipca 1955 r. nr [...] oraz orzeczenia Prezydium [...] stycznia 1956 r. Sąd Powiatowy dla [...] w [...] Wydział [...] Ksiąg Publicznych dokonał wpisu Skarbu Państwa jako właściciela nieruchomości (postanowienie Sądu Powiatowego dla [...] w [...] z [...] sierpnia 1955 r., Dz Kw nr [...]). L. G. uzyskał obywatelstwo Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej w drodze naturalizacji [...] listopada 1954 r. (niniejszy fakt został potwierdzony w trakcie postępowania przed Komisją o przyznanie odszkodowania – treść zmienionej proponowanej decyzji nr [...] z [...] lipca 1965 r.) Wnioskiem z [...] października 1961 r. nr [...], w związku z postanowieniami układu pomiędzy Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki a Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej dotyczącego roszczeń obywateli Stanów Zjednoczonych, podpisanego 16 lipca 1960 r. (dalej: "układ indemnizacyjny") L. G. wystąpił do Komisji Stanów Zjednoczonych do Spraw Roszczeń Zagranicznych (dalej: "Komisja") o przyznanie odszkodowania za utratę udziału w prawie własności ww. nieruchomości. Komisja wydała Proponowaną Decyzję [...] kwietnia 1965 r. odrzucając roszczenie z tego powodu, że wnioskodawca nie wywiązał się z obowiązku dowodowego na poparcie swojego roszczenia, nie dowiódł własności praw i udziału w majątku, który został znacjonalizowany. L. G. złożył zastrzeżenia do proponowanej decyzji i [...] lipca 1965 r. po uwzględnieniu zastrzeżeń Komisja wydała zmienioną proponowaną decyzję uwzględniając jego wniosek. Decyzja ta [...] września 1965 r. została zarejestrowana jako decyzja ostateczna. Wobec takich ustaleń faktycznych, poczynionych w toku wszczętego z urzędu postępowania (zawiadomienie z [...] czerwca 2011 r. nr [...]), Minister Finansów decyzją z [...] czerwca 2020 r., działając na podstawie art. 1, 2 i 5 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz.U. Nr 12, poz. 65) przywoływanej dalej jako: "ustawa z 1968 r.", stwierdził przejście na rzecz Skarbu Państwa prawa własności przedmiotowej nieruchomości. W motywach rozstrzygnięcia, Minister podnosił, że ustawa z 1968 r. przewiduje konieczność wydania decyzji obejmującej wszelkie prawa związane z nieruchomością za które przyznano odszkodowanie, jeżeli uprawniony do odszkodowania obywatel Stanów Zjednoczonych utracił w wyniku przejęcia jej przez Polskę przed dniem wejścia w życie układu indemnizacyjnego. W rozpatrywanej sprawie Komisja stwierdziła natomiast przejęcie na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położnej przy ul. [...] w [...] w dniu [...] stycznia 1956 r. (dzień w którym zarejestrowano decyzję Prezydium o przejęciu majątku) na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy i z tego tytułu przyznała L. G. odszkodowanie. Utrata prawa własności nieruchomości na podstawie ww. dekret objęta jest art. II układu. Prawo własności przedmiotowej nieruchomości było ustanowione na rzecz obywatela państwa obcego, a fakt nabycia obywatelstwa Stanów Zjednoczonych Ameryki przez ww. osobę został potwierdzony w trakcie postępowania przed Komisją. Oznaczało to stwierdzenie przez organy władzy Stanów Zjednoczonych Ameryki zgodności roszczenia z postanowieniami układu. Zaistniały zatem przesłanki do wydania decyzji, o której mowa w art. 2 ustawy z 1968 r., tj. decyzji stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości lub prawa na podstawie międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych. Na decyzję Ministra Finansów z [...] czerwca 2020 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Skarb Państwa – Prezydent [...] zarzucając jej naruszenie: 1. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a.") poprzez wydanie decyzji niewykonalnej, 2. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do załatwienia sprawy, w tym między innymi ustalenia granic nieruchomości będącej przedmiotem postępowania, w konsekwencji wydanie decyzji w sytuacji, w której dopuszczone dowody nie doprowadziły do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających dla niej istotne znaczenie. 3. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a. w związku z art. 40 ust. 1 i 40b ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez zaniechanie przez organ orzekający wyczerpującego zebrania i zbadania materiału dowodowego, zaniechanie opracowania geodezyjnego i ustalenia aktualnych oznaczeń ewidencyjnych nieruchomości, a w konsekwencji dokonanie oceny sprawy z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów. 4. art. 107 k.p.a. polegające na nieprawidłowym rozstrzygnięciu zawartym w decyzji administracyjnej i braku kompletnego i spójnego uzasadnienia faktycznego i prawnego rozstrzygnięcia, 5. art. 46 kc w zw. z art. 1 i 2 ustawy z 1968 r. poprzez brak określenia, jakiej "nieruchomości" dotyczy decyzja, 6. art. 2 ustawy z 1968 r. w zw. z art. 25, 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. 2017 r., poz. 1007) poprzez nie zawarcie w treści decyzji elementów umożliwiających jej wykonanie zgodnie z powołanymi przepisami. 7. art. 2 ustawy z 1968 r. w zw. z § 19 pkt. 1 oraz § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie informatycznym (Dz.U. z 2016 r., poz. 312 ze zm.) poprzez nie zawarcie w treści decyzji elementów umożliwiających jej wykonanie w sposób, w jaki nakazują powołane przepisy prawa, 8. § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 maja 1968 r. w sprawie trybu dokonywania w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz.U. Nr 17, poz. 109) poprzez jego niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez nie zawarcie w treści decyzji elementów umożliwiających jej wykonanie w sposób, w jaki nakazują powołane przepisy prawa. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, rozwinięte w motywach skargi wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu wadliwego oznaczenia nieruchomości Minister, przywołując treść § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 maja 1968 r. wywodził, że nie wynika z niego bezwzględny obowiązek wskazywania w decyzji wydawanej w trybie ustawy z 1968 r. aktualnych oznaczeń nieruchomości. Zwracał przy tym uwagę, że postępowania prowadzone w trybie tej ustawy odnoszą się do zdarzeń z przeszłości, a nieruchomości podlegały w tym czasie różnorakim zmianom własnościowym, czy geodezyjno-katastralnych.. Przedmiotem tego postępowania nie jest ocena stanu prawnego nieruchomości, jakim on jest aktualnie, lecz stwierdzenie zajścia "historycznego" zdarzenia prawnego, jakim niewątpliwie było przejście własności realności na Skarb Państwa w związku z zawartymi przez rząd polski układami indemnizacyjnymi. Decyzja Ministra Finansów jest więc konsekwencją ziszczenia się w przeszłości, a nie obecnie, przesłanek przejścia nieruchomości na własności na Skarb Państwa. Wydanie w trybie art. 2 powołanej wyżej ustawy decyzji nie wyklucza sytuacji, że obecny stan prawny nieruchomości jest już inny i nieruchomość w sposób trwały (legalny) przeszła na rzecz innych podmiotów niż Skarb Państwa. Zauważał przy tym, że w wielu przypadkach bowiem nie jest w ogóle możliwe dokonanie zupełnego odwzorowania nieruchomości "historycznej" w stosunku do współczesnej (swoistego naniesienia, nałożenia obszaru nieruchomości aktualnych na dawny numer hipoteczny). Podobne problemy generuje sytuacja, gdy np. obszar nieruchomości objętej działaniem decyzji Ministra Finansów (czyli dawna nieruchomość "historyczna") w niewielkiej części zawiera się w nieruchomości współczesnej np. obejmuje kilkanaście % obszaru nieruchomości aktualnej, która w pozostałej części nie była nigdy objęta działaniem układu indemnizacyjnego, co najczęściej jest wynikiem scalenia. Zwracał równie uwagę, że w myśl art. 11 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 2204 ze zm.), organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego są ich organy wykonawcze. W związku z tym to na nich spoczywa obowiązek regulacji stanu prawnego nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: skarga jest zasadna. Materialnoprawną podstawę skarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych, które stosuje się do wpisów na rzecz Skarbu Państwa w księgach wieczystych tytułu własności nieruchomości obywateli państw obcych oraz uprawnień wynikających z wieczystego użytkowania lub z ustanowionych na rzecz tych obywateli ograniczonych praw rzeczowych, które to nieruchomości i prawa przeszły na rzecz Skarbu Państwa na podstawie międzynarodowych umów o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych, zawartych z rządami tych państw przez Rząd Polski (art. 1 ust. 1). Zgodnie z art. 2 tej ustawy, wpis do księgi wieczystej Skarbu Państwa jako właściciela nieruchomości (...) następuje na podstawie decyzji Ministra Finansów, stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości lub prawa na podstawie międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych. W myśli art. 5 ust. 2, ustawę stosuje się również do nieruchomości oraz prawa, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa na podstawie międzynarodowych umów o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych, zawartych przed ogłoszeniem ustawy. Warunkiem wydania, na podstawie art. 2 omawianej ustawy deklaratoryjnej decyzji stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości lub prawa, jest zatem po pierwsze: jej nacjonalizacja lub w inny sposób przejęcie przed dniem zawarcia międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych, po wtóre objęcie wynikających z tego tytułu roszczeń byłego właściciela taką umową. Jedną z umów, do której nawiązuje art. 1 ustawy z 1968 r. (zwanych układami indemnizacyjnymi), jest zawarty 16 lipca 1960 r. układ miedzy Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki i Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, dotyczący roszczeń obywateli Stanów Zjednoczonych, w ramach którego Rząd Polski zobowiązał się zapłacić Rządowi Stanów Zjednoczonych sumę 40.000.000 dolarów, na poczet całkowitego uregulowania i zaspokojenia wszystkich roszczeń obywateli Stanów Zjednoczonych z tytułu nacjonalizacji i innego rodzaju przejęcia przez Polskę mienia oraz praw i interesów związanych lub odnoszących się do mienia w dniu lub przed dniem wejścia w życie układu (art. I lit. A układu). Roszczenia te obejmowały m.in. roszczenia z tytułu przejęcia własności lub użytkowania mienia na podstawie polskich ustaw, dekretów lub innych zarządzeń, ograniczających lub uszczuplających prawa i interesy związane lub odnoszące się do mienia (art. II). W okolicznościach faktycznych poza sporem jest, że nieruchomość położona w [...] przy ul. [...], oznaczona "[...] Nr [...] nr. rej. hip- [...]", której współwłaścicielem był L. G., przejęta została na rzecz Skarbu Państwa na podstawie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Poza sporem jest również, że w związku z tym przejęciem będący obywatelem Stanów Zjednoczonych L. G. wystąpił w związku z ww. układem do Komisji Stanów Zjednoczonych do Spraw Roszczeń Zagranicznych o przyznanie odszkodowania m.in. za jej utratę. Nie kwestionowaną okolicznością jest przy tym, że Komisja owe roszczenie uznała za zasadne i decyzją z [...] lipca 1965 r. przyznała mu z tego tytułu stosowne odszkodowanie. Powyższe ustalenia nie budzą wątpliwości Sądu i znajdują odzwierciedlenie w dokumentach zgromadzonych w sprawie. Zaistniały zatem przesłanki do wydania przez Ministra Finansów deklaratoryjnej decyzji stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości na podstawie międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych będącej podstawą wpisu do księgi wieczystej Skarbu Państwa, jako właściciela nieruchomości lub uprawnionego do korzystania z wieczystego użytkowania albo ograniczonego prawa rzeczowego – art. 2 ustawy z 1968 r. Zasadności podjęcia tego rodzaju decyzji skarżący zresztą nie kwestionuje. Istota sporu sprowadza się bowiem do odpowiedzi na pytanie jakie elementy musi zawierać wydane na gruncie ww. ustawy rozstrzygnięcia, a dokładniej rzecz ujmując, czy winno w nim zostać zawarte odniesienie do aktualnych oznaczeń geodezyjno- katastralnych nieruchomości. Organ bowiem – jak wynika to z odpowiedzi na skargę - stanął na stanowisku, że ze względu na deklaratoryjny charakter decyzji i objęcie działaniem układu indemnizacyjnego nieruchomości "historycznej", odnoszenie się do jej aktualnych oznaczeń nie jest niezbędne. Obowiązek taki nie wynika także jego zdaniem z treści § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 maja 1968 r., który w jego ocenie w tym zakresie stanowi o fakultatywności ujęcia tych danych, w miarę możliwości. Przeciwny pogląd wyraża natomiast skarżący, który to pogląd Sąd podziela. Paragraf 2 ust. 1 zd. pierwsze przywołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości (wydanego na podstawie art. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r.) stanowi, że "decyzja, o której mowa w § 1, dotycząca nieruchomości powinna zawierać imię i nazwisko (nazwę) dotychczasowego właściciela, miejsce położenia nieruchomości ze wskazaniem w miarę możliwości ulicy i numeru nieruchomości, jak również jej oznaczenia w księdze wieczystej. W ocenie składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie użyte w redakcji cytowanego przepisu sformułowanie "w miarę możliwości" odnosić należy wyłącznie do tych elementów, które obrazują lokalizację nieruchomości, tj. danych adresowych (ulicy, numeru nieruchomości). Tylko one wszak nie są szczególnie istotne przy identyfikowaniu nieruchomości. Tymczasem wydawana na gruncie ustawy z 1968 r. decyzja, skoro miała stanowić podstawę ujawnienia w księdze wieczystej tytułu Skarbu Państwa do nieruchomości, winna tę nieruchomość w sposób jednoznaczny wskazywać. Temu waśnie służą identyfikujące ją oznaczenia geodezyjno-katastralne, w postaci numeru działki, obrębu geodezyjnego w jakim jest położona, a także oznaczenie jej powierzchni. Numer działki jest wszak - jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych - desygnatem konkretnej powierzchni gruntu - nieruchomości z wszelkimi tego konsekwencjami wynikającymi z przepisów prawa. Funkcjonuje on w obrocie prawnym jako nazwa własna, określająca konkretną wielkość i ukształtowanie terenu z czym wiążą się konkretne prawa. (por. wyrok NSA z 31 maja 2019 r. II OSK 1747/17, Lex nr 2737030). Bez takiej identyfikacji, wątpliwa staje się więc nawet możliwość wykonania takiej decyzji. Rozstrzygnięcie decyzji administracyjnej musi zaś być sformułowane w taki sposób, ażeby możliwe było następnie wykonanie decyzji, a jego rzeczywistej treści nie można domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia decyzji. Uwzględniając zatem cel w jakim ma być wydawana decyzja Ministra Finansów, przepis § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wykładać należy w ten sposób, że jako element obligatoryjny decyzji wymienia on: imię i nazwisko (nazwę) dotychczasowego właściciela; miejsce położenia nieruchomości (tj. miejscowość gdzie ona się znajduje) oraz oznaczenie w księdze wieczystej. Fakultatywnie natomiast (o ile jest to możliwe) należy podać w niej wyłącznie tzw. adres policyjny nieruchomości. Zaprezentowane w odpowiedzi na skargę stanowisko organu, że to ewentualnie gospodarujący zasobem nieruchomości Skarbu Państwa Prezydent m.st. Warszawy (jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej), wnioskując o złożenie księgi wieczystej, względnie o dokonanie odpowiedniego wpisu w księdze już istniejącej, miałby dopiero dane identyfikujące przedmiotową nieruchomość precyzować, jest o tyle nieuprawnione, że prowadziłoby to de facto do swoistego dookreślania przez niego przedmiotu rozstrzygnięcia, ujętego w decyzji Ministra Finansów, a tym samym formułowanie wniosku wieczystoksięgowego nie tyle w oparciu o tę decyzję - jak wymaga tego art. 2 ustawy z 1968 r. oraz § 1 ww. rozporządzenia - ale w oparciu o własne ustalenia faktyczno-prawne, które w skrajnych wypadkach mógłby wręcz prowadzić do wypaczenia jej treści. Zwłaszcza, gdy jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, decyzja Ministra w jej części dyspozytywnej nie precyzuje nawet powierzchni nieruchomości oznaczonej "[...] Nr [...] nr. rej. hip- [...]", której udział w prawie własności przeszedł na rzecz Skarbu Państwa. Brak poczynienia przez Ministra jakichkolwiek ustaleń faktycznych w odniesieniu do aktualnych danych geodezyjno-katastralnych przedmiotowej nieruchomości, jest następstwem nieuprawnionego z treścią normatywną § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 maja 1968 r. przyjęcia przez organ orzekający założenia, że dane te nie stanowią jednego z elementów koniecznych decyzji. Powyższe czyni zatem zasadnym zarzut naruszenia skarżoną decyzją przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., a to w związku z art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z 1968 r. (a nie jak wskazano w skardze przepisami prawa geodezyjnego i kartograficznego) co uzasadnia jej uchylenie. Pominięcie zaś przez Ministra Finansów w rozstrzygnięciu oznaczenia nieruchomości wedle aktualnych ksiąg wieczystych (względnie danych z ewidencji gruntów i budynków, gdyby w odniesieniu do całości lub części tej nieruchomości nie była obecnie prowadzona księga wieczysta) powoduje, że wydana przezeń decyzja, oceniana być musi jako podjęta z istotnym naruszeniem art. 107 § 1 i 2 k.p.a. w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 maja 1968 r. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Rozpoznając ponownie sprawę organ ustali czy dla nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej "[...] Nr [...] nr. rej. hip- [...]" prowadzone są aktualnie księgi wieczyste i jakie jest obecnie geodezyjnie oznaczenie pochodzących z niej nieruchomości. W celu zaś pozyskania w tym przedmiocie adekwatnych danych rozważy powołanie biegłego i zlecenie mu przygotowania odpowiedniego opracowania geodezyjnego. W podjętym zaś rozstrzygnięciu uwzględni elementy, o których mowa w § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości.