I SA/Wa 1895/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Justyna Wtulich po rozpoznaniu w dniu 30 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia odmówić adwokatowi J. S. przyznania wynagrodzenia z tytułu udzielonej z urzędu pomocy prawnej. Postanowieniem z dnia 24 marca 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienia adwokata oraz umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie, na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adwokat – J. S. Podczas rozprawy w dniu 7 września 2016 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę oraz złożył do akt sprawy pismo procesowe z dnia 6 września 2016 r., w którym podtrzymał twierdzenia skargi oraz doprecyzował zarzuty i wnioski. W piśmie tym pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje : W niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). Uwzględniono przy tym treść § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801). Stosownie do jego treści do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życia rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Niniejsza sprawa została wszczęta w dniu 5 października 2015 r. (data wpływu skargi do organu) i nie została zakończona w danej instancji przed wejściem w życie (1 stycznia 2016 r.) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, a zatem do rozpoznania wniosku pełnomocnika znajdują zastosowanie przepisy dotychczasowe. Stosownie do treści § 20 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W rozpoznawanej sprawie wniosek adwokata J. S. zawarty w piśmie procesowym z dnia 6 września 2016 r. takiego oświadczenia nie zawiera. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że brak oświadczenia w przedstawionym brzmieniu nie stanowi uchybienia formalnego, które można uzupełnić na wezwanie Sądu w trybie art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., lecz brak materialny w zakresie uzasadnienia wniosku. Oświadczenie to, jest bowiem nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. postanowienie NSA z 13 sierpnia 2014 r., II OZ 759/14, postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r., I OZ 390/08). Skoro zatem wniosek adwokata J. S. takiego oświadczenia nie zawiera, to zasadna jest odmowa przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu (por. postanowienie NSA z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt II FZ 90/09 oraz postanowienie NSA z 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 759/14). Z powyższych względów, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. oraz § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. orzeczono jak w sentencji postanowienia.