I SA/Wa 1899/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.G. na uchwałę Rady Miasta [...] W. z dnia [...] października 2008 r., nr [...] w przedmiocie wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem miasta [...] W. na lata [...] postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. T.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta [...] W. z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] w przedmiocie wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem miasta [...] W. na lata [...]. Zdaniem skarżącego uchwała ta pozwala podnieść opłaty za lokale komunalne nawet o 300%. W odpowiedzi na skargę Rada W., reprezentowana przez r.pr. P.K., wniosła o jej odrzucenie wskazując, że skarga z dnia [...] sierpnia 2010 r. nie spełnia wymogów formalnych, ponieważ skarżący w w/w piśmie nie określił naruszenia prawa lub interesu prawnego, zgodnie z art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia powyższego organ wniósł o jej oddalenie na podstawie art. 151 powołanej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 2 w związku z art. 52 § 4 p.p.s.a. skargę na akt wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Przepis ten ma zastosowanie do skargi wnoszonej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60). Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) – każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Koniecznym warunkiem do skutecznego wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy jest uprzednie wezwanie organu gminy, który wydał zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie, do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, dokonanego poprzez wydanie zaskarżonego aktu. Jednocześnie należy zważyć, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest surogatem środków odwoławczych, o których mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Każdy ze środków odwoławczych stanowi realizację prawa podmiotowego strony do kwestionowania określonego aktu, ale tylko raz w określonej fazie postępowania. Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest surogatem środka odwoławczego, to nie może być traktowane inaczej niż określają to przepisy dotyczące klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Uznanie bowiem, że ten sam podmiot jest uprawniony wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji R.P. oraz art. 78 Konstytucji, zgodnie z którym każda strona postępowania ma prawo do jednokrotnego wniesienia danego środka odwoławczego od konkretnego orzeczenia czy decyzji wydanych w pierwszej instancji (vide: postanowienie NSA z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 769/09). A zatem, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu nie są wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. postanowienie Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2002 r. - sygn. akt OSA 2/2002, ONSA 2003/1/2; postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 16 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 970/09; postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 963/09; postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Gl 235/10). W związku z powyższym bieg terminu do wniesienia skargi należy liczyć od dnia skierowania pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W tym miejscu należy wskazać, iż z urzędu znane są Sądowi fakty, że Rada W. po raz pierwszy do usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżącego została wezwana przez T.G. w dniu [...] marca 2009 r. (prawomocne postanowienie WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1881/09 odrzucające skargę T.G. na uchwałę Rady Miasta [...] W. z dnia [...] października 2008 r., Nr [...]). Z dokumentów nie wynika, aby organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na w/w wezwanie z dnia [...] marca 2009 r. Zatem termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę z dnia [...] października 2008 r., z zachowaniem 60-dniowego terminu ustawowego, upłynął w dniu [...] maja 2009 r. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, miał obowiązek odrzucić skargę T.G. z dnia [...] sierpnia 2010 r., jako wniesioną po terminie.