I SA/Wa 199/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędzia WSA Bogdan Wolski Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołań: R. W., Z. K. i E. W., uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...], stanowiącej część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Starosta [...], na podstawie art. 105 § 1 kpa w związku z art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. z 2010 r. Dz. U. Nr 102, poz. 651, ze zm.), decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. umorzył postępowanie w sprawie zwrotu przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że podstawą umorzenia postępowania o zwrot jest ustanowienie na przedmiotowej nieruchomości prawa użytkowania wieczystego nieruchomości na rzecz T[...] z siedzibą w W. przy [...] potwierdzone decyzją Urzędu Wojewódzkiego w W. z dnia [...] lipca 1994 r. nr [...]. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem R. W., Z. K. i E. W. złożyli odwołania. W ich uzasadnieniach podnieśli, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a zatem postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości nie jest bezprzedmiotowe. Po rozpatrzeniu złożonych odwołań Wojewoda stwierdził, że nieruchomość położona w Z. przy ul. [...] została wywłaszczona na podstawie orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. Urzędu Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 1967 r. nr [...] pod budowę [...] zgodnie z decyzją lokalizacji szczegółowej z dnia [...] grudnia 1963 r. nr [...]. Z wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, w związku z niewykorzystaniem jej na realizację celu wywłaszczenia, zwrócili się spadkobiercy po byłych właścicielach nieruchomości F. i F. W. W wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego Starosta [...] uznał, że postępowanie w sprawie zwrotu przedmiotowej nieruchomości należy zakończyć poprzez wydanie decyzji umarzającej, bowiem nastąpił obrót prawem rzeczowym do tej nieruchomości na rzecz osób trzecich. Z ustaleń Starosty wynika, że na opisanej nieruchomości zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego na rzecz T[...], co potwierdza decyzja Urzędu Wojewódzkiego w W. z dnia [...] lipca 1994 r. nr [...]. Jednakże organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w aktach sprawy brak jest odpisu księgi wieczystej, zbioru dokumentów, bądź innego aktualnego dokumentu, który wskazywałby na czas dokonania wpisu prawa do księgi wieczystej przedmiotowej nieruchomości. Zgodnie natomiast z art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. przed 1 stycznia 1998 r., nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. Wojewoda podkreślił, że stosownie do tezy wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 765/04 zawarte we wskazanym przepisie art. 229 wyłączenia możliwości dochodzenia roszczenia stanowią negatywne przesłanki zwrotu nieruchomości, których zaistnienie powinno prowadzić do odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że ustalenie przeszkód, o jakich mowa w powołanym art. 229, powinno prowadzić do odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, nie zaś do umorzenia postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy wskazał również na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 2009 r. sygn. I OSK 134/08, stosownie do treści którego w przypadku dokonania wpisu użytkowania wieczystego (złożenia wniosku o wpis) do ksiąg wieczystych, po dniu 1 stycznia 1998 r. organ zobowiązany jest zawiesić postępowanie administracyjne i wezwać stronę do wystąpienia do sądu cywilnego o unieważnienie umowy oddającej wywłaszczoną nieruchomość w użytkowanie wieczyste. Organ odwoławczy zauważył, że przytoczony wyrok należy analogicznie stosować również do spraw, w których użytkowanie wieczyste zostało ustanowione na podstawie decyzji administracyjnej. Powyższe wynika z faktu, że powołany art. 229 wskazuje na dwie przesłanki - niewładanie przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego przedmiotową nieruchomością oraz ujawnienie praw nabywcy w księdze wieczystej (złożenie wniosku o wpis) przed wejściem w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - które muszą zaistnieć jednocześnie, aby organ rozpatrujący wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości mógł uznać, że zaistniała negatywna przesłanka zwrotowa i na tej podstawie odmówił zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Zatem obowiązkiem organu orzekającego o zwrocie, przed podjęciem decyzji w tej sprawie, jest dokonanie czynności regulujących stan prawny nieruchomości w taki sposób, aby nieruchomość w dniu wydania decyzji była we władaniu organu administracji, skoro dokonano rozporządzenia nią wbrew zasadzie wyrażonej w art. 136 ustawy o gospodarce nieruchomościami (uchwała Sądu Najwyższego z 22 grudnia 1993 r. sygn. akt III AZP 24/93). Ponadto organ II instancji zwrócił uwagę, że pomimo stwierdzeń organu I instancji, że część aktualnej działki nr [...] z obrębu [...] zawiera działkę wywłaszczoną decyzją z dnia [...] kwietnia 1967 r., w materiale dowodowym brakuje wykazu zmian gruntowych oraz map, które potwierdzałyby powyższe wnioski. Z tego powodu nie sposób prześledzić zmian, jakim przedmiotowa nieruchomość podlegała od dnia wywłaszczenia do dnia wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, a przez to nie można uznać, że ustalenia Starosty [...] są z całą pewnością prawidłowe. Na skutek zaniechania przez Starostę powyższych czynności decyzja z dnia [...] listopada 2008 r. została wydana z naruszeniem przepisów art. 6, 7, 8, 9 oraz 80 kpa. Takie zaś naruszenie prawa stanowi o wadliwości decyzji, powodującej konieczność wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, co wypełnia przesłanki z art. 138 § 2 kpa. Wobec potrzeby przeprowadzenia w przedmiotowej sprawie postępowania wyjaśniającego w znacznej części, konieczne jest w ocenie organu odwoławczego przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Mając powyższe na uwadze Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2008 r. i zwrócił sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E. W. W uzasadnieniu skargi zarzuciła zaskarżonej decyzji błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (poprzez stwierdzenie wyczerpania przesłanek) oraz błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 136 ust 3 tej ustawy (poprzez stwierdzenie niewyczerpania przesłanek). W obszernym uzasadnieniu skargi wskazała m.in., że Starosta [...] odmówił zwrotu nieruchomości niejasno uzasadniając swoją decyzję. Nie kwestionując następstwa prawnego i legitymacji skarżącej do żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, Starosta stwierdził, że skarżącej nie przysługuje zwrot nieruchomości ze względu na decyzję Urzędu Wojewódzkiego w W. nr [...] z dnia [...] lipca 1994 r., stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez T[...] w W. prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości. Nie zostały jednak zakwestionowane zarzuty skarżącej, że na przedmiotowej nieruchomości nie został zrealizowany cel publiczny przewidziany w decyzji, którym miała być budowa [...] przez Państwowe [...] w W. Argumentem Starosty był jedynie fakt, że z uwagi na treść art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami roszczenie o zwrot nie przysługuje. Tymczasem w ocenie skarżącej ustanowienie użytkowania wieczystego na rzecz T[...] zostało dokonane w sposób, który nie wyczerpuje przesłanek z artykułu 229, bowiem nie została wyczerpana przesłanka założenia księgi wieczystej dla przedmiotowej nieruchomości i do dnia dzisiejszego nie został ustanowiony wpis w księdze wieczystej. Ponadto skarżąca wskazała, że w decyzji Starosty [...] nie została podana podstawa prawna, która pozwalałaby uznać, że w przedmiotowej sprawie nadanie prawa użytkowania wieczystego z mocy prawa decyzją administracyjną, nie wymaga dla potwierdzenia jego powstania wpisu w księdze wieczystej. W ocenie skarżącej Wojewoda [...] oparł się na tej samej podstawie prawnej co Starosta [...], nie zauważając, że wpis w księdze wieczystej jest konieczny w każdym przypadku ustanowienia użytkowania wieczystego, jak wynika z treści art. 229. Konkludując skarżąca wskazała, że domaga się zwrotu opisanej nieruchomości ze względu na fakt, że od 1967 r. nie został na niej zrealizowany cel publiczny, natomiast zostały wyczerpane przesłanki z art. 136 ust. 3 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi, ponieważ decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. uchylająca decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2008 r. umarzającą powstępowanie administracyjne w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości i zwracająca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest zgodna z prawem. Kwestię wydawania przez organ administracji decyzji w postępowaniu odwoławczym reguluje przepis art. 138 § 1 kpa. Przepis ten określa sposoby zakończenia postępowania odwoławczego. Organ odwoławczy może utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji albo uchylić tę decyzję i bądź merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, bądź wydać jedno z dwóch rozstrzygnięć procesowych, tj. umorzyć postępowanie pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 2 kpa) lub przekazać sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania (art. 138 § 2 kpa). Kontrolowana decyzja Wojewody [...] jest decyzją kasacyjną, wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa. Przepis ten upoważnia organ odwoławczy do wydania decyzji (kasacyjnej) wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Dopuszczalność podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej związana jest postępowaniem wyjaśniającym (dowodowym), przeprowadzanym przez organ I instancji, co wymaga odniesienia się do wyznaczonego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego zakresu postępowania dowodowego przed organem II instancji. Granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym są określone przepisem art. 136 kpa. Braki w postępowaniu dowodowym przeprowadzonym przez organ I instancji w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną odwołaniem decyzją tego organu mogą być albo usunięte i uzupełnione przez organ II instancji w granicach określonych w przepisie art. 136 kpa, albo przez organ I instancji po uchyleniu decyzji tego organu i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy przyjąć należy, że trafnie organ II instancji zakwestionował prawidłowość przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego. Tym samym prawidłowo Wojewoda zastosował przepis art. 138 § 2 kpa, ponieważ zakres postępowania wyjaśniającego, które miałoby być przeprowadzone, jest znaczny i przekracza granice wyznaczone przez art. 136 kpa. Jak wynika z akt sprawy, mimo że organ I instancji umarzając postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości powołał się na treść art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. z 2010 r. Dz. U. Nr 102, poz. 651, ze zm.), to w aktach sprawy brak jest najważniejszego w tej sprawie dokumentu, czyli odpisu z księgi wieczystej, zbioru dokumentów, bądź innego aktualnego dokumentu, który wskazywałby na czas dokonania wpisu prawa do księgi wieczystej przedmiotowej nieruchomości. Ponadto, jak słusznie podniósł organ II instancji, pomimo stwierdzeń organu I instancji, że część aktualnej działki nr [...] z obrębu [...] zawiera działkę wywłaszczoną decyzją z dnia [...] kwietnia 1967 r., w materiale dowodowym brakuje wykazu zmian gruntowych oraz map, które potwierdzałyby powyższe wnioski. Z tego powodu ani organ II instancji, ani również Sąd nie mógł prześledzić zmian jakim przedmiotowa nieruchomość podlegała od dnia wywłaszczenia do dnia wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, a przez to nie sposób było dokonać oceny, czy dokonane w tej kwestii ustalenia Starosty [...] są prawidłowe. Przypomnieć przy tym należy, że w toku postępowania administracyjnego organ administracji publicznej, jako podmiot kierujący postępowaniem, stosownie do treści art. 7 kpa obowiązany jest podejmować wszelkie kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a następnie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, w oparciu o treść art. 77 § 1 kpa oraz dokonania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa), jak również uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia i wyjaśnienia zastosowanej w nim podstawy prawnej decyzji (art. 107 § 3 kpa). Postępowanie dowodowe nie może zatem zostać zakończone, dopóki organ nie ustali, czy stan faktyczny przewidziany w danej normie prawnej wystąpił czy też nie. Oznacza to, że w trakcie rozpatrywania przedmiotowej sprawy organ I instancji naruszył obowiązujące przepisy postępowania administracyjnego, czyli art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybień tych nie mógł natomiast usunąć samodzielnie organ odwoławczy, ponieważ przekraczają one granice wyznaczone przez art. 136 kpa. Dodatkowo wyjaśnić należy, że niniejsze postępowanie prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. z 2010 r. Dz. U. Nr 102, poz. 651, ze zm.). Art. 136 ust. 3 tej ustawy, co podnosi skarżąca, stanowi o uprawnieniu poprzedniego właściciela wywłaszczonej nieruchomości lub jego następcy prawnego do żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stosownie do przepisu art. 137 ustawy stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Przepis art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami zawiera ustawową definicję zbędności wskazując, że nieruchomość wywłaszczoną można uznać za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Jednakże w rozpatrywanej sprawie organ I instancji nie rozpatrywał jeszcze istnienia bądź nieistnienia przesłanek warunkujących możliwość zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, ponieważ już w fazie wstępnej zbierania materiałów dowodowych organ ten uznał, że w sprawie będzie miał zastosowanie art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie zaś z treścią tego przepisu roszczenie, o którym mowa w art. 136 ust. 3 tej ustawy, nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, czyli przed dniem 1 stycznia 1998 r., przedmiotowa nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. Jeżeli zatem przed dniem 1 stycznia 1998 r. rozporządzono wywłaszczoną nieruchomością w sposób określony w tym przepisie i fakt ten został ujawniony w księdze wieczystej, to roszczenie o zwrot tej nieruchomości nie przysługuje byłemu właścicielowi lub jego następcy prawnemu, choćby spełnione były przesłanki do zwrotu określone w powołanych przepisach. W okolicznościach objętych hipotezą art. 229 nie dochodzi do merytorycznego (co do istoty) rozstrzygnięcia sprawy o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, lecz jedynie do formalnego jej załatwienia, wyłączającego w celu ochrony osób trzecich, które nabyły własność wywłaszczonej nieruchomości lub stały się jej użytkownikami wieczystymi, skuteczne domaganie się zwrotu tej nieruchomości. Oznacza to natomiast, że w przypadku sprzedaży lub oddania w użytkowanie wieczyste nieruchomości wywłaszczonej i dokonania w ustawowym terminie odpowiedniego wpisu w księdze wieczystej, nieruchomość ta nie podlega zwrotowi niezależnie od tego, czy cel określony w decyzji o wywłaszczeniu został zrealizowany, a zatem badanie przez organ merytorycznych przesłanek tego zwrotu określonych w art. 136 ust. 3 w związku z art. 137 ust. 1 jest zbędne. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy zauważyć należy, że w aktach sprawy organu I instancji rzeczywiście znajduje się potwierdzona za zgodność kserokopia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1994 r. nr [...] stwierdzająca nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r., w trybie art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, przez T[...] w W., prawa użytkowania wieczystego m.in. przedmiotowej działki (k-289 akt adm.). Na podstawie tego dokumentu organ I instancji, bez należytego sprawdzenia, czy równocześnie w sprawie spełniona została druga zawarta w art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami przesłanka dokonania w ustawowym terminie odpowiedniego wpisu powstałego prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu do księgi wieczystej, co najmniej przedwcześnie uznał, że spełnione zostały przesłanki z powołanego art. 229 i błędnie umorzył postępowanie zwrotowe bez prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego. Postępując w ten sposób organ I instancji naruszył przepisy postępowania administracyjnego (art. 7, 77 i 80 kpa) oraz art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co zasadnie podniósł i prawidłowo uzasadnił organ II instancji. Brak dokumentu potwierdzającego dokonanie w ustawowym terminie wpisu prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości powoduje, że brak jest możliwości prawidłowej oceny, czy w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki zawarte w art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Brak jest zatem podstaw do zakończenia prowadzonego postępowania administracyjnego decyzją administracyjną taką jak zapadła w rozpatrywanej sprawie, ponieważ istotne w sprawie okoliczności faktyczne i prawne nie zostały przez organ I instancji bezspornie ustalone i dowiedzione. Na zakończenie wyjaśnić również należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie czyni żadnej różnicy co do sposobu powstania prawa użytkowania wieczystego. Zgodnie z nim istotny jest sam fakt ustanowienia prawa i wpisania go do księgi wieczystej przed dniem wejścia w życie ustawy. Z punktu widzenia tego przepisu obojętne jest, czy prawo to powstało ex lege, na mocy decyzji administracyjnej, czy umowy cywilnoprawnej - ważne jest jedynie, aby prawo użytkowania wieczystego powstało na rzecz innego podmiotu niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego. Prawo takie powinna posiadać osoba trzecia (np. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 648/08 LEX nr 552324). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że postępowanie odwoławcze w przedstawionej sprawie zostało należycie przeprowadzone. Organ II instancji w oparciu o posiadane dokumenty prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny sprawy i w sposób wyczerpujący przedstawił okoliczności, które przesądziły, że sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wydane rozstrzygnięcie oparte zostało o prawidłowo zinterpretowane przepisy prawa oraz właściwą analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co znalazło prawidłowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej przez organ II instancji decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.