I SA/Wa 1993/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie: WSA Iwona Kosińska WSA Bożena Marciniak Protokolant referent Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2016 r. sprawy ze skargi B. G. i K. J. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. przez gminę własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz B. G. i K. J. solidarnie kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] - po rozpatrzeniu odwołania B. G. i K. J. - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] stwierdzającą nabycie z mocy prawa przez Gminę Miasto [...] własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną ul. [...], w obrębie [...], oznaczoną jako działka nr [...]. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Prezydent Miasta [...] pismem z dnia [...] lipca 2013 r. wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę Miasto [...] prawa własności nieruchomości położonej w [...]., stanowiącej część ulicy [...] – drogi gminnej, oznaczonej jako działka nr [...]. Na skutek powyższego wniosku Wojewoda [...] działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872) decyzją z dnia 27 maja 2014 r. nr [...] stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną położonej w [...]. przy ul. [...], w obrębie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] m2, dla której w Sądzie Rejonowym w [...]. V Wydział Ksiąg wieczystych prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda [...] wyjaśnił, że w toku postępowaniu ustalono, iż przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r.: - stanowiła współwłasność S. G. i B. G. co potwierdza akt własności ziemi z dnia [...] czerwca 1973 r. Zgodnie natomiast z treścią postanowienia Sądu Rejonowego w [...] – I Wydział Cywilny z dnia [...] sierpnia 2000 r. sygn. akt I [...] spadek po zmarłym w dniu [...] lutego 2000 r. S. G. nabyły B. G. i K. J.; - była zajęta pod drogę publiczną ul. [...], która została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich na podstawie uchwały Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] stycznia 1990 r. nr [...] w sprawie zaliczania dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich i gminnych na terenie województwa łódzkiego (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z dnia 15 lutego 1990 r. Nr 7, poz. 40); - pozostawała we władaniu Gminy Miasta [...], co potwierdza pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2014 r. oraz załączone do niego dokumenty tj. wyciąg z projektu budowlanego, zaświadczenie o rejestracji Komitetu Budowy sieci wodociągowej, umowa w sprawie budowy sieci wodociągowej, inwentaryzacja geodezyjna oraz protokół odbioru robót. Wojewoda stwierdził ponadto, że z mapy sytuacyjnej dla celów prawnych z dnia [...] czerwca 1984 r. oraz wykazu zmian gruntowych i szkicu wyniesienia granic wynika, iż działka nr [...] była zajęta pod drogę publiczną. W jego ocenie ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika również, że w ciągu ul. [...] (na działce nr [...]) w 1998 r. została wybudowana sieć wodociągowa, którą wybudowała Gmina Miasto [...] przy udziale Lokalnej Inicjatywy Inwestycyjnej. Okoliczność ta potwierdza sprawowanie władztwa publicznoprawnego. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. B. G. i K. J. wniosły odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] kwestionując ustalenia dotyczące władania publicznoprawnego nad przedmiotową nieruchomością oraz jej zajęcia pod drogę publiczną. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]. Powołując się na zgromadzony przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy wyjaśnił, iż działka nr [...] w dniu [...] grudnia 1998 r. nie była własnością Skarbu Państwa ani jednostek samorządu terytorialnego. Ponadto zgodnie z uchwałą Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] stycznia 1990 r. nr [...] ulica [...] w [...]. została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Zgodnie zaś z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872) dotychczasowe drogi gminne i lokalne miejskie stają się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogami gminnymi. Wskazując na przepis art. 73 ww. ustawy Minister podniósł, że o przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania z niej. Wyjaśnił, iż w aktach sprawy znajduje się mapa sytuacyjna przedmiotowej nieruchomości dla celów prawnych, wpisana do ewidencji składnicy geodezyjnej, przedstawiająca granice zajęcia nieruchomości pod drogę. Została ona sporządzona przez uprawnionego geodetę i potwierdza stan zajęcia nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] - według stanu na dzień 31 marca 1984 r. Również z mapy sporządzonej dla celów planowanej inwestycji dotyczącej budowy sieci wodociągowej sporządzonej w lutym 1997 r. wynika, że działka ta była zajęta pod drogę publiczną gminną – ulicę [...]. Ponadto z wypisu z rejestru gruntów i mapy, sporządzonych według stanu na dzień [...] lipca 2013 r., wynika ciągłość zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną - a zatem również w dacie 31 grudnia 1998 r. Wobec powyższego Minister stwierdził, iż dokumentacja zgromadzona w sprawie potwierdza, że działka nr [...] była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną. Odnosząc się do zawartej w art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przesłanki władania publicznoprawnego, organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie, zgodnie z którym podstawę do wykazania spełnienia przesłanki władania publicznego mogą stanowić m.in. umowy zawarte przed dniem 31 grudnia 1998 r. dotyczące urządzenia, utrzymania lub modernizacji konkretnej drogi, rachunki, faktury za wykonanie prac zlecanych przez zarządcę drogi oraz zeznania świadków. Wskazał, że w aktach znajduje się umowa z dnia [...] lipca 1997 r. w sprawie realizacji zadania w trybie lokalnych inicjatyw zawarta pomiędzy Zarządem Miasta [...] a Lokalną inicjatywą Inwestycyjną, której treścią była budowa sieci wodociągowej na osiedlu [...] w [...]., w tym m.in. na ulicy [...]. Do akt dołączono również protokół odbioru robót ww. inwestycji z dnia [...] sierpnia 1997 r. oraz mapę z [...] sierpnia 1997 r. dokumentującą inwentaryzację trasy wodociągu potwierdzającą umiejscowienie inwestycji w pasie drogowym ul. [...] - na co zgodę wyraziła Gmina [...]. Wskazał przy tym, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) zaopatrzenie w energię elektryczną, wodę i gaz należy do zadań własnych gminy. W ocenie Ministra wykonując te zadania o czym świadczą urządzenia do tego przeznaczone - gmina musiała faktycznie władać nad ul. [...]. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania oraz możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego. W kwestii zaś obciążania skarżących podatkami za przedmiotową nieruchomość stwierdził, iż nie ma to znaczenia w niniejszym postępowaniu. Na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju B. G. i K. J. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniosły, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną - mianowicie nie została spełniona przesłanka zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną oraz przesłanka władania nieruchomością przez Gminę Miasto [...]. Skarżące wskazały na zaświadczenie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej przy Starostwie Powiatowym w [...]., z którego wynika, iż tylko działka nr [...] stanowi ulicę [...]. Również z załączonej do skargi mapy wynika, że ulica [...] kończy się na granicach działki nr [...] - a więc ulica ta swoim zasięgiem nie obejmuje działki nr [...]. Powołały się również na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 345/15 z którego wynika, iż Gmina Miasto [...]. zakończyło budowę sieci wodociągowej w ulicy [...] na granicy działki nr [...], gdyż działka nr [...] stanowi własność prywatną, która nie jest drogą publiczną. Skarżące wskazały także, że z Uchwały Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] stycznia 1990 r. - która wskazuje na ulicę [...] jako na zajętą pod drogę publiczną - nie wynika, jakie działki stanowią tę ulicę. Na potwierdzenie podnoszonych przez nie okoliczności powołały się ponadto na zdjęcia dotyczące stanu urządzenia działki nr [...] oraz oświadczenia okolicznych mieszkańców, zgodnie z którymi Gmina [...] nigdy nie wykonywała na działce nr [...] czynności władczych związanych z rzekomym utrzymaniem drogi publicznej jak np. utwierdzenie, odśnieżanie itp. W oparciu o taką argumentację wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...], stwierdzenie, że zaskarżona nie podlega wykonaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Odpowiadając na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, iż z mapy sytuacyjnej dotyczącej przedmiotowej nieruchomości, potwierdzającej stan zajęcia nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] według stanu na dzień 31 marca 1984 r. i z mapy sporządzonej w lutym 1997 r. bezsprzecznie wynika, że działka ta była zajęta pod drogę publiczną ulicę [...]. Ponadto z protokołu odbioru robót inwestycji budowy sieci wodociągowej na osiedlu [...] w [...]., w tym m.in. ul. [...] wynika, iż przedmiotowa inwestycja umiejscowiona została w pasie drogowym ul. [...], na co zgodę wyraziła Gmina [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "p.p.s.a". Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca naruszają przepisy prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z powołanym przepisem, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Przepis ten określa zatem przesłanki, spełnienie których powoduje nabycie przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości, tj: - zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, - władanie nieruchomością przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego w dniu 31 grudnia 1998 r. oraz - nieprzysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości. Przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ww. ustawy muszą być spełnione łącznie. Niespełnienie chociażby jednej z tych przesłanek wyklucza możliwość nabycia przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że poza sporem pozostaje, iż ww. nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła stanowiła współwłasność S. G. i B. G. Zatem prawo własności do niej przysługiwało osobie fizycznej, a nie Skarbowi Państwa, bądź jednostce samorządu terytorialnego. Oznacza to, że pierwsza z przesłanek określonych w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. została spełniona. Badając kolejną przesłankę warunkującą zajście skutku wywłaszczeniowego, tj. kwestię zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną, w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż powołana ustawa z dnia 13 października 1998 r. nie zawiera definicji drogi publicznej. W związku z tym należy w tym względzie posiłkować się ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) i w jej przepisach szukać wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej. W rozumieniu art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki: po pierwsze, musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych, po drugie, z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Zaliczenie określonej drogi do kategorii dróg gminnych - bo z taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie - następowało w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej. Nie każda zatem droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. By zyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego korzystania z niej. Zatem zawarte w art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. (zob. także wyrok NSA z dnia 30 lipca 2001 r., I SA 513/00). W sprawie niniejszej - jak wskazały organy orzekające w sprawie - ul. [...] została zaliczona na podstawie uchwały Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] styczna 1990 r. nr [...] do kategorii dróg gminnych. Jednakże nie jest to wystarczające do stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności działki nr [...]. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dokumentacyjnego nie wynika bezsprzecznie, aby działka nr [...] wchodziła w skład ulicy [...]. Wręcz przeciwnie - jak słusznie podnosi strona skarżąca - ze znajdującej się w aktach sprawy mapy z lat 80 wnioskować można, że ul. [...] (która zmieniła następnie nazwę na ulicę [...]) kończy się przed granicami działki nr [...]. Na uwagę zasługuje również znajdujące się w aktach administracyjnych pismo Zarządu Dróg i Zielni Miejskiej w [...]. z [...] czerwca 2014 r. z załączoną do niego mapą, na której zaznaczony został fragment drogi publicznej. Zaznaczona na niej kolorem zielonym droga publiczna nie obejmuje swoim obszarem działki numer [...]. Za przedwczesne uznać również należy stanowisko organów, iż w niniejszej sprawie wystąpiła ostatnia z przesłanek wymieniona w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. - dotycząca władania gruntem przez jednostkę samorządu terytorialnego w dniu 31 grudnia 1981 r. Sąd nie podziela oceny organu przedstawionej w tym zakresie. W ocenie Sądu, całkowicie nieuprawnione jest bowiem stanowisko organu, iż o władaniu nieruchomością w rozumieniu art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. świadczy zrealizowanie na tej nieruchomości przez gminę wodociągu, w ramach zadań własnych gminy. Jak wynika bowiem z treści Umowy zawartej w dniu [...] lipca 1997 r. była to inicjatywa społeczna zrealizowana w trybie Lokalnych Inicjatyw Inwestycyjnych. Poza tym pojęcie władania rozumieć należy jako wykonywanie faktycznych czynności związanych z zarządzaniem drogą publiczną. Pojęcie to należy więc rozumieć jako wykonywanie zarządu drogą w sposób określony ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.), a to oznacza, że w pojęciu tym mieszczą się takie czynności faktyczne jak odśnieżanie, remont, modernizacja, umieszczanie znaków drogowych. Do zarządcy drogi, zgodnie z ww. ustawą o drogach publicznych należała bowiem w szczególności: budowa, modernizacja, utrzymanie i ochrona drogi. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 10 ustawy o drogach publicznych, utrzymanie drogi oznaczało wykonywanie robót remontowych, przywracających jej pierwotny stan oraz robót konserwacyjnych, porządkowych i innych zmierzających do zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu, w tym także odśnieżanie i zwalczanie śliskości zimowej. Zatem, gmina, która wnioskuje o stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętych pod drogi publiczne powinna wykazać, że przedmiotowym gruntem faktycznie władała, a to poprzez wykonywanie takich prac, które związane są m. in. z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem. Wyraźnie zaakcentował to także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 2637/12 zauważając, że przez władanie należy rozumieć wykonywanie czynności związanych z szeroko rozumianym zarządzaniem drogą publiczną. W konsekwencji, w ocenie Sądu, w pojęciu tym nie będą mieściły się takie czynności faktyczne, które nie odnoszą się do drogi publicznej, a wynikają na przykład z zakresu powierzonych gminie zadań własnych. Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił oceny przedstawionej w zaskarżonej decyzji w kontekście przesłanki władania nieruchomością. Reasumując Sąd stwierdza, że przeprowadzenie przez sporny grunt wodociągu nie ma nic wspólnego z drogami publicznymi, jak i ze sprawowaniem zarządu tym drogami i nie może samoistnie stanowić o spełnieniu przesłanki władztwa w rozumieniu art. 73 ww. ustawy. Dodać także należy, że wodociąg nie stanowił elementu pasa drogowego (v. art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 1999 r.). Analogiczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 lutego 2015 r. w sprawie sygn. akt I SA/WA 2091/14 oraz w wyroku z dnia 29 lipca 2014 r. w sprawie sygn. akt I SA/WA 54/14. Poza dokumentacją dotyczącą budowy sieci wodociągowej - która nie świadczy o tym, aby na przedmiotowej działce sprawowane było władztwo w rozumieniu art. 73 ww. ustawy - organ nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających wykonywanie władztwa na datę 31 grudnia 1998 r. W aktach sprawy brak jest innych dokumentów potwierdzających jakąkolwiek odmienną formę władztwa publicznoprawnego - jak choćby rachunków za wykonanie prac dotyczących urządzenia, utrzymania lub modernizacji drogi. Do skargi załączone zostało natomiast oświadczenie okolicznych mieszkańców, z którego wynika, że na przedmiotowej działce nie były prowadzone żadne prace ani działania świadczące o władaniu nią przez Gminę Miasto [...]. Zatem okoliczności dotyczące zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną oraz fakt władania nią przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego w dniu 31 grudnia 1998 r. wymagają dokładnego i jednoznacznego wyjaśnienia. Podjęta przez organ pierwszej instancji decyzja stwierdzająca nabycie z mocy prawa własności przedmiotowej działki oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju są przedwczesne i wydane zostały z naruszeniem ww. art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w tym art. 7, 77 i 80. Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę przedstawione stanowisko Sądu i zgromadzi niezbędny materiał dowodowy. Prowadząc postępowanie dowodowe, zgodnie z treścią art. 75 § 1 kpa, jako dowód organ dopuści wszystko, co może przyczynić się do jednoznacznego stwierdzenia wystąpienia przesłanek określonych w ww. art. 73. W szczególności mogą to być zeznania świadków na okoliczność ewentualnych prac wykonywanych na tej działce (gdyby okazało się, że nie ma stosownych dokumentów), dokumenty geodezyjne sporządzone przez uprawnionego geodetę wykazujące stan zajęcia działki w dniu 31 grudnia 1998 r. (tzw. mapa synchronizacyjna), "metryka drogi" - w celu ustalenia, czy przedmiotowa działki znajduje się w granicach ul. [...]. Dopiero po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym - które wyjaśni w sposób nie budzący wątpliwości wszystkie okoliczności sprawy - organ wyda decyzję, a swoje rozstrzygnięcie wyczerpująco umotywuje w jej uzasadnieniu - zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe okoliczności na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.