I SA/Wa 1994/11

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi W. W., B. G. i T. M. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2011 r. nr [....] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy W skardze na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] lipca 2011 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji W. W. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach sporządzonym na urzędowym formularzu PPF wnioskodawca podał, że pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z żoną, utrzymując się ze świadczeń emerytalnych (przysługujących obojgu) w wysokości [...] zł (wnioskodawca) i [...] zł (żona). Składający wniosek zamieszkuje w mieszkaniu o powierzchni [...] m². Z wniosku wynika, że skarżący posiada nieruchomość rolną o powierzchni [...] ha. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Celem udzielanego w toku postępowania sądowego prawa pomocy jest udzielenie stronie pomocy finansowej z uwagi na nieposiadanie przez nią wystarczających środków własnych do prowadzenia sprawy. Z uwagi na to, że przyznawane środki są rodzajem dofinansowania z budżetu państwa, zwolnienie powinno sprowadzać się do przypadków, w których zdobycie środków na uiszczenie kosztów sądowych lub ustanowienie pełnomocnika przez stronę znajdującą się w stanie ubóstwa jest obiektywnie niemożliwe. Złożony w niniejszej sprawie wniosek, w świetle przedstawionego wyżej kryterium jego oceny, został uznany za nieuzasadniony z tego powodu, że przedstawione przez skarżącego na poparcie sformułowanego żądania informacje nie wskazują na to, by wnioskodawca nie był w stanie wygospodarować z uzyskiwanych dochodów środków pozwalających pokryć wymagane w niniejszej sprawie koszty postępowania. Należy zauważyć, że zobowiązanie finansowe jakie ciąży aktualnie na skarżącym, po wniesieniu skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] lipca 2011 r., wynosi 200 zł (wpis sądowy od skargi). Ciężar tego zobowiązania, jest na tyle niewielki w kontekście dochodów gospodarstwa domowego (kwota ok. [...] zł), że możliwe jest jego samodzielne udźwignięcie, bez potrzeby udzielania skarżącemu żądanej pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Wymóg uiszczenia innych, dodatkowych opłat sądowych (opłaty kancelaryjnej, wpisu od skargi kasacyjnej) nie wpływa na zmianę przyjętej powyżej oceny nie tyle z tego powodu, że ich pokrycie na obecnym etapie sprawy może być rozważane tylko hipotetycznie, skoro pojawienie się obowiązku poniesienia przez skarżącego dalszych kosztów zależy w sposób bezpośredni od kierunku rozstrzygnięcia sprawy legalności zaskarżonego aktu przez sąd pierwszej instancji, ile wynika z tego, że koszty inne niż wpis od skargi kształtują się na poziomie nie wyższym niż kwota 100 zł. Uwzględnić należało jednocześnie to, że jeżeli wolą skarżącego jest bycie reprezentowanym w toku postępowania przez profesjonalnego pełnomocnika, powinien on samodzielnie (na własny koszt) z jego pomocy skorzystać, albowiem uzyskiwane dochody nie uniemożliwiają podjęcia takiego działania. Wymaga zauważenia, że skarżący ma zapewnione warunki bytowe, dochody uzyskiwane przez stronę, jak i jego żonę mają charakter stały, a jednocześnie w oparciu o informacje przedstawione we wniosku nie ma podstaw, by sądzić, że wnioskodawcę obciążają wydatki szczególnego rodzaju, wyższe niż przeciętne. W jednolitym w tym zakresie orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że obowiązek pokrywania we własnym zakresie kosztów prowadzonego postępowania sądowego sięga tak daleko, że wymaga od wnioskodawcy i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym odpowiedniego ograniczenia innych wydatków niebędących koniecznymi dla utrzymania oraz poczynienia oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny (por. postanowienie NSA z 24 listopada 2011 r. sygn. II OZ 1125/11; postanowienie NSA z 25 czerwca 2010 r. sygn. I OZ 483/10). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.