I SA/Wa 2018/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Prezydenta Miasta [...] wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta [...] wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 12 września 2011 r. Prezydent Miasta [...] wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], stwierdzającą, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 1993 r. nr [...] dotycząca uwłaszczenia Fabryki [...] w [...] działkami nr [...], [...] i [...] położonymi w P. przy ul. [...] obręb [...], została wydana z naruszeniem prawa, przy czym nie jest możliwe stwierdzenie nieważności tej decyzji z przyczyny określonej w art. 156 § 2 kpa. We wskazanej skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazał, że za wstrzymaniem wykonalności zaskarżonej decyzji przemawia realna możliwość wyrządzenia znacznej szkody w majątku Miasta [...] w ten sposób, iż wnioskodawca stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej może jeszcze przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego wystąpić przeciwko Miastu [...] z roszczeniami odszkodowawczymi. Zważywszy na fakt, iż sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowych nie są jednostkowe, praktyka taka może narazić Miasto [...] na wysokie koszty obsługi przedmiotowych roszczeń. Ponadto w analizowanym przypadku nieruchomość w odniesieniu do której toczy się postępowanie w przedmiocie jej nieważności, ma strategiczne znaczenie z punktu widzenia realizacji zadań gminy, bowiem dotyczy terenów zielonych, rekreacyjnych i zbiorników wodnych. Okoliczność powyższa w ocenie skarżącego przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż zachodzi zagrożenie możliwości wyrządzenia znacznej szkody w majątku Miasta [...], której skutki byłyby trudne do odwrócenia. W piśmie procesowym z dnia 15 grudnia 2011 r. adwokat A. M. – pełnomocnik uczestnika postępowania Drukarni i Księgarni [...] Sp. z o.o. w [...] wniosła o oddalenie w/w wniosku wskazując na jego bezzasadność, bowiem Miasto [...] nie wykazało na jakie nieodwracalne skutki prawne narazić go może wykonanie zaskarżonej decyzji. Sygn. akt I SA/Wa 2018/11 Podniesione przez skarżącego okoliczności nie wywołują bowiem stanu, który byłby nieodwracalny, ponieważ istnieje możliwość zwrotu ewentualnego odszkodowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu skargi przez organ Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części lub innych aktów podjętych w granicach tej samej sprawy, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podnieść należy, że w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych został utrwalony pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec tego nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Stanowisko przedstawione powyżej znajduje potwierdzenie m. in. w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego np. z dnia: 24.09.2009 r. sygn. akt II OZ 782/09, 22.09.2009 r. sygn. akt I OZ 877/09, 19.02.2009 r. sygn. akt II FSK 137/09, 17.06.2005 r. sygn. akt I OZ 587/05, 20.04.2007r. sygn. akt I OSK 1888/06, 03.03.2006 r. sygn. akt I OZ 279/06, 18.10.2005 r. sygn. akt I OZ 1023/05, 07.10.2005 r. sygn. akt II OZ 823/05, 05.08.2005r. sygn. akt I FZ 404/05. W niniejszej sprawie przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję stwierdzającą wydanie z naruszeniem prawa orzeczenia uwłaszczeniowego, przy czym nie stwierdzająca nieważności tego orzeczenia z przyczyny określonej w art. 156 § 2 kpa - a więc ze swej istoty nie nadająca się do wykonania. Zatem zaskarżona decyzja nie posiada cechy wykonalności, bowiem nie Sygn. akt I SA/Wa 2018/11 wymaga ona żadnej czynności stron - nie przyznaje stronie, co do zasady, żadnych uprawnień ani nie nakłada na stronę żadnych obowiązków. Wobec czego charakter skarżonej decyzji nie zezwala na zastosowanie w sprawie instytucji wstrzymania wykonania, określonej w art. 61 § 3 powołanej ustawy, wobec czego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy uznać za bezzasadny. Niezależnie od powyższego zważyć również należy, iż powołane przez skarżącego uzasadnienie zgłoszonego wniosku nie daje podstawy aby uznać, że spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w wyżej powołanym przepisie, a zatem wniosek strony nie może zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.