I SA/Wa 2031/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na uchwałę Zarządu [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie przeznaczenia do najmu w drodze konkursu ofert lokali użytkowych postanawia: odrzucić skargę. W. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu [...] z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie przeznaczenia do najmu w drodze konkursu ofert lokali użytkowych, wchodzących w skład zasobu lokali [...] na obszarze [...] w części obejmującej wiersz [...] wykazu lokali użytkowych przeznaczonych do najmu w drodze konkursu ofert stanowiącego załącznik nr [...] do uchwały, dotyczący lokalu użytkowego w budynku przy pl. [...] w [...] o łącznej powierzchni [...] m2, w którym wykluczona została działalność gastronomiczna, możliwość sprzedaży alkoholu i sklep spożywczy – wnosząc o stwierdzenie nieważności w/w wiersza [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła, że wskazane postanowienia uchwały naruszają jej prawa i są niezgodne z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Podniosła, iż wykluczenie przez samorząd terytorialny wykonywania określonego rodzaju działalności, tj. działalności gastronomicznej i sklepu spożywczego, w lokalu komunalnym ingeruje bezpośrednio w swobodę działalności gospodarczej przedsiębiorców prowadzących taką działalność. Ponadto wskazano, iż wnioskowane przez skarżącą stwierdzenie nieważności zarządzenia nie będzie oznaczać, że na gminę nałożony zostanie obowiązek zawierania umów najmu z określoną grupą podmiotów, w szczególności ze skarżącą. Żaden przepis prawa nie nakłada na Gminę obowiązku wynajęcia komunalnego gruntu z przeznaczeniem na określoną działalność, czy też w konkretnie określonym celu. Gmina zobowiązana jest jednak do równego traktowania w gospodarowaniu swoim zasobem wszystkich podmiotów, w tym przedsiębiorców prowadzących legalną działalność. Pismem z dnia 7 sierpnia 2017 r. skarżąca wezwała Zarząd [...] do usunięcia naruszenia prawa. Organ pismem z dnia 7 września 2017 r. udzielił odpowiedzi odmawiając usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżącej. W odpowiedzi na skargę Zarząd [...] wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu wskazano, iż przedmiotowa sprawa nie należy do zakresu administracji publicznej. W zaskarżonej uchwale Zarząd [...] przeznaczył do najmu w drodze konkursu ofert określoną liczbę lokali użytkowych. Nie ulega wątpliwości, iż do najmu lokalu dochodzi w wyniku zawarcia umowy, czyli czynności cywilno – prawnej. Tym samym, sprawy tej nie można traktować jako sprawy z zakresu administracji publicznej, czy też rozpoznawanej w trybie przepisów postępowania administracyjnego. Jest to sprawa cywilna, podejmowana w ramach dysponowania przez Dzielnicę mieniem przekazanym do jej gospodarowania. Zaskarżona uchwała, jako dotycząca umowy cywilnej, nie podlega zatem kontroli sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z przepisem art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi w sprawie z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z powyższego wynika, że skuteczne zaskarżenie uchwały rady gminy jest możliwe tylko wówczas, gdy skarżący wykaże, że w konkretnej sprawie zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Interes prawny, o którym mowa wyżej winien znajdować ochronę w przepisach prawa materialnego, kształtujących w sposób bezpośredni i konkretny sytuację prawną wnoszącego skargę. Zaskarżona uchwała musi naruszać uprawnienia skarżącego zagwarantowane w przepisach prawa. Chodzić tu może o uprawnienia wynikające nie tylko z norm materialnego prawa administracyjnego. Obowiązek wykazania, że zaskarżona uchwała narusza konkretne i istniejące aktualnie uprawnienia skarżącego spoczywa właśnie na skarżącym. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego występuje wówczas, gdy można ustalić związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a zaskarżonym aktem. Związek ten musi być aktualny, a nie przyszły i musi dotyczyć takiej sytuacji prawnej, którą można określić jako własną, indywidualną i konkretną sytuację danej osoby. Kwestionując uchwałę organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, skarżący musi więc wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego indywidualną sytuacją prawną. Wnosząc taką skargę musi on zatem udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo jego pewnych uprawnień lub uniemożliwia ich realizację (por: wyrok NSA z 17 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 208/12 oraz z 1 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1209/13; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceniając z tej perspektywy dopuszczalność skargi W. W. Sąd doszedł do przekonania, że skarżąca w tej konkretnej sprawie nie wykazała, że uchwała Zarządu [...] z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie przeznaczenia do najmu w drodze konkursu ofert lokali użytkowych, wchodzących w skład zasobu lokali [...] w części obejmującej wiersz [...] wykazu lokali użytkowych przeznaczonych do najmu w drodze konkursu ofert stanowiącego załącznik nr [...] do uchwały, dotyczący lokalu użytkowego w budynku przy pl. [...] w [...] o łącznej powierzchni [...] m2, w którym wykluczona została działalność gastronomiczna, możliwość sprzedaży alkoholu i sklep spożywczy - narusza jej interes prawny lub uprawnienie. Sąd zwraca uwagę, że skarżącej nie łączy z [...] żaden stosunek cywilno – prawny (np. najem), jak również skarżąca nie jest uczestnikiem konkursu ofert, nie jest zatem możliwe, by organizator konkursu posiadał wobec prowadzonej przez skarżącą firmy jakiegokolwiek zobowiązania. Zaskarżona uchwała nie odejmuje i nie ogranicza praw skarżącej, ani też nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków. Sąd nie dostrzegł również, aby zaskarżona uchwała ingerowała w sferę prawną skarżącej. Skoro zatem W. W. nie wykazała, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny, jak tego wymaga przepis art. 101 ust. 1 ustawy, to Sąd zobligowany był do odrzucenia niniejszej skargi, jako niedopuszczalnej. W konsekwencji Sąd nie badał zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, w tym merytorycznych zarzutów podniesionych w skardze. Sąd nie mógł uwzględnić wniosku W.W. o zasądzenie kosztów postępowania sądowego ponieważ w postępowaniu przez wojewódzkim sądem administracyjnym obowiązek zwrotu kosztów postępowania sądowego ciąży tylko na organie i tylko w sytuacji, gdy Sąd I instancji uwzględni skargę, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca (art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r. poz. 1369). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym orzekł, jak w sentencji.