I SA/Wa 2042/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) WSA Iwona Maciejuk Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi H. Z., R. Z. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżących H. Z., R. Z. solidarnie kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2011r., w sprawie o sygn. I SA/Wa 997/10 oddalił skargę H. Z. i R. Z. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2010r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa, z dniem 01 stycznia 1999r. przez Powiat [...] własności nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr [...] o powierzchni [...]m2, położonej w R. przy ul. [...], zajętej pod drogę powiatową. Orzeczenie to zapadło w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Powiat [...] prawa własności działki nr [...], powstałej z działki nr [...], położonej przy ul. [...] w R. zajętej pod drogę powiatową. W wyniku odwołania złożonego przez H. Ż. i R. Ż., Minister Transportu i Budownictwa decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] ponownie orzekł o nabyciu z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Powiat [...] prawa własności działki nr [...], położonej przy ul. [...] w R., zajętej pod drogę powiatową. W wyniku odwołania złożonego przez H. i R. Ż., Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. Wnioskiem z dnia 28 lutego 2008 r. H. Ż. i R. Ż., wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. oraz decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] grudnia 2006 r. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] maja 2009 r. [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę w wyniku złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdził, że z akt sprawy wynika, że działka nr [...] (wydzieloną z działki nr [...] ), w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła własność H. Ż. i R.Ż.. Na mocy rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 11 września 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach: bydgoskim, elbląskim, gdańskim, gorzowskim, legnickim, krakowskim, łódzkim, skierniewickim, toruńskim, wałbrzyskim, włocławskim i wrocławskim (Dz. U. Nr 35, póz. 179), ulica [...] uzyskała status drogi wojewódzkiej. Droga ta nie została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. Nr 160, póz. 1071), a w związku z tym na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. stała się drogą powiatową z dniem 1 stycznia 1999 r. Ulica [...] w dniu 31 grudnia 1998r. przebiegała przez działkę nr [...]. Ustalono to na podstawie mapy szczegółowej uzbrojenia terenu z 1977 r., mapy sytuacyjno -wysokościowej z 1977 r. i mapy zasadniczej w skali 1:1000 z 1988 r. Przebieg drogi publicznej - ul. [...] przez działkę nr [...] w liniach rozgraniczających odpowiadających granicom wydzielonej działki nr [...] potwierdziła również przeprowadzona w dniu [...] kwietnia 2006r. wizja w terenie. Z dołączonych do akt sprawy umów wynika, że nad nieruchomością nr [...], wchodzącą w skład ulicy [...], sprawowane było władztwo publicznoprawne polegające na letnim i zimowym jej utrzymaniu oraz wykonywaniu bieżących napraw i remontów. W świetle powyższych dowodów organ uznał, że nie ma podstaw do uznania, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. znak [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa; nie wynika też z akt, aby istniały inne przesłanki z art. 156 § 1 Kpa skutkujące stwierdzeniem jej nieważności. Oddalając skargę H. i R. Ż. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał , że istotą postępowania było ustalenie, czy organ nadzorczy słusznie przyjął, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2006 r., z uwagi na rażące naruszenie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133 poz. 872 ze zm.) oraz art. 6 i 6a ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.). W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji obarczonej ciężkimi wadami określonymi w art. 156 § 1 k.p.a., a przedmiotem postępowania w tej sprawie jest ustalenie istnienia tych wad. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest odrębnym postępowaniem, którego przedmiotem jest zbadanie przez organ nadzoru zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., który to przepis zawiera zamknięty katalog tych przesłanek (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 czerwca 2003 r., III SA 1473/01, wyrok NSA z 14 sierpnia 1987 r., IV SA 393/97, wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 1996 r., III ARN 70/95, OSN 1996 r., nr 18 poz. 258). W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania Sąd wskazał, że organ nadzoru nie gromadzi nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Z powyższego wynika, że stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a ustalenia te muszą być oparte na zebranym przez organ materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza. Podobne stanowisko zostało wypracowane w doktrynie, gdzie zgodnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985, także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, A. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 1996, s. 716-721). O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy niebudzące wątpliwości, stwierdzone przez organ nadzoru kwalifikowane naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 września 1998 r., II SA 1249/97). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. Dlatego organ nadzoru dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., obowiązany jest wyczerpująco wyjaśnić i ustalić stan sprawy z daty wydania kontrolowanej decyzji. Z tego obowiązku organ nadzorczy prowadzący przedmiotowe postępowanie wywiązał się prawidłowo. Przepis art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające (...), będący materialnoprawną podstawą badanej decyzji stanowi, że nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem (art. 73 ust. 1). Potwierdzenie wywłaszczenia nieruchomości zajętej pod drogę publiczną następuje w drodze decyzji wojewody (art. 73 ust. 3). Decyzja taka nie tworzy nowego stanu prawnego, potwierdza jedynie stan prawny istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r., ma więc charakter deklaratoryjny. Stanowi ona wiążące potwierdzenie dokonanych ex lege zmian w sytuacji prawnej określonych podmiotów, co wywołuje skutki ex tunc (od chwili, gdy dany stan prawny zaistniał). Zatem funkcją decyzji wydanej na podstawie art. 73 jest potwierdzenie wywłaszczenia konkretnej nieruchomości od dnia 1 stycznia 1999 r. Stosując powołany przepis wojewoda ma zbadać stan faktyczny i prawny istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r., a następnie wykazać, że w odniesieniu do danej nieruchomości zostały spełnione (bądź nie) przesłanki w nim wskazane. Ostatecznie Sąd wskazał, że zarzut naruszenia przez Ministra Infrastruktury art. 73 ust. 1 i 3 ustawy Przepisy wprowadzające (...) poprzez jego błędną wykładnię, nie zasługuje na uwzględnienie z tej przyczyny, że z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. spełniała wszystkie przesłanki warunkujące wydanie decyzji w trybie art. 73 ustawy. Sąd podkreślił, że wynika to z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy takich jak: mapa uzbrojenia terenu z 1997 r., mapa sytuacyjno-wysokościowa z 1977 r., mapa zasadnicza z 1988 r., mapa podziałowa wg stanu z 31 grudnia 1998 r. oraz protokół z oględzin z [...] kwietnia 2006 r. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że H. Ż. i R. Ż. w piśmie z 3 lutego 2005 roku potwierdzili zajęcie części działki pod ulicę [...] o szerokości [...] mb i długości [...] mb co stanowi około [...] ha i jest to pas wyłożony płytami betonowymi. Wobec zaistnienia powyższych przesłanek, Wojewoda [...] obowiązany był zdaniem Sądu wydać decyzję stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Powiat [...] własności przedmiotowej nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności z uwagi na rażące naruszenie prawa. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez H. Ż. i R. Ż . Skargę kasacyjną oparto na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 73 ust. 1 i 3 ustawy – Przepisy wprowadzające (...) polegającą na przyjęciu, że nieruchomość skarżących stanowiąca działkę nr [...] spełniała wszystkie przesłanki warunkujące wydanie decyzji w trybie art. 73 oraz art. 6 i 6a ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych przez przyjęcie, że droga przechodząca przez sporną działkę była drogą publiczną. Wskazując na powyższe, wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...].05.2006 r., 2) zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych, bądź o 3) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przesłanki wymienione w art. 73 ust. 1 nie zostały spełnione, ponieważ sporna działka będąca własnością skarżących nie była zajęta pod drogę publiczną. Zgodnie z art. 6 oraz art. 6a ustawy o drogach publicznych, ustalenie przebiegu istniejących dróg wojewódzkich następuje w drodze uchwały sejmiku województwa natomiast ustalenie przebiegu istniejących dróg powiatowych następuje w drodze uchwały rady powiatu. W rozstrzygnięciu swym Minister Infrastruktury, ustalając przebieg ulicy [...], oparł się wyłącznie na mapach. Nie wskazał natomiast, aby w przedmiotowej sprawie istniała uchwała Sejmiku w czasie, gdy ul. [...]była jeszcze zaliczana do kategorii dróg wojewódzkich, bądź – po dniu [...].12.1998 r., kiedy stała się drogą powiatową – uchwała Rady Powiatu ustalająca, że ul. [...] przebiega właśnie przez działkę stanowiącą własność skarżących. Brak takiej uchwały powoduje, że droga przebiegająca przez tą działkę nie może zostać uznana za "drogę publiczną" w rozumieniu art. 73. Dopiero ustalenie przebiegu drogi i zaliczenie jej do odpowiedniej kategorii w sposób przewidziany ustawą o drogach publicznych pozwala uznać drogę za istniejącą w dniu 31.12.1998 r., co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie. Podkreślono ponadto, że z aktualnego wyrysu z gruntów wyraźnie wynika, że działka nr [...]nie jest częścią ulicy [...]. Nie jest nawet drogą. Kończy się bowiem przy płocie sąsiedniej działki. Fakt, że w stosunku do działki sąsiedniej została wydana decyzja innej treści, zdaniem skarżących, jest dowodem na to, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo. Została bowiem wydana w identycznym stanie faktycznym i prawnym. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12.09.2012r. sygn. I OSK 1107/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wskazał przede wszystkim, że w oparciu o zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy nie można jednoznacznie wskazać przebiegu ulicy [...] w dacie wydania rozporządzenia z dnia 11 września 1986 r. Minister Infrastruktury nie wskazał na ustalenia świadczące o tym, że wydając decyzję w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Budownictwa z [...] grudnia 2006 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Powiat [...] własności nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni [...]m2, położonej w R., zajętej pod drogę powiatową, zbadał dokumentację potwierdzającą przebieg drogi wojewódzkiej ustalony zgodnie z brzmieniem art. 6 ust. 3 ustawy o drogach publicznych obowiązującym w dacie wydania rozporządzenia z 11 września 1986 r. Z cyt. rozporządzenia z 11 września 1986 r. wynika okoliczność zakwalifikowania ulicy [...] do kategorii dróg wojewódzkich, ale nie wynika ówczesny przebieg tej drogi. Organ nie zbadał w sposób wystarczający istniejącego w danej sprawie stanu faktycznego, wynikającego ze zgromadzonego w niej materiału dowodowego i niezasadnie posłużył się wytworzoną później dokumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że niniejsza sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyniku skargi kasacyjnej, wyrokiem z 19 października 2011 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W związku z powyższym, w rozpatrywanej ponownie przez Sąd sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 190 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołany wyżej przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Sądu wyższej instancji. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach wyjątkowych w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. akt I PKN 226/98, OSNAP 1999, nr 15, poz. 486), jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny (tak: H. Knysiak - Molczyk (w:) H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005). Odnosząc przedstawione powyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu będą prowadzone w oparciu o stanowisko sądu wyższej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny wady skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji tkwią w samej decyzji. Wobec tego, organ prowadzący postępowanie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma obowiązek ocenić, czy wskazane przesłanki decydujące o rażącym naruszeniu prawa wystąpiły na gruncie istniejącego w danej sprawie stanu faktycznego, wynikającego ze zgromadzonego w niej materiału dowodowego. W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nadzoru nie gromadzi nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Z powyższego wynika, że stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a ustalenia te muszą być oparte na zebranym przez organ materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza. Podobne stanowisko zostało wypracowane w doktrynie, gdzie zgodnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów – por. J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1985, także A. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 716-721). Podkreślenia wymaga, że art. 6 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu ustalonym tekstem pierwotnym z 21 marca 1985 r. stanowił, że zaliczenie drogi do kategorii dróg wojewódzkich - z zastrzeżeniem art. 10 ust. 3 - następuje w drodze rozporządzenia Ministrów Komunikacji oraz Administracji i Gospodarki Przestrzennej po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych. Ulica [...] została zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich mocą rozporządzenia z dnia 11 września 1986 r. sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach: bydgoskim, elbląskim, gdańskim, gorzowskim, legnickim, krakowskim, łódzkim, skierniewickim, toruńskim, wałbrzyskim, włocławskim i wrocławskim (Dz. U. Nr 35, poz. 179 ze zm.). Jednocześnie, zgodnie z ówcześnie obowiązującym brzmieniem art. 6 ust. 3, przebieg dróg wojewódzkich ustala wojewoda, po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych stopnia podstawowego oraz szefa wojewódzkiego urzędu spraw wewnętrznych. Omawiana droga nie została wymieniona następnie w rozporządzeniu Rady Ministrów z 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. Nr 160, póz. 1071), a w związku z tym na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające (...) stała się drogą powiatową z dniem 1 stycznia 1999 r. Organ ustalił, że ulica [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. przebiegała przez działkę [...] na podstawie mapy szczegółowej uzbrojenia terenu z 1977 r., mapy sytuacyjno -wysokościowej z 1977 r. i mapy zasadniczej w skali 1:1000 z 1988 r. Przebieg drogi publicznej - ul. [...] przez działkę nr [...] w liniach rozgraniczających odpowiadających granicom wydzielonej działki nr [...] potwierdziła również przeprowadzona w dniu [...] kwietnia 2006 r. wizja w terenie. W oparciu o zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy nie można jednak jednoznacznie wskazać przebiegu ulicy [...] w dacie wydania rozporządzenia z 11 września 1986 r. W rozpoznawanej sprawie Minister Infrastruktury nie wskazał na ustalenia świadczące o tym, że wydając decyzję w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Budownictwa z 13 grudnia 2006 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia 12 maja 2006 r. stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Powiat [...] własności nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni [...]m2 (wydzielonej z działki nr [...]), położonej przy ul. [...] w R., zajętej pod drogę powiatową, zbadał dokumentację potwierdzającą przebieg drogi wojewódzkiej ustalony zgodnie z brzmieniem art. 6 ust. 3 ustawy o drogach publicznych obowiązującym w dacie wydania rozporządzenia z 11 września 1986 r. Z cyt. rozporządzenia z 11 września 1986 r. wynika okoliczność zakwalifikowania ulicy [...] do kategorii dróg wojewódzkich, ale nie wynika ówczesny przebieg tej drogi. Organ nie zbadał w sposób wystarczający istniejącego w danej sprawie stanu faktycznego, wynikającego ze zgromadzonego w niej materiału dowodowego i niezasadnie posłużył się wytworzoną później dokumentacją. W ponownie prowadzonym postępowaniu Minister Administracji i Cyfryzacji zastosuje się do oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku, a następnie wyda rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z treścią art. 107 § 3 kpa. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.