I SA/Wa 2049/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Marciniak, asesor WSA Anna Fyda-Kawula, sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] S.A. w W. na postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia 9 czerwca 2022 r. nr KKU-47/22 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia 13 maja 2021 r. nr KKU-143/20; 2. zasądza od Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej na rzecz [...] S.A. w W. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa postanowieniem nr KKU-47/22 z 9 czerwca 2022 r. utrzymała w mocy własne postanowienie z 13 maja 2021 r. nr KKU-143/20 odmawiające wznowienia postępowania. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją nr KKU-37/09 z 5 lipca 2009 r. uchyliła decyzję Wojewody Dolnośląskiego nr GN.V.BC/RR.V.K.7723.G.155.22-2/03 z 16 lutego 2009 r. w całości i stwierdziła nabycie z mocy prawa przez gminę miejską [...] prawa własności zabudowanej nieruchomości położonej we [...] przy ul. [...] i [...], oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie [...]jako działka nr [...] (po podziale działki nr: [...], [...] i [...]). [...] S.A. pismem z 30 lipca 2012 r. zwróciła się z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej nr KKU-37/09 z 5 lipca 2009 r. - powołując się na przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Poinformowała, że po wydaniu decyzji komunalizacyjnej w archiwach [...] została odnaleziona decyzja Prezydium Rady Narodowej m. [...] z 23 kwietnia 1966 r. nr MZGT/PT/1236/66 stanowiącą o zarządzie [...] nad nieruchomością w zakresie działki o pow. [...] m2 o nr [...], która w dacie 27 maja 1990 r. była częścią działki przy ul. [...] i [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...]. Powołała się też na decyzję Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego we [...] z 11 grudnia 1987 r. o naliczeniu opłaty z tytułu zarządu spornym gruntem jak i na zawiadomienie tegoż Kierownika z 12 października 1989 r. o aktualizacji tej opłaty. Wniosła o przeszukanie będących w posiadaniu Gminy [...] archiwów dotyczącej spornej nieruchomości, a w szczególności archiwum Prezydium Rady Narodowej m. [...]. Dodała, że zachodzi też konieczność przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka - osoby, która wydała i podpisała decyzję z 11 grudnia 1987r. o naliczeniu opłaty z tytułu zarządu spornym gruntem i zawiadomienie z 12 października 1989 r. o aktualizacji tej opłaty, tj. Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego we [...]. Postanowieniem z 21 lutego 2013 r., nr KKU-173/12 Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa odmówiła wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją własną z 5 lipca 2009 r., nr KKU-37/09. W uzasadnieniu stwierdziła, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a., gdyż wniosek o wznowienie postępowania z 30 lipca 2012 r. zamiast do Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej został złożony do Wojewody Dolnośląskiego, co w konsekwencji spowodowało, iż wpłynął on do właściwego w sprawie organu, tj. Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej w dniu 4 września 2012 r., czyli z naruszeniem terminu do jego wniesienia. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyły [...] S.A. Po rozpoznaniu tego wniosku Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa postanowieniem z 8 grudnia 2016 r. nr KKU-360/16 utrzymała w mocy własne postanowienie z 21 lutego 2013 r. nr KKU-173/12. W uzasadnieniu postanowienia wskazała, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek taki oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a., 145a k.p.a. i 145b k.p.a., oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 k.p.a. Jeżeli przekroczono termin do jego złożenia lub wniosek nie wskazuje przesłanek do wznowienia postępowania, organ administracji wydaje postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Zachowanie powyższego terminu musi być udowodnione przez stronę, organ administracji zaś swobodnie ocenia dowody w tej mierze. Stanowisko takie prezentowane jest w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 489/12 stwierdził, że ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Obowiązek badania, czy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w terminie, spoczywa na organach obu instancji. Poprzez badanie należy rozumieć swobodną ocenę przedstawionych przez stronę dowodów na okoliczność dochowania przez nią terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. (zob. też wyroki NSA z 16.05.2008 r., sygn. akt II OSK 510/07 i z 25.11.2011 r., sygn. akt II GSK 1258/10, wyroki WSA w Warszawie z 8.12.2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1690/10 i z 21.02.2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1954/11). Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 28 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 2187/11 stwierdził, że strona, która składa wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego musi udowodnić kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Komisja podniosła, że we wniosku o wznowienie postępowania z 30 lipca 2012 r. [...] S.A. nie wskazała terminu, w którym dowiedziała się o funkcjonowaniu w obiegu prawnym decyzji Prezydium Rady Narodowej m. [...] z 23 kwietnia 1966 r., nr MZGT/PT/1236/66, decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego we [...] z 11 grudnia 1987 r. o naliczeniu opłaty z tytułu zarządu spornym gruntem i zawiadomienia Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego we [...] z 12 października 1989 r. Ograniczyła się wyłącznie do lakonicznego stwierdzenia, że: "strona postępowania, już po wydaniu decyzji komunalizacyjnej uzyskała z zasobów archiwalnych Polskich Kolei Państwowych decyzję Prezydium Rady Narodowej m. [...] z 23 kwietnia 1966 r., nr MZGT/PT/1236/66". Komisja wskazała też, iż Spółka nie podała żadnego terminu, w którym dowiedziała się o decyzji Prezydium Rady Narodowej m. [...] z 23 kwietnia 1966 r. - zarówno we wniosku o wznowienie postępowania, jak również po powzięciu informacji o konieczności jego wskazania w terminie późniejszym. Ponadto na kopii decyzji Prezydium Rady Narodowej m. [...] z 23 kwietnia 1966 r. znajduje się pieczęć, z której wynika, że wpłynęła ona do poprzednika prawnego strony w 1969 r. - co oznacza, iż strona o tej decyzji wiedziała już w 1969 r. Natomiast fakt, że w archiwach własnych odnalazła ją w terminie późniejszym nie oznacza, iż strona o jej istnieniu dowiedziała się dopiero po przeprowadzeniu kwerendy w archiwum. W ocenie Komisji strona - poprzez zaniechanie podania okoliczności i terminu, w którym dowiedziała się o dokumencie, tj. o decyzji Prezydium Rady Narodowej m. [...] z 23 kwietnia 1966 r. - uniemożliwiła weryfikację daty, w której dowiedziała się o tej decyzji, a w konsekwencji, czy złożyła wniosek w terminie miesiąca liczonym od tej daty. Reasumując, z uwagi na to że strona nie wykazała, że wniosek został złożony w terminie określonym w art. 148 k.p.a., brak jest możliwości przejścia do drugiego, merytorycznego etapu rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania i analizy zasadności przesłanki wznowienia. Skargę na powyższe postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...]S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 maja 2017 r. sygn. akt I SA/WA 265/17 uchylił zaskarżone postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z 8 grudnia 2016 r. oraz postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z 21 lutego 2013 r. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy organ co najmniej przedwcześnie zarzucił skarżącej uchybienie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a. We wniosku o wznowienie postępowania wskazano jako jego podstawę art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu obowiązek wznowienia postępowania spoczywa na organie wówczas, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi, który decyzję wydał. Jednocześnie Sąd podkreślił, że organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, związany jest nie tylko podstawami wznowieniowymi zawartymi w takim wniosku, ale i okolicznościami (i dowodami), które wnioskodawca wskaże jako nowe. Ustawodawca w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. określił długość i datę początkową biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania wskazując, że data ta rozpoczyna bieg w dniu, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. A zatem skoro strona powołała się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., rzeczą organu było w pierwszej kolejności zobowiązanie wnioskodawcy do wskazania w jakiej dacie powziął wiadomość o tej przesłance, czego Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa nie uczyniła. W niniejszej sprawie organ nie prowadził żadnego postępowania wyjaśniającego, które podważyłoby bądź potwierdziło fakt, kiedy strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę dla wznowienia postępowania. Ułomność jego oceny polega na tym, że organ jedynie stwierdził, że strona nie wskazała daty kiedy dowiedziała się o istnieniu decyzji z 23 kwietnia 1966 r. i wywiódł, że strona faktu tego nie udowodniła. Ocenę taką można by zaakceptować jedynie w sytuacji, gdy organ wskazałby na konkretne okoliczności, fakty bądź wezwał stronę skarżącą do udowodnienia przez nią daty, czemu strona by nie sprostała. Komisja dwukrotnie podejmując rozstrzygnięcie nie wezwała strony o przedstawienie dowodów na okoliczność zachowania terminu, a sformułowała jedynie twierdzenie w tych rozstrzygnięciach, że ciężar dowodzenia spoczywa na stronie. Sąd podzielił też stanowisko skarżącej, że brak jest związku przyczynowego pomiędzy doręczeniem decyzji z 23 kwietnia 1966 r. Dyrekcji Okręgowej [...] we [...] a wiedzą o tej decyzji [...] S.A. w [...] - z uwagi na to, że skarżąca Spółka jako następca prawny [...] mogła nie posiadać wiedzy o istnieniu takiej decyzji. Rolą zaś organu administracyjnego jest wyjaśnienie powyższej kwestii. Na zakończenie Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Komisja pouczy stronę o ciążącym na niej obowiązku uzupełnienia wniosku w zakresie zachowania terminu i jeżeli w wyniku postępowania wstępnego stwierdzi, że wniosek spełnia przesłanki formalne, to będzie zobowiązana wydać postanowienie o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. Jeżeli natomiast przesłanki formalne nie będą spełnione, wówczas wznowienie postępowania będzie niedopuszczalne i zobowiązana będzie wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokiem z 19 lipca 2019 r. sygn. akt I OSK 22019/17 oddalił skargę kasacyjną gminy [...]. Podniósł, że sąd I instancji słusznie wskazał na naruszenie przepisów procedury, stanowiących o koniecznych czynnościach wyjaśniających, które w niniejszej sprawie nie zostały przeprowadzone, co w konsekwencji doprowadziło do nieustalenia relewantnej daty, w jakiej osoba żądającą wznowienia dowiedziała się o okolicznościach stanowiących jego podstawę. Stwierdził też, iż obowiązek udowodnienia tej okoliczności ciąży wprawdzie na wnioskodawcy, nie zwalnia to jednak organów od zbadania czy zachowano termin do wniesienia rozpoznawanego żądania. Strona winna więc udowodnić kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania i to w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Organ z kolei ma obowiązek dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Zaznaczył, że nie czyni zadość wymogom ustawowym wskazanie przez stronę wyłącznie daty. Data musi znaleźć uzasadnienie w okolicznościach faktycznych sprawy, a więc strona winna w tym wypadku przedstawić dowody, na podstawie których organ mógłby zweryfikować jej twierdzenia o dacie dowiedzenia o wydanym przez organ akcie. Zatem organy - aby uczynić zadość temu obowiązkowi - powinny były skorzystać z możliwości, jakie daje przepis art. 9 k.p.a. i po poinformowaniu o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków, zobowiązać żądającego wznowienia o wskazanie i udokumentowanie zachowania terminu, relewantnego dla sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa - stosownie do wyroku WSA i NSA, pouczając o ciążącym na stronie obowiązku uzupełnienia wniosku w zakresie zachowania terminu oraz mając na uwadze art. 9 k.p.a., wezwała [...] S.A do przedstawienia, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, dowodów na okoliczność zachowania terminu na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania, w szczególności: 1) kiedy dane zasoby archiwalne zostały przejęte przez [...] S.A. od poprzednika prawnego i na jakiej podstawie (protokoły, etc.); 2) dlaczego nie dokonano skutecznej kwerendy posiadanych zasobów archiwalnych w czasie, kiedy prowadzono postępowanie zakończone ostatecznie pierwotną decyzją, która jest aktualnie podważana w trybie wniosku o wznowienie postępowania; 3) dlaczego i z jakiego powodu dokonano skutecznej kwerendy dopiero tuż przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania; 4) czy odnośny dokument był wcześniej przemieszczany lub cokolwiek się z nim działo od czas kiedy [...] S.A. stała się następcą prawnym swojego poprzednika prawnego; 5) z jakiego powodu podjęto kwerendę, o której mowa w pkt 3, dopiero w czasie podawanym w sprawie; 6) czy, a jeśli nie, to dlaczego wcześniej nie inwentaryzowano oraz nie dokonywano spisu posiadanych zasobów, etc. W odpowiedzi na wezwanie [...] S.A, pismem z 21 kwietnia 2021 r., wskazała datę powzięcia wiadomości o przesłance wznowienia postępowania (27 lipca 2012 r.) oraz przedstawiła wniosek dowodowy odnośnie przesłuchania osoby fizycznej na okoliczność: "daty powzięcia przez stronę wiedzy o dokumencie w postaci decyzji Prezydium Rady Narodowej m. [...] z 23 kwietnia 1966 r. i okolicznościach jej odnalezienia. W związku z powyższym, postanowieniem z 13 maja 2021 r. nr KKU-143/20 Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa odmówiła wznowienia postępowania zakończonego decyzją Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z 5 lipca 2009 r. nr KKU-37/09. W ocenie Komisji brak utrwalenia dokumentacyjnego tak istotnej okoliczności jaką jest data powzięcia przez stronę wiedzy o dokumencie w postaci decyzji Prezydium Rady Narodowej m. [...] z 23 kwietnia 1966 r. i okolicznościach jej odnalezienia, budzi wątpliwości równie istotne, jak wskazanie po prawie 10 latach przez pracownika archiwum, kiedy dokładnie co do dnia odnalazł około 10 lat wcześniej w ramach swoich rutynowych obowiązków decyzję o określonej sygnaturze lub dot. konkretnej działki. Opieranie się tylko na "wyjątkowej" pamięci pracownika mogłoby w istocie godzić w zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Polemiczny w stosunku do wyroków sądów administracyjnych charakter odpowiedzi potwierdzają też twierdzenia w tej odpowiedzi, z których wynika, że to organ postępowania komunalizacyjnego a nie strona powinna wykazywać przedmiotową istotną okoliczność, tj. podejmować działania w kierunku odnalezienia decyzji o zarządzie dot. strony. Komisja podkreśliła, iż spółka [...] S.A. uznała w sposób niezrozumiały, że to nie ona lecz przede wszystkim organ powinien przechowywać "wieczyście" (tu ponad 50 lat) decyzję, z której wynikałby tytuł prawny strony do danej nieruchomości. Komisja w całości uznała za własne ustalenia faktyczne i prawne sądów administracyjnych w tej sprawie. W rezultacie - stosownie do wiążących wytycznych w tej sprawie sądów administracyjnych - stwierdziła, uwzględniając wezwanie oraz odpowiedź na nie, że strona nie wykazała, iż dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania w terminie miesiąca przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. Dodatkowo, na marginesie oraz z ostrożności Komisja wskazała, że wniosek o wznowienie postępowania dotyczy przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i decyzji z 2009r. Tymczasem, zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a., uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a-145b k.p.a., jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyły [...] S.A., wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wznowienie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i ponowne rozpoznanie sprawy w I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciły naruszenie: 1) art. 153 p.p.s.a., polegające na zignorowaniu wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartego w wyroku z 22 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 265/17 co do konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego, które podważyłoby, bądź potwierdziło fakt, kiedy strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę dla wznowienia postępowania; KKU w szczególności nie przeprowadziła żadnego zaoferowanego przez Stronę dowodu na tę okoliczność, czyli zeznań świadka E. G, 2) art. 7 i 77 kpa. poprzez zaniechanie gromadzenia materiału dowodowego sprawy mimo wniosków dowodowych składanych przez Stronę, co przejawiało się w odmowie przeprowadzenia oferowanego przez Stronę dowodu z zeznań świadka E. G., 3) art. 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego Strony o przesłuchanie w charakterze świadka E. G. na okoliczność daty powzięcia przez Stronę wiedzy o dokumencie w postaci decyzji Prezydium Rady Narodowej m. [...] z 23 kwietnia 1966 r. nr MZGT/PT/1236/66 i okolicznościach jego znalezienia mimo, iż w aktach sprawy brak jest innych dowodów na tę okoliczność, 4) art. 75 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, iż data i okoliczności znalezienia decyzji Prezydium Rady Narodowej m. [...] z 23 kwietnia 1966 roku nr MZGT/PT/1236/66 w nie mogą być poświadczane zeznaniami świadka. Po rozpoznaniu tego wniosku Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa postanowieniem nr KKU-47/22 z 9 czerwca 2022 r. utrzymała w mocy własne postanowienie z 13 maja 2021 r. nr KKU-143/20 odmawiające wznowienia postępowania. W uzasadnieniu podniosła, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie administracyjne, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Zaś w myśl art. 149 § 3 k.p.a. odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Przepis art. 148 § 1 k.p.a. stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Przy czym ustawodawca w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. określił długość i datę początkową biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania - wskazując, że data ta rozpoczyna bieg w dniu, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. A zatem skoro strona powołała się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. koniecznym jest w pierwszej kolejności zobowiązanie jej do wskazania w jakiej dacie powzięła wiadomość o tej przesłance. W piśmie z 21 kwietnia 2021 r. spółka [...] S.A. wskazała, że [...] nie przekazywało [...] S.A. swoich zasobów archiwalnych, a odnalezienie decyzji wcześniej nie było możliwe przez [...] S.A. z ogólnikowo wskazanych przyczyn "obiektywnych". Istotna w sprawie decyzja miała być odnaleziona przypadkiem, pomimo "wcześniejszych bezskutecznych poszukiwań". Ponadto wskazała, iż "[...] S.A. nie jest w stanie odpowiedzieć na pytanie, dlaczego nie dokonywano spisów lub inwentaryzacji posiadanego zasobu, niemniej jednak wskazuje, że tego rodzaju powinność ciąży na podmiocie ewentualnie zdającym, czyli w tym przypadku [...]". Ponadto spółka wskazała datę powzięcia wiadomości o przesłance wznowienia postępowania, tj. 27 lipca 2012 r. ale nie przedstawiła dowodów na tę okoliczność, ponieważ przedstawiono jedynie wniosek dowodowy odnośnie przesłuchania osoby fizycznej na okoliczność powzięcia przez stronę wiedzy o dokumencie w postaci decyzji Prezydium Rady Narodowej m. [...] z 23 kwietnia 1966 r. i okolicznościach jej odnalezienia. Komisja uznaje więc to odniesienie za polemiczne w stosunku do wiążących wskazań w wyrokach sądów administracyjnych z których wynika, że to strona ma przedstawić dowody i właśnie tego dotyczyło wezwanie Komisji, która stosownie do ww. wyroków miała jedynie weryfikować te dowody, a nie w ramach postępowania wyjaśniającego (wstępnego) przeprowadzać w sposób mogący budzić wątpliwości postępowanie dowodowe (przesłuchanie świadka, a zatem pracownika strony, co mogłoby spotkać się z zarzutem oparcia się tylko na twierdzeniach strony). Komisja podkreśla, iż zgodnie z treścią art. 78 § 1 k.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy (art. 78 § 2 k.p.a.). Zauważyć również należy, że choć strona - zgodnie z art. 78 k.p.a. - posiada uprawnienie do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu, to jednak uprawnienie to podlega ograniczeniom, które pod względem celowości i konieczności zapewnienia szybkości postępowania, organ powinien każdorazowo rozważyć, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń. W konsekwencji, organ nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu przedstawionego przez stronę, jeżeli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w danym postępowaniu. Zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 sierpnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1607/16 - w każdym postępowaniu organ ma obowiązek zgromadzenia dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia danej sprawy i poczynienia na tej podstawie niezbędnych ustaleń faktycznych. O tym, jakie ustalenia faktyczne są konieczne dla załatwienia sprawy, decydują jednak prawidłowo wyłożone przepisy prawa materialnego, a nie subiektywne przekonanie strony. Żaden organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Wskazywanych przez nią środków dowodowych nie można pominąć tylko wtedy, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Powoduje to, że tylko nieustalenie okoliczności mających znaczenie dla sprawy można uznawać za naruszenie reguł procedowania, które mogłoby mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść orzeczenia kończącego postępowanie w danej sprawie. Przewidziane w art. 78 k.p.a. uprawnienie strony podlega ograniczeniom ze względu na celowość i szybkość postępowania. Organ może nie uwzględnić żądania przeprowadzenia dowodu, jeżeli ma to na celu przewleczenie sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 3322/15). Wobec powyższego Komisja zauważyła, że ww. stanowisko spółki [...] S.A. jest nie tylko polemiczne z zapadłymi w sprawie orzeczeniami sądowymi, ale również z ugruntowanym orzecznictwem. Zgodnie z ustaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, odnosząc się do aktywności strony postępowania w gromadzeniu materiału dowodowego, podkreślenia wymaga, że strona ma prawo czynnego uczestniczenia w postępowaniu wyjaśniającym, a w szczególności prawo inicjatywy dowodowej, z którego powinna korzystać, chcąc uniknąć negatywnych konsekwencji związanych z poczynionymi przez Organ ustaleniami w zakresie stanu faktycznego sprawy na podstawie znanych Organowi środków dowodowych. Na takim stanowisku stanął m.in. WSA w Krakowie w wyroku z 28 marca 2017 r. (sygn. akt; III SA/Kr 892/16), WSA w Poznaniu w wyroku z 19 czerwca 2013 r. (sygn. akt; IV SA/Po 481/13), WSA w Warszawie w wyroku z 11 lipca 2012 r. (sygn. akt; VI SA/Wa 232/12), WSA w Gliwicach w wyroku z 4 października 2011 r. (sygn. akt; III-SA/Gl 207/11). Powyższe stanowisko znajduje też oparcie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 listopada 2013 r. (sygn. akt II OSK 1291/12), w którym NSA stwierdził, że: "Organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednakże strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. Powinna ona bowiem przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku wszczynającego postępowanie. Obowiązki te w żaden sposób nie wyłączają wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i 77 §1k.p.a.), niemniej jednak oznaczają, że składający wniosek powinien aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy. W sprawach, w których strona nie przedstawiła, jak też organ nie znalazł z urzędu dowodów potwierdzających fakty i zdarzenia, z których strona wywodzi dla siebie określone (z reguły korzystne) skutki prawne, przed wydaniem decyzji negatywnej organ administracji powinien zawsze wezwać stronę do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przedstawienie przez nią brakujących dowodów, czy też sprecyzowania dotychczasowych niejasnych, czy też ogólnikowych wyjaśnień". Z kolei w wyroku z 15 listopada 2012 r. (sygn. akt II OSK 2598/11), NSA orzekł, że w sytuacji, gdy strona powołuje się na okoliczności, z których wynikają dla niej określone, pozytywne skutki prawne, dopuszczalne jest zobowiązanie jej do udowodnienia tych okoliczności, ale wyłącznie w sytuacji, gdy organ nie ma możliwości przeprowadzić niezbędnych czynności wyjaśniających we własnym zakresie. Należy zatem uznać, że obowiązki organów administracji publicznej w zakresie przeprowadzenia dowodów z urzędu nie sięgają tak daleko, by zwalniały stronę ze współudziału w zebraniu materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, należało stwierdzić, że strona nie wykazała, iż dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania w terminie miesiąca przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 lipca 2019 r. wydanym w sprawie, nie czyni zadość wymogom ustawowym wskazanie przez stronę wyłącznie daty. Data musi znaleźć uzasadnienie w okolicznościach faktycznych sprawy, a więc strona winna w tym wypadku przedstawić dowody, na podstawie których organ mógłby zweryfikować jej twierdzenia o dacie dowiedzenia o wydanym przez organ akcie. Skargę na powyższe postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] S.A. zarzucając mu naruszenie: 1) art. 153 p.p.s.a. - polegające na jego niezastosowaniu i zignorowaniu wskazań zawartych w uzasadnieniach wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 265/17 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lipca 2019 r. sygn. akt I OSK 2209/17 - co do konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego, które podważyłoby, bądź potwierdziło fakt kiedy strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę dla wznowienia postępowania; KKU w szczególności nie przeprowadziła żadnego zaoferowanego przez Stronę dowodu na tę okoliczność, czyli zeznań świadka E. G, 2) art. 153 p.p.s.a. - poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w kierunku odmiennym niż wskazany w uzasadnieniach ww. wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego i badanie winy Strony w późniejszym odnalezieniu dokumentu, stanowiącego podstawę wznowienia postępowania oraz jej ewentualnego niedbalstwa w prowadzeniu zasobów archiwalnych, 3) art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. - poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej polegające na prowadzeniu postępowania w kierunku odmówieniu żądaniu Strony, co się przejawiało w: badaniu przez KKU przesłanek nieistotnych w sprawie tj. winy Strony w późniejszym odnalezieniu dokumentu, stanowiącego podstawę wznowienia postępowania oraz ewentualnego niedbalstwa w prowadzeniu zasobów archiwalnych; stawiania Stronie pytań bez możliwej odpowiedzi i pytań sugerujących; nieprzeprowadzeniu jedynego zawnioskowanego przez Stronę dowodu na okoliczność daty odnalezienia dokumentu uzasadniającego wznowienie postępowania mimo braku jakichkolwiek innych dowodów na tę okoliczność; ocenie wiarygodności zawnioskowanego przez Stronę dowodu mimo, że dowód ten nie został przez KKU przeprowadzony, 4) art. 7 i 77 k.p.a. - polegające na jego niezastosowaniu poprzez zaniechanie gromadzenia materiału dowodowego sprawy mimo wniosków dowodowych składanych przez Stronę, co przejawiało się w odmowie przeprowadzenia oferowanego przez Stronę dowodu z zeznań świadka E. G., 5) art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 4 k.p.a. - polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu poprzez dokonanie apriorycznej oceny wiarygodności dowodu z zeznań świadka E. G. mimo jego przeprowadzenia, 6) art. 78 k.p.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie wniosku dowodowego Strony o przesłuchanie w charakterze świadka E. G. na okoliczność daty powzięcia przez Stronę wiedzy o dokumencie w postaci decyzji Prezydium Rady Narodowej m. [...] z 23 kwietnia 1966 r. i okolicznościach jego znalezienia mimo, iż w aktach sprawy brak jest innych dowodów na tę okoliczność, 7) art. 75 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i bezpodstawne uznanie, iż data i okoliczności znalezienia decyzji Prezydium Rady Narodowej m. [...] z 23 kwietnia 1966 r. nie mogą być poświadczane zeznaniami świadka E. G. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie swojego stanowiska. W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego oraz o zasądzenia kosztów postępowania, w tym uiszczonego wpisu, opłaty skarbowej za pełnomocnictwo oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie. Podniosła, że rozpatrując przedmiotowy wniosek dokonała zarówno analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uzasadnienia wydanego przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową, jak również argumentów strony odwołującej się. Zarzuty podniesione w skardze przez spółkę [...] S.A. nie znajdują uzasadnienia faktycznego oraz prawnego i stanowią w istocie polemikę z argumentami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i jako takie nie zasługują na uwzględnienie, nie nastąpiło też naruszenie przepisów prawa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie, zarówno gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona, ponieważ zarówno zaskarżone postanowienie jak i postanowienie je poprzedzające zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa postanowieniem z 9 czerwca 2022 r. utrzymała w mocy własne postanowienie z 13 maja 2021 r. odmawiające wznowienia postępowania. Rozpatrywana sprawa była już przedmiotem orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z 22 maja 2017 r. sygn. akt I SA/WA 265/17 uchylił zaskarżone postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z 8 grudnia 2016 r. oraz jej postanowienie z 21 lutego 2013 r. - uzasadniając to tym, że w okolicznościach niniejszej sprawy organ co najmniej przedwcześnie zarzucił skarżącej uchybienie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a. Sąd uznał, że skoro strona powołała się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - to rzeczą organu było w pierwszej kolejności zobowiązanie jej do wskazania w jakiej dacie powzięła wiadomość o tej przesłance, czego Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa nie uczyniła. Stwierdził też, iż w niniejszej sprawie organ nie prowadził żadnego postępowania wyjaśniającego, które podważyłoby bądź potwierdziło fakt, kiedy strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę dla wznowienia postępowania. Wskazał także, że ponownie rozpoznając sprawę Komisja pouczy stronę o ciążącym na niej obowiązku uzupełnienia wniosku w zakresie zachowania terminu i jeżeli w wyniku postępowania wstępnego stwierdzi, że wniosek spełnia przesłanki formalne, to będzie zobowiązana wydać postanowienie o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. Jeżeli natomiast przesłanki formalne nie będą spełnione, wówczas wznowienie postępowania będzie niedopuszczalne i zobowiązana będzie wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokiem z 19 lipca 2019 r. sygn. akt I OSK 22019/17 oddalił skargę kasacyjną gminy [...]. Podniósł, że sąd I instancji słusznie wskazał na naruszenie przepisów procedury, stanowiących o koniecznych czynnościach wyjaśniających, które w niniejszej sprawie nie zostały przeprowadzone, co w konsekwencji doprowadziło do nieustalenia relewantnej daty, w jakiej osoba żądającą wznowienia dowiedziała się o okolicznościach stanowiących jego podstawę. Stwierdził też, iż obowiązek udowodnienia tej okoliczności ciąży wprawdzie na wnioskodawcy, nie zwalnia to jednak organów od zbadania czy zachowano termin do wniesienia rozpoznawanego żądania. Strona winna więc udowodnić kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania i to w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Organ z kolei ma obowiązek dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Zaznaczył, że nie czyni zadość wymogom ustawowym wskazanie przez stronę wyłącznie daty. Data musi znaleźć uzasadnienie w okolicznościach faktycznych sprawy, a więc strona winna w tym wypadku przedstawić dowody, na podstawie których organ mógłby zweryfikować jej twierdzenia o dacie dowiedzenia o wydanym przez organ akcie. Zatem organy - aby uczynić zadość temu obowiązkowi - powinny były skorzystać z możliwości, jakie daje przepis art. 9 k.p.a. i po poinformowaniu o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków, zobowiązać żądającego wznowienia o wskazanie i udokumentowanie zachowania terminu, relewantnego dla sprawy. Powołane orzeczenia WSA i NSA zawierają wiążącą ocenę prawną w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wskazania, co do dalszego postępowania organu ją rozpatrującego - zatem organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniach wyroków. Rozpoznając ponownie sprawę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wezwała [...] S.A. do przedstawienia dowodów na okoliczność zachowania terminu na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca wskazała, że w dniu 27 lipca 2012 r. odnalazła w archiwum decyzję Prezydium Rady Narodowej m. [...] z 23 kwietnia 1966 r. stanowiącą o zarządzie [...] nad nieruchomością w zakresie działki o pow. [...] m2 o nr [...], która w dacie 27 maja 1990 r. była częścią działki przy ul. [...] i [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] a następnie pismem z 30 lipca 2012 r. zwróciła się z wnioskiem o wznowienie postępowania. Na okoliczność znalezienia tej decyzji właśnie w tym konkretnym dniu - 27 lipca 2021 r., a co za tym idzie udowodnienia daty powzięcia przez nią wiedzy o tym dokumencie, wniosła o przesłuchanie w charakterze świadka E. G. Tymczasem KKU - wbrew zaleceniom Sądu - ponownie nie przeprowadziła postępowania wyjaśniającego, które podważyłoby twierdzenie skarżącej, że dniu 27 lipca 2012 r. dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę dla wznowienia postępowania. Komisja podniosła - że zgodnie z treścią art. 78 § 1 k.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy - jednakże dalej stwierdziła, że ma obowiązku przeprowadzenia dowodu przedstawionego przez stronę, ponieważ w jej ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w danym postępowaniu. Dokonała również oceny tego wniosku stwierdzając, że: "budzi istotne wątpliwości wskazanie po prawie 10 latach przez pracownika archiwum, kiedy dokładnie co do dnia odnalazł około 10 lat wcześniej w ramach swoich rutynowych obowiązków decyzję o określonej sygnaturze lub dot. konkretnej działki. Opieranie się tylko na "wyjątkowej" pamięci pracownika mogłoby w istocie godzić w zasadę trwałości decyzji ostatecznych". Tak więc Komisja nie tylko nie uwzględniła wniosku dotyczącego przesłuchania świadka, ale również arbitralnie uznała, że jego zeznania nie mają żadnego znaczenia w sprawie, gdyż nie będą one wiarygodne, a ponadto sprawa jest już dostatecznie wyjaśniona. Takiego postępowania Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej Sąd nie może zaakceptować. Z ww. wyroków WSA i NSA ewidentnie wynika, że Komisja ma obowiązek dokonania weryfikacji twierdzeń skarżącej i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia przesłanek z art. 148 § 1 k.p.a. tj. ustalenia daty powzięcia przez nią informacji o okolicznościach stanowiących podstawę dla wznowienia postępowania, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. [...] S.A. wskazała konkretną datę - 27 lipca 2012 r. - znalezienia decyzji z 23 kwietnia 1966 r. oraz przedstawiła dowód - przesłuchanie świadka - na podstawie którego Komisja może zweryfikować jej twierdzenie o dacie dowiedzenia się o wydanej decyzji. Wobec powyższego Komisja powinna uwzględnić ten wniosek - gdyż jest on dowodem na okoliczność mającą decydujące znaczenie w niniejszej sprawie - a nie po raz kolejny gołosłownie stwierdzić, że strona nie wykazała, iż dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania w terminie miesiąca przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. Następnie zaś Komisja oceni ten dowód zgodnie z treścią art. 80 k.p.a., ustali, czy wniosek o wznowienie postępowania spełnia przesłanki formalne tj. czy został złożony w terminie z art. 148 § 1 k.p.a. i wyda stosowne postanowienie - o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. lub o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. - które należycie uzasadni. Podsumowując Sąd uznał, że Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa nie wykonała wskazań Sądu - ponownie przedwcześnie zarzucając [...] S.A, iż nie wykazała, że dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania w terminie miesiąca przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. Zatem zaskarżone postanowienia wydane zostały z naruszeniem art. 148 § 1 k.p.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77§ 1, art. 78 i art. 80 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. - co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. "c" i art. 200 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.