I SA/Wa 206/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miasta [...] na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. Gmina Miasta [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...]. Zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2016 r., nr [...], wstrzymujące na wniosek Z.K. wykonanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1992 r. nr [...], dotyczącej nabycia przez Gminę [...] z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej [...] obrębie ewidencyjnym nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej Nr [...], zgodnie z opisem zawartym w karcie inwentaryzacyjnej nr [...] – w części dotyczącej działek oznaczonych nr [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia z dnia [...] września 2016 r. organ wskazał, że z urzędu wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1992 r. nr [...]. Decyzja ta w części dotyczącej działek nr [...] może być dotknięta wadą określoną przepisem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], stwierdzono nieważność decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lutego 1964 r. nr [...], w części dotyczącej wydzielenia części działki nr [...], odpowiadającej obecnym działkom nr [...] z obrębu 38 oraz przejścia ww. części nieruchomości na własność Skarbu Państwa bez odszkodowania. W związku z powyższym, z obrotu prawnego w określonej wyżej części, została wyeliminowana decyzja, na mocy której Skarb Państwa nabył tytuł prawny do działek aktualnie oznaczonych numerami [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1992 r. nr [...] w części dotyczącej działek oznaczonych nr [...]. Od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie złożyła Gmina Miasta [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2016 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm.) powoływanej dalej "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wskazane w punktach 1 i 2 § 1 tego przepisu. Z kolei z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego z innych przyczyn mamy do czynienia m.in., gdy w jego toku wystąpią zdarzenia, które powodują, że dalsze jego prowadzenie nie jest uzasadnione, czyli przykładowo przestanie istnieć przedmiot danego postępowania (decyzja, postanowienie) - vide wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1680/11, postanowienie NSA z 22 września 2011 r., sygn. akt I FSK 931/11. Zgodnie z art. 159 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1. Celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest wyeliminowanie z obrotu decyzji dotkniętej ciężką wadą, a organ, by pomniejszyć negatywne skutki, które mogłyby wystąpić do czasu wydania decyzji stwierdzającej jej nieważność, wstrzymuje jej wykonanie, przy czym może to zrobić zarówno na etapie postępowania wyjaśniającego jak i później – jednak najpóźniej do czasu podjęcia rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2010 r. sygn. akt I OSK 725/09). Powołany przepis daje podstawę do wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej wyłącznie na czas trwania postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności (por. wyrok NSA z dnia 2 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1280/10). Postępowanie dotyczące wstrzymania wykonania decyzji ma charakter incydentalny w stosunku do postępowania nieważnościowego i nawet w przypadku wstrzymania wykonania decyzji będącej przedmiotem takiego postępowania, wstrzymanie to upada w razie wydania przez organ orzeczenia ostatecznego - kończącego postępowanie. W tym miejscu należy wskazać, iż z chwilą wydania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. (po wniesieniu niniejszej skargi), której przedmiotem było stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1992 r. nr [...] w części dotyczącej działek oznaczonych nr [...], "upadło" postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2016 r. (wstrzymujące wykonanie tejże decyzji Wojewody [...]) oraz postanowienie tego organu z dnia [...] listopada 2016 r. utrzymujące je w mocy. Konstatując, wydanie ostatecznej decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji powoduje, iż "upada" wcześniej wydane postanowienie o wstrzymaniu jej wykonania. Na datę orzekania przez Sąd przestał więc istnieć przedmiot postępowania sądowego wywołanego skargą Gminy Miasta [...], tj. postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] września 2016 r., wstrzymujące na wniosek Z.K. wykonanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1992 r. w części dotyczącej działek oznaczonych nr [...]. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.