I SA/Wa 217/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent stażysta Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. sprawy ze skargi H.D. na uchwałę Zarządu [...] W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany Uchwały nr [...] Zarządu [...] Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. 1. stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa, 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu. H.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę nr [...] Zarządu [...] W. z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie zmiany uchwały nr [...] Zarządu [...] Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. w sprawie ogłoszenia wykazu lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy [...] przeznaczonych do sprzedaży wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu. Zaskarżonej uchwale zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa dające podstawę do stwierdzenia jej nieważności. W skardze wniosła o: 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały; 2) stwierdzenie, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu; 3) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania; 4) przyznanie skarżącej prawa pomocy przez zwolnienie jej od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podniosła, że w dniu [...] lutego 2012 r. Zarząd [...] W. podjął uchwałę nr [...] w sprawie zmiany Uchwały nr [...] Zarządu [...] Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. w sprawie ogłoszenia wykazu lokali stanowiących własność Gminy [...] przeznaczonych do sprzedaży, mocą której z wykazu nr [...] stanowiącego załącznik do uchwały z dnia [...] kwietnia 1996 r. wykreślił lokal nr [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że możliwość sprzedaży w trybie bezprzetargowym przewidziana w art. 34 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.) – zwanej dalej "ugn" winna być w każdym przypadku poprzedzona szczegółową analizą w ramach zasad racjonalnego gospodarowania zasobem lokalowym, w tym pod kątem trwałej utraty własności danego lokalu, także mając na uwadze art. 12 ugn. Przedmiotowy lokal został przeznaczony do sprzedaży uchwałą z dnia [...] kwietnia 1996 r., kiedy sytuacja mieszkaniowa Miasta i wynikająca z niej polityka była inna. Ponowna weryfikacja stanu faktycznego, uwzględniająca obecny zasób W., wskazuje na niecelowość jego sprzedaży. Jako podstawę prawną kwestionowanej uchwały z dnia [...] lutego 2012 r. wskazano § 7 ust. 1 uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie sprzedaży, zamiany i nabywania lokali mieszkalnych w domach wielolokalowych, który to przepis ustanawia wymóg uzyskania opinii rady dzielnicy w sprawie projektu wykazów lokali przeznaczonych do sprzedaży bezprzetargowej. Wymóg zasięgnięcia opinii uważa się za spełniony w przypadku niewyrażenia opinii przez radę dzielnicy w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku zarządu dzielnicy. W § 3 tej uchwały wskazano ponadto, że o sporządzeniu i podaniu do publicznej wiadomości wykazów lokali przeznaczonych do sprzedaży w drodze bezprzetargowej, zarządy dzielnic informują Prezydenta W.. Także art. 35 ugn przewiduje, że właściwy organ sporządza i podaje do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży. Wykaz ten wywiesza się na okres 21 dni w siedzibie właściwego urzędu, a ponadto informację o wywieszeniu tego wykazu podaje się do publicznej wiadomości. W uchwale nr [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. również wskazano, że podaje się do publicznej wiadomości wykazy lokali mieszkalnych przeznaczonych do sprzedaży na rzecz najemców albo wskazanych przez nich osób bliskich stale z nimi zamieszkujących wraz z oddaniem ułamkowej części gruntu, w brzmieniu załączników do niniejszej uchwały. Jako podstawę prawną tej uchwały wskazano bowiem uchwałę nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 1995 r. w sprawie zasad dotyczących sprzedaży lokali mieszkalnych w budynkach stanowiących własność Gminy [...] wraz z oddaniem gruntu w użytkowanie wieczyste, która w § 1 ust. 2 stanowi, że przeznaczając do sprzedaży lokale w budynku należy zawiadomić wszystkich najemców lokali mieszkalnych. Wydana z naruszeniem prawa uchwała nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., wykreślająca lokal oznaczony nr [...] przy ul. [...] z wykazu nr [...] stanowiącego załącznik do uchwały nr [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. - nie zawiera informacji o zasięgnięciu opinii rady dzielnicy, ani także dyspozycji w kwestii dotyczącej podania do publicznej wiadomości treści uchwalonej zmiany. O sporządzeniu i podaniu do publicznej wiadomości wykazów lokali przeznaczonych do sprzedaży w drodze bezprzetargowej, nie został przez zarząd dzielnicy poinformowany Prezydent W. W stanie faktycznym dotyczącym również uchylenia przez Zarząd [...] uchwały w sprawie sporządzenia wykazu lokali mieszkalnych przeznaczonych do sprzedaży na rzecz najemców wraz z oddaniem gruntu w użytkowanie wieczyste wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. I SA/Wa 2085/12 (LEX nr 1310405), gdzie stwierdził, że zarząd dzielnicy sporządzając wykaz lokali przeznaczonych do zbycia zobowiązany jest uzyskać w tym przedmiocie opinię rady dzielnicy, a ponadto wykaz taki winien w odpowiedniej formie opublikować. Te same zasady winny być zachowane przy dokonywaniu zmiany uprzednio sporządzonych i opublikowanych wykazów. Skarżąca podkreśliła, że lokale przy ul. [...] są sprzedawane systematycznie. Do chwili obecnej zostało sprzedane [...] lokali, w tym [...] lokali, które nie zostały wymienione w wykazie nr [...] - załączniku do uchwały Zarządu [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. Natomiast od dnia wydania kwestionowanej uchwały nr [...] Zarządu [...] z dnia [...] lutego 2012 r. - zostały sprzedane [...] lokale. W tej sytuacji kwestionowana uchwała narusza zasadę praworządności, jak i słuszny interes strony. Pismem z dnia 28 października 2014 r. organ został wezwany do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie zaskarżonej uchwały, w ustawowym terminie na wezwanie odpowiedzi nie udzielił. Zgodnie z art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) – zwanej dalej "usg", jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o oddalenie skargi bądź o jej odrzucenie jako bezzasadnej. W uzasadnieniu podniósł, że w dniu 21 września 2011 r. H.D. wystąpiła z ankietą o wykup lokalu nr [...] w zlokalizowanym budynku przy [...] w W.. Ankieta ta w celu jej zweryfikowania została przekazana do właściwego merytorycznie Wydziału. Przedmiotowy lokal składa się z 1 pokoju i kuchni i posiada łączną powierzchnię [...] m2, w tym pow. mieszkalna wynosi [...] m2. Z informacji uzyskanych w Referacie Dodatków Mieszkaniowych i Obniżek Czynszów w Wydziale Zasobów Lokalowych dla [...] W. wynikało, że H.D. korzystała z dodatku mieszkaniowego oraz obniżki czynszu. W chwili złożenia ankiety o wykup zainteresowana korzystała więc z pomocy finansowej miasta. Po przeanalizowaniu sprawy Wydział zasobów Lokalowych pismem z dnia 7 listopada 2011 r. wystąpił do Wydziału Gospodarki Nieruchomościami i Nadzoru Właścicielskiego o wycofanie przedmiotowego lokalu z obrotu. W dniu [...] lutego 2012 r. Zarząd [...] W. podjął uchwałę z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie zmiany uchwały nr [...] Zarządu [...] Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. w sprawie ogłoszenia wykazu lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy [...] i przeznaczonych do sprzedaży wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu - poprzez wykreślenie z wykazu lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] z wykazu nr [...] lokali mieszkalnych przeznaczonych do sprzedaży. Pismem z dnia 5 marca 2012 r. Wydział Zasobów Lokalowych poinformował H.D. o zajętym w sprawie stanowisku Zarządu [...] W. zawartym w powyższej uchwale. W dniu 21 listopada 2012 r. H.D. wniosła do Urzędu [...] pismo stanowiące zaproszenie do rokowań w sprawie wykupu zajmowanego lokalu. Urząd poinformował wnioskodawcę o braku zainteresowania przystąpieniem do rokowań. Ponadto, w dniu 8 października 2012 r. H.D. złożyła ponowne pismo, tym razem zapraszające do negocjacji Urząd [...]. Pismem z dnia 19 listopada 2013 r. zostało przekazane wnioskodawczyni negatywne stanowisko w sprawie. W dniu 29 października 2014 r. H.D. złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jakie nastąpiło uchwałą Zarządu [...] W. nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. Następnie w ciągu 60 dni od daty złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa H.D. wystosowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W ocenie organu, zarzuty skarżącej są bezzasadne. Do chwili obecnej Prezydent W. nie znalazł podstaw do uchylenia skarżonej uchwały. Sprzedaż lokali stanowiących własność W. odbywa się na podstawie przepisów ugn, ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali oraz uchwały nr [...] Rady W. z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie zasad obrotu lokalami mieszkalnymi W.. Zgodnie z przepisem art. 35 ugn właściwy organ zobligowany jest sporządzić i podać do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych do zbycia. Czynność ta jest niezbędna w celu wprowadzenia danej nieruchomości do obrotu. Z przepisu art. 34 ugn wynika, że osobie uprawnionej do skorzystania z pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości (z tytułu najmu lokalu) nie przysługuje roszczenie w stosunku do jednostki samorządu terytorialnego o zawarcie umowy sprzedaży. Przeznaczenie przez W. lokali do sprzedaży jest przejawem korzystania z jego uprawnień właścicielskich, które w żaden sposób nie może być ograniczane przez osoby trzecie, w tym również najemców. Tym samym nie jest możliwe "zmuszanie" W. do zawierania umów sprzedaży lokali z osobami, które są najemcami lokali. Decyzja w sprawie sprzedaży danego lokalu jest wyłącznie jednostronną decyzją właściciela lokalu. Zdaniem organu, skarga H.D. została złożona z naruszeniem art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa". Przedmiotowa skarga została złożona na uchwałę Zarządu [...] W. nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. w sprawie zmiany uchwały w sprawie ogłoszenia wykazu lokali mieszkalnych przeznaczonych do sprzedaży wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu. Zgodnie z art. 52 § 3 i 4 Ppsa, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§ 4). W aktach sprawy znajduje się kopia pisma kierowanego do H.D. z dnia 5 marca 2012 r. informującego o podjęciu zaskarżonej uchwały. Z pisma H.D. z dnia 21 listopada 2012 r. (zaproszenie do rokowań) wynika, że najpóźniej w dniu datowania tego pisma skarżąca wiedziała o uchwale Zarządu [...] W. nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. Tym samym termin do wezwania do usunięcia naruszenia prawa upłynął dla skarżącej najpóźniej z dniem 5 grudnia 2012 r. To zaś oznacza, wobec braku dopełnienia obowiązku wezwania do usunięcia naruszenia prawa w ustawowym terminie, że skarga podlega odrzuceniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. W pierwszej kolejności należało odnieść się do stanowiska Prezydenta W. zawartego w odpowiedzi na skargę, który twierdzi, że skarga H.D. jest niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu. Sąd zwraca uwagę, że zaskarżona uchwała jest aktem, który dotyczy gospodarowania przez organ wykonawczy gminy publicznym zasobem nieruchomości. Zaskarżona uchwała odnosi się do postępowania, o którym mowa w art. 35 ust. 1 ugn, tj. dotyczy wykreślenia jednego z lokali mieszkalnych z wykazu lokali przeznaczonych do sprzedaży. Uchwała ta dotyczy zatem spraw z zakresu administracji publicznej, gdyż nieruchomości gminne są mieniem publicznym, a gospodarowanie mieniem publicznym jest wykonywaniem administracji publicznej. Zaskarżona uchwała mieści się więc w pojęciu uchwał organów jednostek samorządu gminnego z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 101 ust. 1 usg. Podlega więc zaskarżeniu na podstawie tego przepisu ustrojowego, jak i przepisu art. 3 § 2 pkt 6 Ppsa. Takie stanowisko reprezentuje Naczelny Sąd Administracyjny, a skład rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten podziela (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2466/11, opubl. CBOSA). Wobec powyższego nieuzasadnione jest stanowisko organu o wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa z uchybieniem terminu ustawowego. Zgodnie bowiem z art. 52 § 4 Ppsa w przypadku aktów, o których mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 6 Ppsa, nie ma zastosowania termin 14-dniowy, o którym mowa w art. 52 § 3, zaś wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy wnieść przed wniesieniem skargi do sądu, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Nie budzi wątpliwości Sądu, że H.D. zachowała termin do wniesienia skargi, wynikający z art. 53 § 2 Ppsa. Po wniesieniu do Zarządu [...] wezwania do usunięcia naruszenia prawa (datowanego na dzień 29 października 2014 r.), organ nie udzielił skarżącej odpowiedzi na wezwanie. Termin do wniesienia skargi wynoszący 60 dni (art. 53 § 2 Ppsa) upływał z dniem 29 grudnia 2014 r. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została wniesiona w dniu 29 grudnia 2014 r., a zatem była dopuszczalna. Naruszony interes prawny H.D., o którym mowa w art. 101 usg, wynika z wycofania zaskarżoną uchwałą z ogłoszonego publicznie wykazu lokali przeznaczonych do sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...], którego skarżąca jest najemcą, zgodnie z umową z dnia [...] stycznia 2011 r. i co do którego skarżąca wystąpiła w dniu 21 września 2011 r. z ankietą wykupu (pismo Urzędu [...] z dnia 7 listopada 2011 r.) Skarżąca upatruje naruszenia swego interesu prawnego w przepisie prawa materialnego - art. 34 ust. 1 pkt 3 ugn, a więc naruszeniu tzw. prawa pierwszeństwa najemcy lokalu mieszkalnego w nabyciu lokalu, podnosząc, że najem został zawarty na czas nieoznaczony, co wynika z umowy nr [...] i w tym że już przed zawarciem umowy najmu przedmiotowy lokal był przeznaczony do sprzedaży. Dokonując oceny legalności zaskarżonej uchwały trzeba wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd musi ustalić, czy przy podejmowaniu tej uchwały zostały zachowane wymogi proceduralne, wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie bowiem z zasadą praworządności (art. 7 Konstytucji RP) organy władzy publicznej mogą działać wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Sąd zwraca uwagę, że procedura podejmowania uchwały o przeznaczeniu określonego lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład gminnego zasobu nieruchomości do sprzedaży w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały uregulowana była w przepisach ugn oraz akcie prawa miejscowego - uchwale Rady W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie sprzedaży, zamiany i nabywania lokali mieszkalnych w domach wielorodzinnych (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] ze zm.). § 7 ust. 1 wskazanej wyżej uchwały zawiera wymóg uzyskania opinii rady dzielnicy w sprawie projektu wykazu lokali przeznaczonych do sprzedaży bezprzetargowej. Wymóg ten uważa się za spełniony, w przypadku niewyrażenia opinii przez radę dzielnicy w terminie 14 dni od otrzymania wniosku zarządu dzielnicy. Ust. 3 § 7 stanowi o obowiązku poinformowania Prezydenta W. przez zarządy dzielnicy o sporządzeniu i podaniu do publicznej wiadomości tego wykazu. Z kolei zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 ugn właściwy organ sporządza i podaje do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży, do oddania w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem lub dzierżawę. Wykaz ten wywiesza się na okres 21 dni w siedzibie właściwego urzędu, a ponadto informację o wywieszeniu tego wykazu podaje się do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w prasie lokalnej oraz w inny sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a także na stronach internetowych właściwego urzędu. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że zarząd dzielnicy sporządzając wykaz lokali przeznaczonych do zbycia zobowiązany jest uzyskać w tym przedmiocie opinię rady dzielnicy – wymóg zasięgnięcia opinii organu stanowiącego dzielnicy jest obligatoryjny. Ponadto wykaz taki oraz informacja o jego wywieszeniu winny być w odpowiedniej formie opublikowane publicznie. Zdaniem Sądu, te same zasady winny obowiązywać przy dokonywaniu zmiany uprzednio sporządzonych i opublikowanych wykazów. Nie do zaakceptowania jest bowiem w demokratycznym państwie prawnym sytuacja, w której przy podejmowaniu określonego aktu wymagane jest współdziałanie organów - wykonawczego i stanowiącego (w tym wypadku zarządu dzielnicy i rady dzielnicy), a ingerencja w tak podjęty akt mogłaby już następować z pominięciem organu, który w ramach tego współdziałania wyraża swoją opinię. Kodeks postępowania administracyjnego, stanowiąc, że wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu stanowi podstawę do wznowienia postępowania w sprawie (art. 145 § 1 pkt 6 Kpa). Jest to więc niewątpliwie kwalifikowana (a tym samym istotna) wada prawna postępowania administracyjnego. Prowadzi ona do przełamania zasady trwałości decyzji administracyjnych. Tak też należy kwalifikować taką wadę w procesie wydawania uchwały z zakresu administracji publicznej, w procedurze uregulowanej usg i aktami prawa miejscowego, mimo że do tego typu aktów nie mają wprost zastosowania przepisy Kodeksu. Nie może być także akceptowana sytuacja, w której określony przejaw działalności władzy publicznej podlega promulgacji, w ściśle określonej przepisami prawa formie i trybie, natomiast jego zmiana dokonywana już jest bez podania tego faktu do publicznej wiadomości. Taki stan rzeczy mógłby powodować brak pewności prawnej, spowodowanej funkcjonowaniem w przestrzeni publicznej informacji o przeznaczeniu określonego lokalu do sprzedaży (a więc zamiaru uszczuplenia o ten lokal gminnych zasobów mieszkaniowych), mimo że z tej sprzedaży został on w sposób faktyczny i prawny wyłączony, a więc gmina może w nim nadal realizować swoje zadania w zakresie zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej. Przepis art. 35 ust. 1 ugn realizuje zasadę jawności w gospodarowaniu nieruchomościami pozostającymi w zasobach publicznych, która powinna dotyczyć zarówno wykazów lokali przeznaczonych do sprzedaży, jak i wszelkich zmian w tych wykazach. Działalność organów gminy jest bowiem – co do zasady – jawna (art. 11b ust. 1 usg) i podlega kontroli z punktu widzenia zgodności z prawem (art. 171 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 85 usg). Z przekazanych Sądowi akt sprawy wynika, że w niniejszej sprawie nie dopełniono wymogu przedłożenia Radzie [...] projektu zmienionego wykazu lokali przeznaczonych do sprzedaży nr [...], w którym wykreślono lokal nr [...] przy ul. [...]. Z akt nie wynika również by zmieniony uchwałą z dnia [...] lutego 2012 r. wykaz został podany do publicznej wiadomości poprzez jego wywieszenie na okres 21 dni w siedzibie urzędu, poinformowania o tym fakcie poprzez ogłoszenie w prasie lokalnej oraz w inny sposób zwyczajowo przyjęty w W., a także na stronach internetowych właściwego urzędu, czego wymagał przepis art. 35 ust. 1 ugn. Brak w aktach sprawy informacji o poinformowaniu Prezydenta W. o sporządzeniu aktualnego (zmienionego) wykazu i o podaniu tego wykazu do publicznej wiadomości, co nakazywał przepis art. 7 ust. 3 uchwały z dnia [...] grudnia 2004 r. Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie nie został dochowany przez Zarząd [...] tryb procedowania nad uchwałą zmieniającą uchwałę nr [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. Wobec tego Sąd uznał, że organ ten naruszył w sposób istotny przepisy art. 35 ust. 1 ugn i § 7 ust. 1 i 3 uchwały Rady W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. Stanowisko zaprezentowane w niniejszej sprawie zyskało akceptację Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w innych tego typu sprawach (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1015/13; wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2269/13 – opubl. CBOSA). W tej sytuacji Sąd zobligowany był do stwierdzenia niezgodności z prawem podjętego w takich warunkach aktu. Zgodnie bowiem z art. 94 ust. 1 i 2 usg nie stwierdza się nieważności uchwały organu gminy po upływie jednego roku od dnia jej podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Uchwała traci moc prawną z dniem prawomocnego orzeczenia o jej niezgodności z prawem. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 147 § 1 oraz art. 152 Ppsa orzekł, jak w sentencji. W niniejszej sprawie Sąd nie orzekł w przedmiocie zwrotu skarżącej kosztów postępowania sądowego, ponieważ koszty takowe w niniejszej sprawie nie powstały. Skarżąca została zwolniona od ponoszenia kosztów sądowych (postanowienie z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 217/15) i nie była w sprawie reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.