I SA/Wa 2207/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Jolanta Dargas (spr.) Protokolant referent Agnieszka Bieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2011 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej [...] w W. działającego z upoważnienia Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] w sprawie przyznania zasiłku stałego. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. podało, że Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej [...] decyzją nr [...] orzekł o przyznaniu świadczenia w formie zasiłku stałego K. P. w terminie od dnia 1 października 2009 r. do dnia 30 listopada 2010 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że zasiłek stały ustalono jako różnicę między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej (477 zł), a dochodem wnioskodawcy ([...] zł). Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. P. podnosząc, iż zasiłek stały powinien mu być przyznany w kwocie [...] zł. Rozpoznając odwołanie organ II instancji stwierdził, iż w kwestionowanej decyzji prawidłowo ustalono wysokość zasiłku stałego poprzez odjęcie od kryterium dochodowego (477 zł) dochodu K. P. w wysokości [...] zł, uzyskanego od [...], co wynika z oświadczenia skarżącego, złożonego podczas wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu [...] października 2009 r. Organ odwoławczy stwierdził, iż w związku z tym, że K. P. własnoręcznie podpisał oświadczenie "podane wyżej informacje są zgodne z prawdą", organ I instancji nie miał podstaw do jego kwestionowania. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. P. podnosząc, iż oświadczenie, że otrzymał od [...] kwotę [...] zł zostało wymuszone na nim przez pracownika pomocy społecznej, że z powodu [...] ([...]) nie wszystko jest dla niego zrozumiałe. Skarżący powołał treść art. 82 kc i załączył do skargi oświadczenie Z. P. z dnia [...] października 2010 r., z którego wynika, iż [...]. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i dodatkowo podnosząc, iż umiejętność załatwiania różnego rodzaju spraw przez skarżącego, co wynika ze znajdujących się w aktach dowodów, przeczy jego twierdzeniu, iż został omotany przez pracownika Ośrodka Pomocy Społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2009 r. dotyczącą przyznania K. P. świadczenia w formie zasiłku stałego. Zasadniczą kwestią sporną jest w niniejszej sprawie fakt uznania za dochód skarżącego [...] zł pomocy finansowej uzyskanej od [...]. Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, że organy obu instancji prawidłowo obliczyły wysokość zasiłku stałego, uznając za dochód skarżącego kwotę [...] zł uzyskaną od [...] w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku. Zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 3 i 4 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Do dochodu nie wlicza się jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego, zasiłku celowego, pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty, wartości świadczenia w naturze, świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych. W świetle powyższego przepisu pomoc finansowa w wysokości [...] zł uzyskana przez skarżącego od [...] stanowi dochód, w związku z czym organy orzekające w sprawie zobligowane były do uwzględnienia tej kwoty w jego miesięcznym dochodzie. Takie stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie sądowym vide: - prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 158/08, w którym Sąd stwierdził: "Na gruncie przepisów ustawy o pomocy społecznej pod pojęciem dochodu rozumieć należy wszelkie dochody bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, z wyłączeniem odliczeń i pomniejszeń enumeratywnie w przepisach wymienionych (art. 8 ust. 3 i 4). Wskazane zaś w ustawie wyjątki nie przewidują wyłączeń jakiejkolwiek grupy przychodów z tego tylko tytułu, że nie podlegają one opodatkowaniu" – LEX Nr 509612. - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1549/06, w którym Sąd stwierdził, że "Artykuł 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, wyraźnie określając składniki podlegające odliczeniu od przychodu, nie wymaga odwoływania się do przepisów innych ustaw w celu wyjaśnienia tego pojęcia. Wynika z tego przepisu bowiem, że dla potrzeb ustalenia dochodu, od którego zależy przyznanie bądź nie, pomocy społecznej, należy wziąć pod uwagę kwotę pieniężną uzyskaną w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o pomoc lub w którym złożono wniosek, gdy dochód został utracony bez względu na źródło uzyskania tej kwoty, przy czym pomniejsza się ją o składniki wskazane w pkt. 1-3 tego przepisu, z jednym zastrzeżeniem, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zastrzeżenie to należy odnieść do czasu uzyskania dochodu i wyjątek inaczej normujący zasadę zawartą w art. 8 ust. 3 zawiera ust. 11 art. 8. Art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej stanowi wyraźnie, że chodzi o każdy dochód, bowiem niezależnie od źródła jego pozyskania należy brać pod uwagę każdą uzyskaną kwotę o ile pochodzi ona z okresów wskazanych w tym przepisie lub ust. 11 art. 8 – LEX Nr 372580. Reasumując, Sąd stwierdza, że organy obu instancji prawidłowo uznały, że pomoc finansowa uzyskana od [...] stanowi dochód skarżącego i właściwie obliczyły wysokość zasiłku stałego należnego skarżącemu w wysokości [...] zł – odliczając od kwoty zasiłku wynikającego z art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej tj. kwoty 477 zł jego miesięczny dochód wynoszący [...] zł. Zarzuty podniesione w skardze Sąd uznał za całkowicie niezasadne. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w żaden sposób nie wynika, by oświadczenie jakie złożył skarżący w dniu [...] października 2009 r. zostało wymuszone przez pracownika ośrodka pomocy społecznej. Kwestionariusz rodzinnego wywiadu środowiskowego z tego dnia został przez skarżącego własnoręcznie podpisany. [...] zaś nie powoduje sama przez się skutków z art. 82 kodeksu cywilnego, na który powołuje się skarżący. Między nią a stanem w konkretnym momencie wyłączającym świadome albo swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli musi zachodzić związek przyczynowy. W niniejszej sprawie brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego by skarżący w dacie składania oświadczenia o uzyskaniu pomocy finansowej od [...] był w stanie wyłączającym świadome albo swobodne wyrażenie woli. Skarżący od wielu lat jest osobą korzystającą z różnych form pomocy społecznej i jak wynika z akt sprawy samodzielnie o nią występuje nie korzystając z pomocy osób trzecich. Zauważyć przy tym należy, że jak wynika z treści skargi, w przeszłości skarżącemu organ pomocy społecznej również ustalał wysokość zasiłku stałego po odliczeniu uzyskiwanego przez niego dochodu, z czego należy wnioskować, iż w niniejszej sprawie miał on świadomość, iż wskazana przez niego kwota [...] zł pomocy finansowej uzyskanej od [...] zostanie również odliczona. W świetle powyższego oświadczenie [...] z dnia 10 października 2010 r. załączone do skargi uznać należy za złożone wyłącznie na użytek niniejszej sprawy, jako potwierdzenie stanowiska skarżącego wyrażonego w skardze. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.