I SA/Wa 2207/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.C. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2207/12 wydanego w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2207/12 oddalił skargę A. C. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Odpis nieprawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 27 sierpnia 2013 r. W dniu 30 sierpnia 2013 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego lub adwokata. Postanowieniem z dnia 5 września 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2207/12 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Pismem z dnia 8 października 2013 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie poinformowała Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie o wyznaczeniu radcy prawnego P. S. jako pełnomocnika skarżącej. W dniu 5 listopada 2013 r. wskazany pełnomocnik, działając w imieniu skarżącej, złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2207/12, wnosząc równocześnie skargę kasacyjną od tego wyroku. We wniosku o przywrócenie terminu podniósł, że o wyznaczeniu jego osoby jako pełnomocnika z urzędu dla A. C. w przedmiotowej sprawie dowiedział się w dniu 16 października 2013 r. Realną i rzeczywistą możliwość sporządzenia i złożenia skargi kasacyjnej miał natomiast dopiero po zapoznaniu się z aktami sprawy w dniu 28 października 2013 r. i rozważeniu celowości zaskarżenia opisanego wyroku. Jednocześnie wskazał na brak winy skarżącej w uchybieniu w/w terminu oraz na fakt złożenia powyższego wniosku z zachowaniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Stosownie natomiast do art. 175 § 1 powołanej ustawy, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie, w którym strona uprawdopodobni brak winy w przekroczeniu terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że mimo iż art. 87 § 1 powołanej ustawy zastrzega, że żądanie przywrócenia terminu należy zgłosić w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, to uwzględnienia wymaga fakt, iż zgodnie z § 4 art. 87 wskazanej wyżej ustawy równocześnie z wnioskiem strona jest zobowiązana dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W konsekwencji uznaje się, że w wypadku ustanowienia pełnomocnika w trybie art. 244 P.p.s.a., dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest dzień, w którym pełnomocnik z urzędu miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, jednak nie później niż dzień upływu trzydziestu dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt I FZ 198/06, niepubl., postanowienie NSA z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II FZ 47/07, niepubl., postanowienie NSA z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II FZ 570/11). Prezentowana koncepcja z jednej strony gwarantuje stronie i jej pełnomocnikowi czas niezbędny do sporządzenia i wniesienia środka zaskarżenia wraz z żądaniem przywrócenia terminu, z drugiej zaś nie pozwala na nieograniczoną w czasie możliwość składania wniosku w trybie art. 86 omawianej ustawy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż radca prawny P. S. o ustanowieniu go pełnomocnikiem z urzędu dla A. C. dowiedział się – jak podał - w dniu 16 października 2013 r., a wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej złożył w dniu 5 listopada 2013 r. W tej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od opisanego orzeczenia został złożony w terminie. Dodatkowo równocześnie z wnioskiem strona złożyła skargę kasacyjną. Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej bez własnej winy. Przepisy P.p.s.a ustanawiają bowiem wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Jak wynika z akt sprawy w terminie 7 dni od dnia doręczenia wyroku z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2207/12 wraz z uzasadnieniem skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Spełnione więc zostały wszystkie przesłanki warunkujące przywrócenie uchybionego terminu (art. 87 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.