I SA/Wa 2243/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart WSA Tomasz Szmydt Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, po rozpatrzeniu wniosku B. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] udzielającej pozwolenia na prowadzenie prac na terenie wpisanym do rejestru zabytków, polegających na realizacji projektu budowlanego rozbudowy budynku handlowo - usługowego, przewidzianego na działkach oznaczonych nr ewid. [...], [...], położonych u zbiegu ulic [...] i [...] w C., autorstwa J. J. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Pismem z dnia 31 maja 2010 r. "[...]" s.c. [...] i Spółka, zwróciła się do Kierownika Delegatury w C. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków z wnioskiem o wydanie pozwolenia konserwatorskiego na przeprowadzenie robót budowlanych na terenie działek nr [...] i [...], położonych u zbiegu ulic [...] i [...] w C., polegających na rozbudowie budynku handlowo - usługowego, według załączonego projektu budowlanego. Decyzją nr [...] [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków z dnia [...] czerwca 2010 r. udzielił pozwolenia na prowadzenie prac na terenie wpisanym do rejestru zabytków, polegających na realizacji projektu budowlanego rozbudowy budynku handlowo - usługowego, przewidzianego na działkach oznaczonych nr [...], [...], położonych u zbiegu ulic [...] i [...] w C., autorstwa J. J. W dniu 18 sierpnia 2010 r. do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wpłynął wniosek z dnia 16 sierpnia 2010 r. B. C. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż organ konserwatorski pominął okoliczność, iż kamienica przy ul. [...] w C., znajdująca się na działce nr [...] i bezpośrednio sąsiadująca z budynkiem, którego dotyczy kwestionowana decyzja, została objęta ochroną konserwatorską, wyrażającą się wpisaniem jej do rejestru zabytków pod nr [...]. B. C. wskazała, że dokonanie rozbudowy tego budynku nieść będzie zagrożenie dla zabytkowej kamienicy. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...]. Od powyższej decyzji B. C. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w decyzji pierwszoinstancyjnej stwierdził, że okoliczności przytoczone przez B. C. we wniosku z dnia 16 sierpnia 2010 r. o stwierdzenie nieważności nie stanowią żadnej z przesłanek, określonych w art. 156 § 1 Kpa, obligujących do stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Zdaniem Ministra, uwzględnienie podniesionych argumentów wiązałoby się z koniecznością ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, co w trybie nadzorczym jest niedopuszczalne. Organ nie dopatrzył się ponadto innych przesłanek, powodujących konieczność stwierdzenia nieważności tej decyzji z urzędu. Minister zauważył, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, umożliwiającym wycofanie określonej decyzji z obrotu prawnego tylko w przypadku, gdy jest ona obarczona co najmniej jedną z wad, o których mowa w art. 156 Kpa. Organ odwoławczy wskazał, że z treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wynika, iż B. C. dopatruje się podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w tym, że rażąco narusza ona prawo, ponieważ organ ją wydający pominął kwestię objęcia indywidualnym wpisem do rejestru zabytków znajdującej się w pobliżu nieruchomości, której dotyczy inwestycja, kamienicy przy ul. [...] w C. Zdaniem Ministra, o rażącym naruszeniu prawa można mówić w przypadku przekroczenia prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Naruszenie to musi być oczywiste, tzn. organ wydając decyzję czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej i na tyle wyraźne, że nie budzi to wątpliwości interpretacyjnych. Mając powyższe na uwadze Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie podzielił argumentacji B. C., uznając, że brak odniesienia planowanej inwestycji do znajdującego się w pobliżu budynku, indywidualnie wpisanego do rejestru zabytków, nie stanowi bezpośredniego i jednoznacznego przekroczenia prawa. W ocenie Ministra, pozostałe argumenty podniesione przez B. C. nie dotyczą natomiast sytuacji, o których mowa w art. 156 Kpa i mogłyby zostać uwzględnione jedynie w postępowaniu odwoławczym. O decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2011 r., nr [...] B. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie: 1) art. 28 i art. 107 Kpa poprzez nieustalenie i nieoznaczenie wszystkich stron postępowania, brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, a nawet lakoniczność uzasadnienia opierającego się o przepisy ogólne, w szczególności nie wyjaśnienie, dlaczego i na podstawie jakich dowodów organ uznał, że budynek zabytkowy jest należycie chroniony, jest wyeksponowany, a zaprojektowany budynek, jako dobudowa do zabytku, nie zagraża jego bezpieczeństwu, nie przytłacza go swym ogromem, nie narusza jego wyglądu, czy detali architektonicznych oraz własności, z uwagi na usytuowanie budynku w stosunku do specyficznych, historycznych granic działki oraz poprzez pominięcie faktów i dowodów z dokumentów, a co za tym idzie brak wskazania przyczyn, z powodu których Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w tym brak ustosunkowania się do wskazanego przez stronę rażącego naruszenia przepisów: art. 4, art. 6, art. 7 pkt 1, art. 9, art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą"; 2) art. 7 Kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie i błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, a co za tym idzie załatwienie sprawy, w sposób naruszający interes społeczny i słuszny interes strony; 3) art. 77 Kpa poprzez wybiórcze i ukierunkowane rozpatrzenie materiału dowodowego, z całkowitym pominięciem twierdzeń strony odwołującej się i istniejących w sprawie dowodów; 4) art. 10 Kpa poprzez pozbawienie skarżącej możliwości zapoznania się z całym zgromadzonym materiałem dowodowym, a co za tym idzie pozbawienie jej możliwości wykazania zasadności twierdzeń. W skardze skarżąca dodatkowo zarzuciła organowi rażące naruszenie przepisów ustawy, w tym: 1) art. 4 poprzez stworzenie zagrożenia dla zabytku, ponieważ zabytek posiada ankry, których nie można zakrywać,(bezpieczeństwo konstrukcji), a decyzja WKZ i MKiDN zezwala na ich zniszczenie; 2) art. 6, 7, 9 ustawy poprzez całkowite zaniechanie, wbrew treści tych przepisów, objęcia jakąkolwiek ochroną obiektu zabytkowego; 3) art. 36 ust. 1 poprzez wydanie, wbrew temu przepisowi, decyzji stwarzającej zagrożenie dla bytu budynku zabytkowego. W skardze skarżąca wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, w trybie art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku opisanego w pkt 1; 2) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2011 r., jako naruszającej przepisy prawa procesowego i materialnego; 3) zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniosła, że ani w jednym zdaniu decyzja Ministra nie odnosi się do podnoszonego przez skarżącą rażącego naruszenia prawa materialnego, w tym art. 36 ustawy. Uzasadnienie decyzji zawiera wyłącznie informacje ogólne, dotyczące zagadnienia stwierdzania nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 Kpa, nie odnosi się w ogóle do twierdzeń wnioskodawcy, chociaż stwierdza, że niewątpliwie roboty budowlane, podejmowane przy budynku znajdującym się w bezpośrednim sąsiedztwie tej kamienicy mogą wpłynąć na jej stan techniczny, dlatego też B. C. jest, w rozumieniu art. 28 Kpa, stroną postępowania dotyczącego wydania pozwolenia na prowadzenie prac na terenie wpisanym do rejestru zabytków. Zdaniem skarżącej, za rażące naruszenie prawa należy uznać przemilczenie w decyzji informacji o wpisie do rejestru zabytków omawianej kamienicy, usytuowanej na sąsiadującej z terenem inwestycji działce. W jej ocenie, poprzez brak tego zapisu nastąpiła generalna zmiana stanu prawnego terenu albowiem inne są możliwości inwestycyjne wyłącznie na terenie wpisanym do rejestru zabytków, a inne w otoczeniu zabytku i jednocześnie na terenie wpisanym do rejestru zabytków. Zaniechanie w decyzji informacji o sąsiadującej zabytkowej kamienicy, wpisanej do rejestru zabytków, stanowi manipulacje stanem prawnym i faktycznym, w stopniu rażąco naruszającym przepisy ustawy albowiem pozbawia całkowitej ochrony prawnej obiekt zabytkowy. Wskazała, też jakie jej zdaniem przepisy prawa materialnego i procesowego zostały rażąco naruszone. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w obu wydanych decyzjach nie odniósł się do twierdzeń B. C. w zakresie rażącego naruszenia prawa materialnego i procesowego, ograniczając się jedynie do sformułowań ogólnych. Organ stwierdził jedynie, że uwzględnienie podniesionych argumentów wiązałoby się z koniecznością ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, co w trybie nadzorczym nie jest niedopuszczalne. B. C. podniosła, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, podobnie jak [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, całkowicie pominął to, że wpis, w zgodnie z art. 9 ustawy, kamienicy murowanej, położonej w C. przy ul. [...] do rejestru zabytków sprawił, że stała się ona zabytkiem z punktu widzenia formalno-prawnego i winna być otoczona wzmożoną ochroną (art. 4 ustawy). Uszło także uwadze organu, że rejestr zabytków obejmuje jedynie obiekty najcenniejsze lub szczególnie zagrożone, które wymagają wprowadzenia szczególnego reżimu ochrony, a takim obiektem jest kamienica położona w C. przy ul. [...]. Oznacza to, że decyzja organu pierwszej instnacji, na co nie zwrócił uwagi MKiDzN, zapadła z rażącym naruszeniem tych przepisów. Dowodzi tego, że decyzja o wpisie kamienicy z początku XX w. do rejestru zabytków nie jest w ogóle respektowana. Minister przy wydawaniu swojej decyzji z dnia [...] września 2011 r., pominął cały szereg dowodów w sprawie, a m.in. to, że kamienica jest ankrowana i tych ankr nie można nigdy zasłaniać, ponieważ spinają budynek, a zasłonięcie ich stwarza realne zagrożenie zawaleniem się budynku zabytkowej kamienicy. Minister pominął to, że decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zezwalając na realizację inwestycji według projektu arch. J. J. zezwala na zakrycie ankr, co winno być traktowane jako naruszenie zasad bezpieczeństwa konstrukcji, a co za tym idzie rażącego naruszenia wszystkich obowiązujących przepisów, dotyczących ochrony zabytków. Bez jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, wbrew reżimowi wynikającemu z ustawy, wyraził zgodę na dobudowę do budynku zabytkowego, chociaż w treści decyzji nie ma o istnieniu obiektu zabytkowego jakiejkolwiek wzmianki. Zdaniem skarżącej, sentencja decyzji pozostaje w całkowitej opozycji do rozstrzygnięcia, co stanowi rażące naruszenie art. 107 Kpa. Do tego zagadnienia w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, co stanowi oczywiste naruszenie art. 138 Kpa. Skarżąca podniosła również, że Minister, wskazując w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2011 r., że to w interesie skarżącej leży utrzymanie budynku w jak najlepszym stanie technicznym, zapomniał, że ustawa odróżnia "ochronę zabytków" o której mowa w art. 4 od "opieki nad zabytkami" zdefiniowanej w art. 5. Oznacza to, że decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2010 r. zapadła nie tylko z rażącym naruszeniem prawa materialnego, ale także z rażącym naruszeniem prawa proceduralnego, w tym art. 10 i art. 28 Kpa. W świetle art. 4 ustawy zagwarantowanie "ochrony zabytków" stanowi obowiązek organów konserwatorskich. Mają one obowiązek zapobiegania zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków i udaremnienie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków (art. 4 pkt 2 i pkt 3 ustawy). Temu nie zapobiega decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...]. Skarżąca uważa, że za działanie zapobiegające zagrożeniom dla zabytku nie można bowiem uznać wydania decyzji zezwalającej na dobudowę do kamienicy zabytkowej i narażenie kamienicy na zawalenie, ponieważ po zakryciu ankr nie będzie można sprawować kontroli. W ocenie skarżącej, organy konserwatorskie obu instancji pominęły milczeniem fakt wpisania do rejestru zabytków oprócz układu urbanistycznego również znajdującego się na tym terenie budynku, tj. kamienicy murowanej na podstawie odrębnej decyzji administracyjnej (art. 9 ust. 3 ustawy, a więc konieczność zachowania w niezmienionym kształcie nie tylko układu urbanistycznego ale również zabytku nieruchomego. Decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] została podjęta w sprzeczności z omawianą wyżej zasadą, a więc z rażącym naruszeniem tych przepisów. Minister pominął, że decyzja, której stwierdzenia nieważności żąda B. C., poprzez całkowite pominięcie istnienia kamienicy zabytkowej, rażąco narusza przepisy art. 4 i art. 9 ustawy. Kwestionowana decyzja WKZ wprowadza stan bezpośredniego zagrożenia dla bytu zabytku nieruchomego w rozumieniu ustawy. Skarżąca dodała, że ust. 3 art. 36 ustawy przyznał organom konserwatorskim dodatkowe kompetencję, ponieważ pozwolenia, o których mowa w art. 36 ust. 1 ustawy mogą określać warunki, które zapobiegną uszkodzeniu lub zniszczeniu zabytku. W decyzji Konserwatora nie ma ani jednego słowa o tym, że rozbudowa budynku handlowo-usługowego, a co za tym idzie roboty budowlane będą się odbywać w otoczeniu kamienicy, a nawet przy niej, a nawet planowane jest zlikwidowanie niektórych elementów zabytkowej kamienicy, co stanowi dodatkowo naruszenie przepisów Kodeksu cywilnego albowiem wkracza w prawo własności. W niniejszej sprawie rozbudowywany obiekt handlowo-usługowy firmy "[...]" s.c. [...] i Spółka nie jest zabytkiem, lecz ingeruje w sąsiadujący z nim budynek zabytkowy, wpisany do rejestru zabytków pod nr [...]. Przy realizacji nowej inwestycji, na styku ze ścianą i kamiennymi fundamentami na zaprawie wapiennej kamienicy, można mówić o robotach przy zabytku, a nie tylko w otoczeniu zabytku. Co prawda przez roboty "przy zabytku" należy rozumieć roboty wykonywane na działce, na której posadowiony jest zabytek, jednakże za takie z powodzeniem można też uznać te, które są wykonywane na styku z zabytkiem usytuowanym na granicy działek. Za "teren wokół zabytku" uznaje się natomiast teren działki gruntowej okalającej działkę, na której posadowiony jest zabytek nieruchomy (nie musi ona przy tym graniczyć z tą działką bezpośrednio). Zgodnie z obowiązującą doktryną otoczenie zabytku musi jednak każdorazowo łącznie spełniać dwa warunki: a) powinno zapewnić ochronę wartości widokowych zabytku; b) powinno zapewnić ochronę zabytku przed szkodliwym oddziaływaniem czynników zewnętrznych. Pod pojęciem "ochrony wartości widokowych zabytku" w doktrynie konserwatorskiej rozumie się konieczność utrzymania miejsca posadowienia zabytku w kształcie jedynie mu właściwym, którego specyfika sprawia, że jego zatarcie uniemożliwia właściwą percepcję zabytku, a zatem ma nieodwracalny, negatywny wpływ na jego ekspozycję. W istocie zatem ochrona wartości widokowych zabytku, o której mowa w art. 3 pkt 15 ustawy wprowadza konieczność zachowania na terenie wokół lub przy zabytku dotychczasowego ładu przestrzennego. Nie można za spełnienie powyższego warunku uznać realizacji trzykondygnacyjnej "ściany płaczu", biegnącej wzdłuż granicy z działką, na której posadowiona jest zabytkowa kamienia, jakiego to muru nigdy w historii tej kamienicy w tym i dalszym usytuowaniu nigdy nie było. Zatem zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem wskazanych wyżej zasad. Poza jakimkolwiek reżimem i poza jakąkolwiek ochroną zabytkowej kamienicy, wbrew tym przepisom, należy uznać decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, wyrażającą zgodę na rozbudowę dobudowanego do niej budynku handlowo-usługowego na rzecz "[...]" s.c. [...] i Spółka. Decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jest tak skonstruowana, że nie ma w niej zmianki o tym, że planowana rozbudowa obejmuje zarówno front jak i tył budynku handlowo-usługowego i ma się odbywać wzdłuż ankrowanej ściany szczytowej kamienicy zabytkowej, posiadającej ozdobny gzyms i otwory wentylacyjne, a także usytuowanej w pewnej, niewielkiej odległości od granicy (tworzy klin z granicą działki). Tak zaplanowane działanie inwestycyjne jest niedopuszczalne z punktu widzenia ochrony zabytków, rażąco narusza art. 4 pkt 2 i 3 ustawy, ponieważ nie zapobiega zagrożeniom i nie udaremnia zniszczenia, a ponadto ingeruje w sposób rażący w bryłę, styl i charakterystyczne cechy obiektu. Jest to również niedopuszczalne na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego, ponieważ takie działanie narusza prawo własności. Zostało pominięte przez organy obu instancji, że przy fundamentach kamienicy zabytkowej będą prowadzone głębokie wykopy, bez jakiegokolwiek zabezpieczenia. Kamienica posiada ściany szczytowe ankrowane, nie powiązane z pozostałymi ścianami i co jest wiadome z urzędu wojewódzkiemu konserwatorowi zabytków, stwarza to realne niebezpieczeństwo osunięcia się ściany kamienicy, a co za tym idzie zniszczenie zabytku. (uszkodzenie ściany miało już miejsce przy realizacji budynku "[...]"). Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Ministra zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że okoliczności przytoczone przez B. C. nie stanowią żadnej z przesłanek określonych w art. 156 § 1 Kpa, obligujących do stwierdzenia nieważności decyzji nr [...]. Powyższe twierdzenie nie posiada żadnego merytorycznego uzasadnienia i dowodzi braku znajomości materiału dowodowego. Wojewódzki Konserwator Zabytków poprzez pominięcie (zatajenie) zabytkowej kamienicy, wyraził zgodę na rozbudowę budynku handlowo-usługowego na terenie, o całkowicie innym charakterze prawnym i faktycznym, niż jest w rzeczywistości. Takiej decyzji nie można uznać za zgodnej z prawem, lecz za rażąco naruszającą to prawo. Wojewódzki Konserwator Zabytków poprzez pominięcie (zatajenie) faktu istnienia w sąsiedztwie zabytkowej kamienicy wpisanej do rejestru zabytków sam niejako stworzył stan bezpośredniego zagrożenia zniszczeniem zabytku nieruchomego do którego ochrony zostały powołany. Takie działanie organu było całkowicie sprzeczne z brzmieniem art. 36 ustawy, zgodnie z którym zadaniem organów ochrony zabytków jest zapobieganie wszelkim działaniom, które mogłyby utrudnić utrzymanie zabytkowego terenu w jego pierwotnym układzie przestrzenno-architektonicznym, uniemożliwić jego zachowanie, czy też spowodować obniżenie lub utratę jego zabytkowych walorów. Należy zwrócić uwagę na to, że omawiane wyżej postępowanie administracyjne prowadzone przed wojewódzkim konserwatorem zabytków ma charakter autonomiczny, jest niezależne od innych postępowań i ma na celu ustalenie, czy z punktu widzenia konserwatorskiego nieruchomość w ogóle może być zabudowana, a jeśli tak to jakimi obiektami. Przepis art. 36 wskazuje na ochronę wszystkich zabytków, ponieważ działania osób niezwiązanych z obiektem zabytkowym, dokonywane w jego otoczeniu, w związku z inną inwestycją, mogą prowadzić do uszkodzenia, czy zniszczenia właśnie obiektu zabytkowego, mimo że nie są dokonywane na obiekcie zabytkowym (np. osunięcie ściany w skutek prowadzonych w sąsiedztwie robót budowlanych), a konserwator musi się do tych zagrożeń ustosunkować poprzez swoją decyzję. Tego wymogu całkowicie nie spełnia (rażąco go narusza) decyzja z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...]. Skarżąca uważa, że nie można ignorować, a co za tym idzie rozpatrywać faktu przemilczenia w decyzji prawdziwego stanu prawnego terenu na którym planowa jest inwestycja i ingerencji planowanej inwestycji w substancję zabytkową kamienicy, jako błędów interpretacyjnych, lecz jako sprzecznego ze stanem faktycznym i prawnym rozstrzygnięcia sprawy. Twierdzenie, że B. C. może dochodzić swoich praw przed organami ds. pozwoleń na budowę jest wymigiwaniem się przez organy konserwatorskie od wzięcia odpowiedzialności za stan zabytku przez podjęte przez siebie decyzje i całkowitym przerzucaniem tej odpowiedzialności na inny, niepowołany do tego organ, albowiem Wojewódzki Konserwator Zabytków przesądził, poprzez swoją decyzję już o: wyglądzie, architekturze, miejscu usytuowania i innych kwestiach np. dotyczących wysokości, kształtu planowanej inwestycji, nie mającej waloru zabytkowego, z rzeczywistą szkodą dla sąsiadującego obiektu zabytkowego, stanowiącego własność innych osób, niż inwestor, już na etapie poprzedzającym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ konserwatorski wyraził zgodę na ten, a nie inny projekt sporządzony przez arch. J. J. Organ ds. pozwoleń na budowę może w związku z tym rozpoznawać sprawę pozwolenia na budowę wyłącznie według tego, a nie innego projektu budowlanego, albowiem dokonanie jakichkolwiek zmian w projekcie budowlanym mających wpływ na wygład lub umiejscowienie obiektu spowoduje sprzeczność z decyzją konserwatorską. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może bowiem rozstrzygać o zabytkach samodzielnie. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków poprzez wyrażenie zgody na określony projekt budowlany wypowiedział się zatem arbitralnie o sposobie zabudowy działki, a więc również, wbrew wszelkim zasadom, o likwidacji niektórych elementów budynku zabytkowego sąsiadującego z inwestycją i zakryciu ankr, których zakrywać nie wolno, a zatem z rażącym naruszeniem przepisów ustawy, jak i wbrew przepisom Kodeksu cywilnego i Konstytucji RP o prawie własności. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków nie miał żadnego prawa do decydowania o likwidacji elementów architektonicznych kamienicy zabytkowej, należącej do innego właściciela, niż inwestor, a co za tym idzie zniszczenia cudzej własności i to do tego objętej ochroną konserwatorską. Takie działanie stanowi rażące naruszenie obowiązującego porządku prawnego i Konstytucyjnego. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. W piśmie uzupełniającym skargę z dnia 26 maja 2012 r. B. C. wniosła o stwierdzenie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], a także decyzji Wojewódzkiego [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...]. Zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] zarzuciła wydanie decyzji bez podstawy prawnej, jak i z rażącym naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa) oraz to, że zostały skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 Kpa), a w szczególności przepisów: art. 6, art. 61 § 1, art. 107 § 1, art. 28, art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 36 ust. 1 w zw. art. 36 ust. 5 i ust. 6 ustawy. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że Wojewódzki Konserwator Zabytków nigdy nie dokonał ustaleń, czy wnioskodawcy inwestycji budowlanej - Spółce cywilnej, działającej pod nazwą "[...]"[...] i S-ka w P. przy ul. [...], przysługuje przymiot strony. Nie dokonał tego również Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dwuinstancyjnym postępowaniu nadzwyczajnym, dotyczącym przedmiotowej sprawy. Skarżąca zauważyła, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] orzekał po rozpatrzeniu wniosku "[...]" S.C. [...] i Spółka, P., ul. [...], skierował decyzję do tej Spółki i wysłał ją na jej adres. Zdaniem skarżącej, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego jako organ odwoławczy nie odniósł się do twierdzeń B. C. o rażącym naruszeniu prawa materialnego i procesowego, ograniczając się jedynie do sformułowań ogólnych. Skarżąca podała, że Wojewódzki Konserwator Zabytków, będący gospodarzem postępowania, ze szczególną starannością winien czuwać nad tym, by było ono prowadzone zgodnie z przepisami powszechnie obowiązującego prawa, w kwestii dóbr kultury chronionych art. 5 Konstytucji RP. Oznacza to, że ochrona obiektu zabytkowego, wpisanego do rejestru zabytków jest zadaniem nadrzędnym dla służb ochrony zabytków i temu są podporządkowane wszystkie ich działania. Zgodnie z naczelną zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 6 Kpa. Tymczasem organ dopuścił się nie tylko rażącego naruszenia prawa i wydania decyzji bez podstawy prawnej, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa – m.in. przepisów: art. 28, art. 61 § 1, art. 107 § 1 Kpa, art. 5 Konstytucji RP oraz art. 4, art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 7, art. 36 ust. 1 w zw. z art. 36 ust. 5 i ust. 6 ustawy, ale także dopuścił się naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 4 Kpa, kierując decyzję do osoby - spółki cywilnej, której ustawodawca nie przyznał osobowości (podmiotowości) prawnej, które to naruszenia stanowiły podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżąca dodała, że zgodnie z zasadami państwa prawa organy administracji publicznej są zobowiązane do czuwania nad tym, aby w obrocie prawnym nie funkcjonowały akty administracyjne obarczone ciężkimi wadami prawnymi, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa. Organ administracji powinien z urzędu dążyć do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji administracyjnych i aktów prawnych zawierających wady, o których mowa w wyżej wskazanym przepisie art. 156 § 1 Kpa, a nie powielać te wady w dalszych aktach i decyzjach, co miało miejsce w niniejszym przypadku poprzez wydanie przez Ministra dwóch decyzji dotyczącej spółki cywilnej nie mającej prawa strony i do niej wyłącznie skierowanej. Zgodnie z przepisem art. 28 Kpa stroną postępowania administracyjnego jest nie tylko ten, kto żąda czynności od organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, lecz także każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Z art. 107 § 1 Kpa wyraźnie wynika, że jednym z podstawowych elementów decyzji jest oznaczenie strony lub stron postępowania. W sytuacji, gdy w decyzji jako stronę wymieniono podmiot, który nie był stroną, taka decyzja jest dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. Spółka cywilna nie ma osobowości prawnej. Jest to bowiem stosunek obligacyjny. W związku z tym w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że spółka cywilna nie ma m. in: - zdolności wekslowej, zdolności upadłościowej, zdolności w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarżąca zauważyła, że przepis art. 36 ust. 5 ustawy stanowi, że pozwolenia, o których mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z zabytku wpisanego do rejestru, wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu albo ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego. Zgodnie z art. 61 § 1 Kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Postępowanie zaś w przedmiocie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru i podejmowanie innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru, jak wynika z art. 36 ust. 1 pkt 1 i 11 w zw. z art. 36 ust. 5 i ust. 6 ustawy może zainicjować wyłącznie wniosek strony. Przepis art. 29 Kpa stanowi, że stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. Natomiast zgodnie z art. 30 § 1 Kpa zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych (czyli zdolność do tego by można było wystąpić z wnioskiem o wydanie pozwolenia na prowadzenie prac na terenie wpisanym do rejestru zabytków) ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Zatem warunkiem koniecznym do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na prowadzenie prac na terenie wpisanym do rejestru zabytków oraz do wydania rozstrzygnięcia końcowego jest wniosek strony. Ustawa, w oparciu o którą jest wydawane pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków, nie reguluje odmiennie statusu spółki cywilnej, która zatem, nie mając osobowości prawnej, ani zdolności prawnej, nie może ubiegać się o wydanie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie prac na terenie wpisanym do rejestru zabytków. Z przepisu art. 860 § 1, art. 865, art. 866 Kc wynika, że spółka cywilna jest jednostką organizacyjną prowadzącą działalność gospodarczą, natomiast podmiotem praw i obowiązków są (czyli mają zdolność prawną), jako osoby fizyczne wspólnicy. Nawet w zakresie działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę cywilną w formie przedsiębiorstwa, pomimo przyznania jej ograniczonej zdolności sądowej w postępowaniu cywilnym (tj. uprawnień w sferze procesowej), od dawna utrwalony jest w literaturze i orzecznictwie pogląd, iż działalność ta pozostaje działalnością samych wspólników, przy czym pogląd ten znalazł unormowanie w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.), w którym za przedsiębiorców uznano wspólników spółki cywilnej (przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy nie jest więc spółka). Ze względu na to, że każda sprawa związana z działalnością gospodarczą spółki dotyczy wszystkich jej wspólników (odpowiadają solidarnie za zobowiązania spółki), prawidłowe oznaczenie jej, jako strony w takiej sprawie wymaga wskazania imion i nazwisk wszystkich wspólników. W orzecznictwie sądowym wskazano, że z powodu braku podmiotowości prawnej spółka cywilna nie może uzyskać pozwolenia na budowę, a więc również poprzedzającego tę decyzję pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Jak wykazano wyżej spółka cywilna nie może uzyskać pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, co jednoznacznie wynika z brzemienia art. 36 ust. 5 i ust. 6 ustawy. Konsekwencją braku posiadania przez spółkę cywilną podmiotowości prawnej jest to, że nie może być traktowana jako odrębny od wspólników podmiot prawa, który ma własną zdolność prawną i zdolność sądową. Każdy ze wspólników spółki cywilnej będący osobą fizyczną jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Zatem skierowanie decyzji do spółki cywilnej, tj. wymienienie jej w osnowie decyzji i w jej rozdzielniku, stanowiącym integralną część decyzji, stanowi zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, co ma właśnie miejsce w niniejszym przypadku, albowiem ustawodawca nie przyznał spółce cywilnej osobowości prawnej. Spółki cywilnej "[...]" s.c. [...] i Spółka nie można zatem uznać za stronę postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 Kpa, a w konsekwencji za adresata decyzji administracyjnej. Adresatem decyzji o pozwoleniu na prowadzenie prac na terenie wpisanym do rejestru zabytków mogą być tylko wspólnicy spółki cywilnej, nie zaś sama spółka. Spółka cywilna nie mogła skutecznie wszcząć postępowania administracyjnego i nie mogła też być adresatem decyzji administracyjnej. Oznacza to, że postępowanie w sprawie z wniosku "[...]" s.c. [...] i Spółka z dnia 31 maja 2010 r. powinno być umorzone, gdyż było brak podstaw prawnych do jego kontynuowania (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). Skarżąca zarzuciła, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie tylko, że nie stwierdził nieważności decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2010 r., to jeszcze sam wydał dwie decyzje administracyjne w trybie nadzwyczajnym powielające błędy Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a tym samym zawierające wady, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 i art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. Zarówno decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2011 r., jak i z dnia [...] września 2011 r. nie zawierają oznaczenia podmiotu, który uzyskał pozwolenie na prowadzenie prac na terenie wpisanym do rejestru zabytków, a tym samym nie spełniają dyspozycji art. 107 § 1 Kpa. Dopiero z uzasadnienia można się dowiedzieć, że "[...]" s.c. [...] i Spółka zwróciła się z wnioskiem o wydanie pozwolenia konserwatorskiego na przeprowadzenie robót budowlanych. Powyższa decyzja została skierowana wyłącznie do dwóch podmiotów: B. C. oraz do "[...]" s.c. [...] i Spółka na jej adres, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie zarówno art. 156 § 1 pkt 2, jak i art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. Ten rażący stan naruszenia prawa został powielony w kolejnej decyzji z dnia 28 września 2011 r. Tym samym Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydał rozstrzygnięcie z rażącym naruszeniem art. 36 ust. 1 i ust. 11 w zw. z art. 36 ust. 5 i ust. 6 ustawy i skierował ją do podmiotu - spółki cywilnej nie mającej osobowości prawnej. Wszczęcie postepowania administracyjnego i wydanie rozstrzygnięcia końcowego, której podmiotem jest spółka cywilna wypełnia dyspozycję art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma ocena prawna jaką zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OZ 821/12. W postanowieniu tym Sąd dokonując oceny interesu prawnego G. G. i W. G. do uczestniczenia w postępowaniu sądowym wywołanym skargą ich siostry B. C. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2011 r., nr [...] uznał, że wnioskodawczynie – współwłaścicielki działki nr [...] graniczącej z działkami nr [...] i [...], na których prowadzona będzie rozbudowa budynku handlowo – usługowego, nie mają interesu prawnego aby być stroną postępowania sądowoadministracyjnego. W postanowieniu tym Sąd wskazał na odrębność postępowania toczącego się w trybie art. 36 ust. 1 pkt 1 i 11 ustawy oraz postępowania prowadzonego w trybie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 Nr 243, poz. 1623 ze zm.). NSA stwierdził, że autonomia tych postępowań oznacza, że odrębnie dochodzi do określenia stron tych postępowań. NSA wskazał, że w toku postępowania o udzielenia pozwolenia na budowę, czy rozbudowę budynku wpisanego do rejestru zabytków, strony postępowania ustalone zostaną na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a w postępowaniu przed wojewódzkim konserwatorem zabytków zastosowanie znajdzie ogólna zasada wynikająca z art. 28 Kpa. Ze stanowiska NSA wynika, że stroną postępowania prowadzonego w trybie art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy jest jedynie wnioskodawca – właściciel, który wystąpił o udzielnie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku, przewidzianych do realizacji na działkach nr [...] i [...]. NSA uznał, że interes prawny wnioskodawczyń może zaktualizować się na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na prowadzenie przedmiotowych robót budowlanych, toczącego się w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane, o ile okaże się, że nieruchomość wnioskodawczyń pozostaje w zasięgu oddziaływania inwestycji (art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). Sąd orzekający zauważa, że zaprezentowana w niniejszym orzeczeniu ocena prawna dotycząca kwestii materialnoprawnej (interesu prawnego współwłaścicielek nieruchomości nr [...]), na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa", wiąże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy ocenie legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2011 r., nr [...]. Sąd zwraca uwagę, że skarżąca B. C. również jest współwłaścicielką nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], a zatem ocena NSA oddziaływuje na ocenę jej statusu prawnego w niniejszej sprawie. Konsekwencją zaprezentowanej w niniejszej sprawie oceny prawnej jest to, że B. C. nie legitymowała się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 Kpa w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...]. Wobec tego Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego z istotnym naruszeniem art. 157 § 2 w zw. z art. 158 § 1 Kpa wszczął postępowanie nadzorcze na wniosek B. C. z dnia 16 sierpnia 2010 r. i dokonał oceny legalności kwestionowanej przez nią decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Brak po stronie B. C. interesu prawnego nakazywał organowi nadzoru zastosowanie przepisu art. 157 § 3 Kpa, tj. rozstrzygnięcie o odmowie wszczęcia na wniosek skarżącej postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2010 r. Sąd mając jednak na uwadze przepis art. 134 § 2 Ppsa formułujący zakaz wydawania orzeczenia na niekorzyść skarżącego, w przypadku braku naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu, uznał za zasadne oddalenie skargi. W sytuacji uwzględnienia skargi na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z podanych wyżej powodów wyrok Sądu i zaprezentowana w uzasadnieniu wyroku ocena prawna i poczynione wskazania, co do dalszego postępowania doprowadziłyby bowiem do wydania przez Ministra rozstrzygnięcia mniej korzystnego dla skarżącej – postanowienia odmawiającego, na podstawie art. 61a § 1 Kpa, wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2010 r. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej (pismo z dnia 27 grudnia 2012 r.) o zawieszenie postępowania sądowego. Kwestia ważności postanowienia MWKZ z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] wydanego przed złożeniem wniosku o wszczęcie postępowania o wydanie przez MWKZ pozwolenia na rozbudowę budynku handlowo – usługowego na działkach nr [...] i [...] nie ma żadnego związku z niniejszą sprawą. Dla oceny niniejszej sprawy nie miał też znaczenia wynik sprawy ze skargi m.in. skarżącej na decyzję SKO w P. z dnia [...] listopada 2012 r. wydaną w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy działek nr [...] i [...] oraz sprawy zakończonej wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1309/12, dotyczącej legalności decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym w stosunku do decyzji w przedmiocie warunków zabudowy działek nr [...] i [...]. Sąd zwraca uwagę, że sprawa o wydanie decyzji z art. 36 ust. 1 ustawy pozostaje w związku prawnym ze sprawą o wydanie pozwolenia na budowę na podstawie ustawy – Prawo budowlane. Decyzja wydana na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy nie jest wydawana na użytek sprawy o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Z przepisów art. 53 ust. 4 pkt 2 i 5 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012, poz. 647 ze zm.) wynika, że decyzja o warunkach zabudowy poprzedzana jest uzgodnieniem wojewódzkiego konserwatora zabytków wydawanym w formie postanowienia, a nie decyzji. Wynik postępowań dotyczących legalności warunków zabudowy dla działek graniczących z działką skarżącej w żaden sposób nie wiąże się zatem z decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...]. Odnosząc się do zarzutów skargi i pisma uzupełniającego skargę Sąd zauważa, że w niniejszej sprawie nie można mówić o wydaniu przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzji w stosunku do podmiotu nie będącego stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 Kpa). Sąd zwraca uwagę, że w postępowaniu nadzorczym przedmiotem kontroli była decyzja z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] wydana w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem [...] s.c. [...] i Spółka. Skoro zatem tak określony podmiot był stroną postępowania zakończonego pozwoleniem konserwatorskim, to również tak określony podmiot winien brać udział w postępowaniu nieważnościowym. Sąd nie kwestionuje stanowiska skarżącej, że spółka cywilna nie ma podmiotowości administracyjnoprawnej w sprawie o wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru. Rzecz jednak w tym, że w niniejszej sprawie Minister nie mógł oceniać tego zagadnienia w kontekście wady nieważności z art. 156 § 1 pkt 4 Kpa, w postępowaniu wszczętym na wniosek B. C. Skarżącej nie przysługiwał przymiot strony z art. 28 Kpa, uprawniający Ministra do uruchomienia na jej wniosek postępowania o stwierdzenie nieważności pozwolenia konserwatorskiego nr [...]. Ocena kwestionowanej decyzji nr [...] z punktu widzenia wady nieważności z art. 156 § 1 pkt 4 Kpa byłaby możliwa, gdyby Minister wszczął postępowanie o stwierdzenie nieważności pozwolenia konserwatorskiego, na wniosek strony, z urzędu (art. 157 § 2 Kpa) lub na skutek sprzeciwu prokuratora (art. 184 § 1 Kpa). Zarzut pozbawienia wspólników [...] s.c. [...] i Spółka udziału w postępowaniu nieważnościowym mógłby być zaś podniesiony w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego decyzjami MKiDzN z dnia [...] lutego 2011 i [...] września 2011 r., czy decyzją MWKZ z dnia [...] czerwca 2010 r. (art. 145 § 1 pkt 4 Kpa), jednakże w tym zakresie stroną uprawnioną do wszczęcia postępowania wznowieniowego i podniesienia tego zarzutu byliby wspólnicy [...] s.c. [...] i Spółka. Faktem jest to, że na rozprawie pełnomocnik skarżącej G. G. a podniosła, że [...] s.c. [...] nie istnieje. Twierdzeniu temu zaprzeczył pełnomocnik organu wskazując, że w dostępnej w Internecie ewidencji działalności gospodarczej (CEIDG) figuruje zarówno [...] s.c. [...] i [...] s.c. [...]. Sąd zwraca uwagę, że na etapie sprawy administracyjnej okoliczność ta nie była znana Ministrowi. W gestii tego organu leży zatem decyzja, czy wyszły na jaw istotne dla sprawy, nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, a zatem czy istnieją podstawy do uruchomienia z urzędu postępowania o wznowienie postępowań zakończonych decyzjami MKiDzN z dnia [...] lutego 2011 i [...] września 2011 r. w oparciu o przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Jeżeli natomiast chodzi o podnoszone przez skarżącą argumenty dotyczące zagadnień techniczno – budowlanych związanych z inwestycją budowlaną prowadzoną na działkach nr [...] i [...], to Sąd zauważa, że zarzuty dotyczące negatywnego wpływu konkretnych robót budowlanych realizowanych w ramach przedmiotowej inwestycji na stan techniczny zabytkowej kamienicy położonej na działce nr [...] (np. zakrycie ankr, usunięcie gzymsu, zagrożenie dla ściany szczytowej, odsłonięcie fundamentów) winny być podnoszone w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, jeżeli organ administracji architektoniczno – budowlanej uzna, że skarżącej przysługuje przymiot strony, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd w oparciu o przepis art. 151 w zw. z art. 134 § 2 Ppsa orzekł, jak w sentencji