I SA/Wa 23/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Chaciński (spr.) Sędzia WSA Iwona Maciejuk Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta J. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Administracji i Cyfryzacji na rzecz Gminy Miasta J. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Miasta J. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Tą ostatnią decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Minister stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r., nr [...], w części dotyczącej stwierdzenia nabycia przez Gminę J. z mocy prawa w dniu 27 maja 1990 r. nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w J. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie ewidencyjnym [...] jako działki [...] i [...], aktualnie oznaczonej jako działki nr [...] i [...], została wydana z naruszeniem prawa. Już w tym miejscu zauważyć należy, że decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji nr [...] opatrzona jest datą [...] lutego 2011 r., ale uznać należy, że jest to oczywista omyłka pisarska i decyzja ta została wydana w dniu [...] lutego 2012 r. Tak ocenił to sam Minister w sentencji i uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. Ma to także potwierdzenie w aktach sprawy, w tym np. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i w datach potwierdzenia odbioru decyzji nr [...]. I choć postanowienie o sprostowaniu decyzji nr [...] (w trybie art. 113 § 1 K.p.a.), ze skutkiem erga omnes nie zostało wydane, to sąd na użytek tej sprawy dokonał wykładni decyzji nr [...] uznając, że została ona wydana w dniu [...] lutego 2012 r. Z wnioskiem o częściowe stwierdzenie nieważności powołanej decyzji Wojewody [...] wystąpiły Lasy Państwowe – Nadleśnictwo C., podnosząc, że ówczesne działki nr [...] i [...] stanowiły w dacie komunalizacji las państwowy, a protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia [...] lutego 1994 r. zostały przekazane w zarząd Nadleśnictwu C. przez Kierownika Urzędu Rejonowego w O. We wniosku wskazano, iż działki te znalazły się w spisie inwentaryzacyjnym nr [...], ale nie należały nigdy do żadnego z podmiotów wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm. – dalej: ustawa komunalizacyjna lub Przepisy wprowadzające). Stanowiły one zawsze las państwowy, a zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. Nr 63, poz. 494 ze zm.) państwowe lasy i grunty leśne stanowią państwowe gospodarstwo leśne. Twierdzenia zawarte w uzasadnieniu decyzji Wojewody [...], iż przedmiotowe działki nie znajdowały się w zarządzie Lasów Państwowych jest nieporozumieniem. W uzasadnieniu wspomnianej decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. Minister Administracji i Cyfryzacji stwierdził, że decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. została wydana na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej, który stanowi, że mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, staje się w dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. w dniu 27 maja 1990 r., z mocy prawa mieniem właściwych gmin, o ile dalsze przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto wskazał, że działki nr [...] i nr [...] stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie postanowienia Sądu Powiatowego w O. z dnia [...] kwietnia 1960 r. sygn. akt [...] w sprawie stwierdzenia zasiedzenia nieruchomości pod nazwą "[...]" stanowiącej działki nr [...] i nr [...]. Zgodnie z mapą sytuacyjną do celów prawnych nieruchomości [...] z dnia [...] czerwca 1998 r., działka nr [...] stanowiła część nieruchomości pod nazwą "[...]" dz. hip. nr [...] i dz. hip. nr [...]. Następnie z działki nr [...] zostały wyodrębnione działki nr [...] i nr [...], objęte przedmiotową decyzją komunaliizacyjną. Zgodnie z pismem Starostwa Powiatowego w O. z dnia [...] października 2011 r. zmianą z dnia [...] sierpnia 1998 r. wprowadzoną ma podstawie aktu notarialnego Rep. [...] z dnia [...] lipca 1998 r. oraz opracowania geodezyjnego nr [...] przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] marca 1998 r., w miejsce działek nr [...] i nr [...] obręb [...] w ewidencji gruntów zostały wykazane działki nr [...] i nr [...]. Odnosząc się do wniosku Nadleśnictwa C. Minister wskazał, iż zasadniczą kwestią, która bezpośrednio warunkuje rozstrzygnięcie w sprawie, było ustalenie przeznaczenia spornych nieruchomości, szczególnie w ewidencji gruntów, w dniu 27 maja 1990 r. Minister ponadto stwierdził, że z wypisu z rejestru gruntów sporządzonego na datę komunalizacji, tj. dzień 27 maja 1990 r. wynika, iż działka nr [...], w skład której wchodziły objęte decyzją komunalizacyjną działki nr [...] i nr [...], była oznaczona symbolem Ls - lasy. Uznał, iż powyższy dokument wskazuje na leśny charakter objętych decyzją komunalizacyjną nieruchomości. Natomiast w piśmie z dnia 17 lutego 2012 r. Burmistrz Miasta J. wskazał, iż w latach 1989-1990 w operacie ewidencji gruntów w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] dokonano zmiany użytku gruntowego z "Lz" (oznaczającego tereny zalesione i zakrzewione) na "Ls" (oznaczającego lasy). Za podstawę wprowadzenia zmiany posłużył "Program zagospodarowania lasów położonych na terenie miasta J.". Mając na uwadze fakt, iż wprowadzenie zmian w operacie ewidencji gruntów dotyczące klasyfikacji i użytków, mogło nastąpić jedynie na podstawie protokołu zmian sporządzonego przez klasyfikatora [...] Biura Geodezji Urządzeń Rolnych oraz orzeczenia naczelnika gminy (po wprowadzeniu reformy samorządowej w 1990 r. – decyzji kierownika Urzędu Rejonowego w O.), zatwierdzającej zaktualizowaną klasyfikację gruntów, Burmistrz Miasta J. wydał postanowienie z dnia [...] października 1994 r. o przywróceniu zapisów przyjętych w 1981 r. przy odnowie ewidencji gruntów. Minister wyjaśnił, iż zmiana w ewidencji gruntów dokonana postanowieniem z dnia [...] października 1994 r., czyli po dniu 27 maja 1990 r., nie ma znaczenia prawnego dla komunalizacji nieruchomości w trybie art. 5 ust. 1 Przepisów wprowadzających. Decydujące znaczenie ma tu bowiem stan faktyczny i prawny nieruchomości z daty wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej. Organ wskazał, iż w dacie komunalizacji przedmiotowe działki były oznaczone w ewidencji gruntów jako las, w związku z czym wchodziły w dniu 27 maja 1990 r. w skład państwowego gospodarstwa leśnego i nie mogły podlegać komunalizacji w trybie art. 5 ust. 1 Przepisów wprowadzających. W związku z powyższym uznał, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej, co wypełnia przesłankę określoną w art. 156 1 pkt 2 K.p.a. obligującą do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Dodatkowo organ wskazał, iż w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności, organy administracji mają obowiązek ustalić nie tylko, czy badana decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa (na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), ale również zbadać, czy nie zachodzą w sprawie okoliczności określone w art. 156 § 2 K.p.a., które wyłączają możliwość stwierdzenia nieważności decyzji. Nie stwierdza się nieważności decyzji bez względu na przyczyny nieważności określone w § 1, gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Organ wskazał, iż z materiału dowodowego wynika, iż na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] października 1998 r. Rep. A nr [...] Miasto i Gmina J. sprzedała działkę nr [...] w udziale 1/2 części Państwu K. i G. małż. I. oraz w udziale 1/2 części Państwu W. i K. małż. W. Na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] lipca 1998r. Rep. A nr [...] Miasto i Gmina J. sprzedała działkę nr [...] Państwu M. i B. małż. W. Sprzedaż przedmiotowych nieruchomości wyklucza stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. Zgodnie z art. 156 § 2 K.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji, gdy decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne. Do nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 K.p.a. zaliczyć należy zbycie nieruchomości w formie aktu notarialnego na rzecz osób trzecich, chronionych rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych (wyrok NSA z dnia 23 maja 2008r. sygn. akt I OSK 739/07). Zbycie nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i nr [...] nastąpiło po wydaniu decyzji komunalizacyjnej i było jej konsekwencją. Oznacza to, iż w rozpatrywanej sprawie zaszły nieodwracalne skutki prawne i nie można stwierdzić nieważności decyzji komunalizacyjnej. W związku z powyższym Minister uznał, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. w części dotyczącej nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i nr [...] – aktualnie oznaczonych jako działki nr [...] i nr [...] – została wydana z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 K.p.a.). Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiło Miasto J., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]. Wskazało, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy konieczne jest dokładne zbadanie stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej nieruchomości w dniu wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej. Zdaniem Miasta Józefów organ zupełnie pominął inne źródła i dokumenty będące w jego dyspozycji, z których jednoznacznie wynika, iż przedmiotowa nieruchomość nie była w dniu 27 maja 1990 r., ani państwowym lasem, ani gruntem leśnym w rozumieniu obowiązujących przepisów. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniesiono ponownie argumenty zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2012 r. Po rozpatrzeniu tego wniosku Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2012 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zawiera żadnych nowych, istotnych dla sprawy argumentów, ani nie przedstawia nowych okoliczności, które mogłoby czynić zasadnym uchylenie decyzji Ministra z dnia [...] lutego 2012 r. i wydanie w sprawie innego rozstrzygnięcia. Kolejny raz organ wskazał, iż z całości materiału dowodowego sprawy, a w szczególności z wypisu z rejestru gruntów na dzień 27 maja 1990 r. wynika jednoznacznie, iż działki Nr [...] i [...] (aktualnie [...] i [...]) stanowiły tereny leśne, co zostało szczegółowo wyjaśnione w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się protokołu zdawczo – odbiorczego z dnia [...] lutego 1994 r., na który powołuje się Miasto J., organ wskazał, iż nabycie własności nieruchomości przez gminę na podstawie art. 5 ust. 1 cyt. ustawy następuje ipso iure, zatem celem deklaratoryjnej decyzji Wojewody w omawianym zakresie jest tylko potwierdzenie stanu prawnego jaki powstał w dniu 27 maja 1990 r. Skargę na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Miasto J. zarzucając: - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 80 K.p.a. polegające na bezpodstawnym uznaniu, jakoby decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. w sposób rażący naruszała prawo. Wojewoda w ramach swobodnego uznania miał prawo oprzeć ustalenia faktyczne na treści urzędowych dokumentów, wyraźnie wskazujących na brak prowadzenia gospodarki leśnej na przedmiotowej nieruchomości; - naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 1 pkt 1 i art. 5 ustawy z dniu 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym, polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego, w zakresie tego, czy przedmiotowy grunt miał status gruntu leśnego, jeżeli tak to na jakiej podstawie. Zapisy w ewidencji gruntów, jako nieposiadające charakteru normatywnego a jedynie informacyjny, nie powinny stanowić podstawy rozstrzygnięcia w sprawie o stwierdzenie wydania decyzji komunalizacyjnej z naruszeniem prawa. Przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia zapisów w ewidencji gruntów i budynków, określających użytek gruntowy symbolom "Ls", nie można uznać za wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego; - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej, w powiązaniu z art. 365 § 1 K.p.c. polegające na stwierdzeniu nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] pomimo związania organu państwowego prawomocnym orzeczeniem Sądu Powiatowego w O. z dnia [...] kwietnia 1960 r., sygn. akt [...], zgodnie z którym przedmiotowa działka znajdowała się zarządzie Prezydium Osiedlowej Rady Narodowej, stanowiącej terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego; - naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 i 80 w związku z art. 107 § 1 i 3 K.p.a polegające na pominięciu dowodów zebranych w sprawie; wadliwe uzasadnienie faktyczne i prawne wyrażające się w braku wyjaśnienia, dlaczego organ nie uwzględnił dowodów wskazujących na to, iż przedmiotowy grunt nie stanowił w dacie komunalizacji lasu ani nie był gruntem leśnym w rozumieniu ustawy o PGL. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2012 i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lutego 2011 r., ewentualnie stwierdzenie nieważności obu decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W ocenie sądu skarga zasługiwała na uwzględnienie. W orzecznictwie za bezsporne uważa się, że "grunty leśne wchodzące w dniu 27 maja 1990 r. w skład państwowego gospodarstwa leśnego nie mogły podlegać komunalizacji w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191), ponieważ w dacie wejścia tej ustawy w życie obowiązywała ustawa z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. Nr 63, poz. 494 ze. zm.), zgodnie z którą państwowe lasy i grunty leśne stanowiły państwowe gospodarstwo leśne, nad którym nadzór sprawował Minister Leśnictwa – naczelny organ administracji rządowej, to zaś powoduje, że nieruchomość taka nie podlega komunalizacji" (zob. wyrok NSA z dnia 17.06.2008 r., I OSK 935/07, LEX nr 490140). Jednak do rozstrzygnięcia sprawy komunalizacyjnej, w tym również w trybie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej, niezbędne jest ustalenie, czy sporna nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. stanowiła las lub grunt związany z gospodarką leśną i czy w związku z tym wchodziła w skład państwowego gospodarstwa leśnego. Podstawowa dla rozumienia pojęcia gruntów leśnych ustawa z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym definiowała grunty leśne w art. 5 ust. 2, stanowiąc, że za grunty leśne uważa się grunty: a) które w chwili wejścia w życie niniejszej ustawy znajdują się pod uprawą leśną, b) które w chwili wejścia w życie niniejszej ustawy z mocy poprzednio obowiązujących przepisów powinny znajdować się pod uprawą leśną, a na których do tego czasu nie została dokonana trwała zmiana uprawy leśnej na inny rodzaj użytkowania, c) które zostały przeznaczone pod uprawę leśną. Minister ustalił, że działki nr [...] i nr [...] stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie postanowienia Sądu Powiatowego w O. z dnia [...] kwietnia 1960 r. sygn. akt [...] w sprawie stwierdzenia zasiedzenia nieruchomości pod nazwą "[...]" stanowiącej działki nr [...] i nr [...]. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że w chwili zasiedzenia nie były to działki leśne i pozostawały w zarządzie Prezydium Osiedlowej Rady Narodowej w J. Nie mogły więc być uznane za grunty leśne na podstawie pkt a) i b) ust. 2 art. 5 ustawy z 20 grudnia 1949 r. Natomiast, czy w dniu komunalizacji z mocy prawa zostały przeznaczone pod uprawę leśną (pkt c), powinien przesądzać przede wszystkim plan zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu, jeśli taki istniał. Zgodnie bowiem z ówcześnie obowiązującym art. 5 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99 ze zm.) ustalenia w planach zagospodarowania przestrzennego dotyczące przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne następują po przeprowadzeniu wszechstronnych analiz i uwzględnieniu warunków przyrodniczych oraz techniczno-ekonomicznych zagospodarowania, a także utrzymania układów osadniczych oraz potrzeb produkcji rolnej i leśnej. Jeśli więc w planie zagospodarowania przestrzennego nieruchomość została przeznaczona na cele nierolnicze lub nieleśne, to nie można uznać, że była nieruchomością o przeznaczeniu leśnym, nawet jeśli z ewidencji gruntów wynikało co innego. "Z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika w sposób nie budzący wątpliwości, (...) że wymagana zgoda właściwych organów na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze powinna być wyrażona w toku przygotowania planu zagospodarowania przestrzennego. Odpowiada to obowiązującemu modelowi podziału kompetencji organów administracyjnych. Właściwy organ gminy jako gospodarz swego terenu decyduje (rozstrzyga) o kompleksowym kształtowaniu zagospodarowania przestrzennego na obszarze danej gminy i jeżeli uznaje, że określone tereny mają być przeznaczone na cele nierolnicze lub nieleśne, to powinien, dla wykonania swej kompetencji rozstrzygającej w przedmiocie planu miejscowego, uzyskać w zakresie zmiany przeznaczenia gruntów zgodę organów właściwych według przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych" (wyrok SN z 28.06.1994 r., III ARN 38/94, LEX nr 9390). Uzyskanie takiej zgody (w odpowiednim postępowaniu) było prerogatywą organów planistycznych i musiała ona być uzyskana przed podjęciem uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego, który po uchwaleniu stanowił jedynie podstawę do wyłączenia gruntów z produkcji rolnej lub leśnej (art. 13 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych), ale wyłączenie z produkcji, to nie to samo co przeznaczenie gruntu (art. 7 ust 1 tej ustawy). Dlatego też dla ustalenia "leśnego" przeznaczenia nieruchomości i na tej podstawie ustalenia, że wchodzi ona w skład państwowego gospodarstwa leśnego, nie wystarczy odwołanie się jedynie do zapisów w ewidencji gruntów na dzień komunalizacji z mocy prawa, jeżeli w planie zagospodarowania przestrzennego nieruchomość byłaby przeznaczona na cele nieleśne. Należy więc przede wszystkim zbadać przeznaczenie nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego, czego Minister Administracji i Cyfryzacji w ogóle zaniechał, mimo że na ten aspekt sprawy wskazywała skarżąca gmina w trakcie postępowania. Takie zaniechanie, jak słusznie wskazuje się w skardze, narusza art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A wyniknęło ono przede wszystkim z niepełnego ustalenia prawnych przesłanek rozstrzygnięcia, a w konsekwencji także ich wyjaśnienia w decyzji. Ponadto z akt sprawy wynika, iż w latach 1989 - 1990 r. w operacie ewidencji gruntów w odniesieniu do działki nr [...] położonej w J. dokonano zmiany użytku gruntowego z "Lz" na "Ls". Za podstawę wprowadzenia zmiany posłużył "Program zagospodarowania lasów położonych na terenie m. J.", sporządzony przez Biuro Urządzania Lasu i Geodezji Leśnej, Oddział W. Minister Administracji i Cyfryzacji nie odniósł się jednak do argumentów podanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a dotyczących braku podstawy prawnej do dokonania wpisu w ewidencji gruntów oznaczenia "Ls" dla spornej nieruchomości, na podstawie opracowania Biura Urządzania Lasu i Geodezji Leśnej. Zdaniem skarżącej podstawą taką mogła być tylko "ostateczna decyzja właściwego organu". W tym kontekście wyjaśnienia wymaga również charakter postanowienia Burmistrza Miasta J. z dnia [...] października 1994 r. o przywróceniu zapisów przyjętych w ewidencji gruntów przy jej odnowie w 1981 r. W szczególności to, czy działało ono na przyszłość, jak stwierdził Minister (czyli ze skutkiem po dniu komunalizacji z mocy prawa), czy też ze skutkiem ex tunc, jak twierdzi skarżąca gmina. Te ustalenia należy poczynić na tle właściwej normatywnej podstawy zmiany danych w ewidencji gruntów, czego dotychczas zabrakło, a co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ten brak odniesienia się organu do argumentów gminy również świadczy o naruszeniu art. 7, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Powyższą ocenę prawną i wskazania do dalszego postępowania Minister Administracji i Cyfryzacji uwzględni przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Mając to wszystko na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku. O wstrzymaniu zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., a o kosztach na podstawie art. 200 p.p.s.a.