I SA/Wa 2332/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie: WSA Elżbieta Sobielarska WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] znak : [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.) oraz art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. nr 169, poz. 1418, Dz.U. z 2006 r. nr 195, poz.1437, Dz.U. z 2008 r. nr 197, poz. 1223, Dz.U. z 2010 r. nr 257, poz. 1726, Dz.U. z 2014 r., poz. 195), po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...], o umorzeniu postępowania w sprawie potwierdzenia na rzecz M.K. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A.D. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w N., dawnym województwie [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy : W dniu 30 kwietnia 1989 r. M. K. złożyła w Urzędzie [...] wniosek o rekompensatę za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Państwa. Wraz z wnioskiem przedłożyła dowody na okoliczność pozostawienia mienia poza granicami Państwa, w postaci oświadczenia świadków: H. B., A. M. oraz R. W., kosztorysu wykonawczego domu A. D. w [...] z dnia [...], planu posesji z dnia [...], a także wyciągu z wykazu hipotecznego z dnia [...]. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] spadek po A.D. nabyły z mocy ustawy córki spadkodawcy: M. K. i I.D. oraz jego małżonka, T. D. Do powyższego wniosku dołączono także oświadczenie I. D. z dnia [...] o zrzeczeniu się wszelkich praw spadkowych po jej ojcu – A. D., na rzecz siostry, M. K., z domu D. Zgodnie z treścią oświadczenia, zostało ono złożone na potrzeby postępowania o odszkodowanie za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Tożsame oświadczenie złożyła także w dniu [...] matka Wnioskodawczyni - T. D. Jak wynika z pisma z dnia [...] powyższy wniosek został zarejestrowany przez Urząd Rejonowy w [...]. Następnie, postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta [...] przekazał wniosek do rozpatrzenia Wojewodzie [...]. Pismem z dnia [...] znak : [...] organ I instancji wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku o dowody dotyczące w szczególności pozostawienia mienia i okoliczności repatriacji do Polski po wojnie, a także złożenia oświadczenia o dotychczasowym stanie realizacji. Wskazał, że wniosek należy uzupełnić w nieprzekraczalnym terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, zgodnie z dyspozycją art. 64 § 2 k.p.a. Pismem z dnia [...] znak : [...] organ zawiadomił M.K, że z uwagi na nieuzupełnienie wniosku w wymaganym terminie, w myśl art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP(Dz. U. nr 169 poz. 1418 ze zm.) wniosek został pozostawiony bez rozpoznania. Jednocześnie organ poinformował, że istnieje możliwość złożenia ponownego wniosku w sprawie w terminie do 31 grudnia 2008 r. W dniu 31 grudnia 2008 r. M.K. ponownie zwróciła się z wnioskiem o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez A. D. w [...]. Wezwaniem z dnia [...] organ prowadzący postępowanie powiadomił Stronę o konieczności uzupełnienia wniosku w terminie 6 miesięcy, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. Pouczył także stronę o możliwości zawieszenia postępowania na wniosek strony. Pismem z dnia [...] M. K. zwróciła się do Wojewody [...] o zawieszenie przedmiotowego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] organ zawiesił postępowanie na wniosek Strony. W uzasadnieniu postanowienia wskazał na skutki braku jego podjęcia w terminie 3 lat od daty zawieszenia. Wnioskodawczyni odebrała powyższe pismo w dniu [...]. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] umorzył postępowanie w sprawie potwierdzenia M. K. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, iż Strona uchybiła 3-letniemu terminowi do podjęcia postępowania zawieszonego na jej wniosek. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca stwierdziła, że brak zachowania terminu na podjęcie postępowania wynikał z nieporozumienia, ponadto zebranie dokumentów wymagało dużo czasu, a w okresie zawieszenia doświadczyła także problemów zdrowotnych. Skarżąca dołączyła do swojego odwołania szereg dokumentów jako dowody na okoliczności określone w ustawie z dnia [...]. Rozpatrując sprawę organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 98 § 2, k.p.a. jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Wystąpienie tych przesłanek wywołuje więc z mocy ustawy taki sam skutek, jak niezłożenie wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzja o umorzeniu postępowania jest jedynie potwierdzeniem tej sytuacji (por: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 1180/11). Organ zaznaczył, że na gruncie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej, waga żądania wszczęcia postępowania (wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty) wynika również z art. 5 ust. 1 ustawy. Przepis ten wprowadza nieprzekraczalny termin na złożenie wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty co oznacza, że po jego upływie nie będzie możliwe ponowne wystąpienie z tym wnioskiem. Organ wyjaśnił, że pośredni charakter tego skutku związany jest z uzależnieniem jego wystąpienia wyłącznie od jednoczesnego zaistnienia dwóch warunków, tj. upływu okres 3 lat od daty zawieszenia postępowania oraz tego, że żadna ze stron nie zwróci się w tym okresie o podjęcie fakultatywnie zawieszonego postępowania. Odnosząc się do pierwszej ze wskazanych przesłanek organ wyjaśnił, że w przypadku zawieszenia postępowania, w którym występuje wyłącznie jedna Strona, moment początkowy biegu terminu 3-letniego wyznacza data zawieszenia postępowania, ściślej: data doręczenia postanowienia o zawieszeniu postępowania na żądanie strony. Wobec tego w przedmiotowej sprawie początkiem biegu omawianego terminu jest dzień 19 stycznia 2011 roku. Drugi z powyższych warunków, a więc zwrócenie się o podjęcie postępowania, oznacza czynność strony polegającą na wniesieniu podania w rozumieniu art. 63 k.p.a. Powinno ono zawierać wyrażone wprost żądanie podjęcia fakultatywnie zawieszonego postępowania. Organ zaznaczył, że z istoty zawieszenia postępowania na wniosek strony wynika, że również jego podjęcie pozostawione jest wyłącznie woli stron, ustawodawca wprowadza tu jedynie ograniczenie czasowe. Dla skuteczności zwrócenia się niezbędne jest bowiem dokonanie wskazanej czynności w terminie 3 lat. Termin ten ma charakter ustawowy i dotyczy czynności osoby, będącej stroną postępowania. Organ zaznaczył, że strona została prawidłowo pouczono zarówno o terminie na podjęcie postępowania, jak i o skutkach zaniechania tej czynności. Organ stwierdził, że z akt sprawy nie wynika, by Strona zwracała się o podjęcie zawieszonego postępowania w terminie wskazanym w art. 98 § 2 k.p.a. Jedynie natomiast złożenie wniosku w przepisanym przez ustawę terminie umożliwiało podjęcie przedmiotowego postępowania. Organ wskazał, że konsekwencją niezłożenia wniosku o wszczęcie postępowania jest uznanie żądania za wycofane. Zaznaczył, że nie jest możliwe przedłużenie 3-letniego terminu określonego w art. 98 k.p.a., ani powiązanie wystąpienia określonego tam skutku z zebraniem przez Wnioskodawczynię odpowiednich dokumentów (w miejsce złożenia odpowiedniego wniosku o podjęcie postępowania). Zakończenie okresu zawieszenia na wniosek strony może więc nastąpić wyłącznie poprzez złożenie wniosku o podjęcie postępowania, w przeciwnym razie organ prowadzący postępowanie musi uznać wniosek za wycofany po upływie trzech lat od daty zawieszenia postępowania. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. K. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...], jak również o uchylenie postanowienia Wojewody [...] z dnia [...]. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła : 1. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 138 §1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 98 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. z zw. z art. 61 §1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 62 k.p.a. a contrario w zw. z art. 123 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., polegające na nieprawidłowym utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] numer [...] pomimo błędnego zawieszenia dwóch postępowań administracyjnych jednym postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] numer [...] oraz pomimo błędnego umorzenia dwóch postępowań administracyjnych jedną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] numer [...]. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że z ustaleń faktycznych Ministra Skarbu Państwa zawartych w zaskarżonej decyzji wynika, że złożyła dwa wnioski dotyczące przyznania rekompensaty – z dnia [...] oraz z dnia [...]. Zdaniem skarżącej, z dniem doręczenia organowi wniosku z dnia [...] zostało wszczęte pierwsze postępowanie administracyjne, a z chwilą doręczenia organowi wniosku z dnia [...] drugie postępowania administracyjne. Zaznaczyła, że przedmiotem obu tych postępowań było ustalenie i przyznanie rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Państwa Polskiego. Oba postępowania zostały jednak wszczęte pod rządami rożnych przepisów, a wnioski wszczynające postępowania zostały skierowane do różnych organów. W ocenie skarżącej nieprawidłowo organ jednym postanowieniem z dnia [...] zawiesił oba postępowania, a decyzją z dnia [...] umorzył oba postępowania. Zdaniem skarżącej, oba powyższe rozstrzygnięcia (postanowienie i decyzja) były niedopuszczalne, gdyż organ nie wydał postanowienia w trybie art. 62 k.p.a. w zw. z art. 123 § 1 i § 2 k.p.a. o połączeniu do wspólnego prowadzenia obu postępowań administracyjnych. Z kolei brak takiego postanowienia oznaczał, że oba postępowania administracyjne powinny być prowadzone osobno, pod różnymi oznaczeniami (znakami, numerami) spraw i powinny być wydane osobne postanowienia i decyzje. Skarżąca dodała, że zarówno postanowienie dotyczące zawieszenia, jak i decyzja o umorzeniu postępowania nie wskazują w ogóle, czy dotyczą obu postępowań, czy też jednego z nich, a jeżeli tak, to którego, co stanowi poważne uchybienie, albowiem nie wiedziała, że zawieszenie dotyczyło obu postępowań. W ocenie skarżącej przyjęcie modelu postepowania, pozbawiającego stronę możliwości dalszego ubiegania się o rekompensatę, o którą ubiega się od 25 lat, jest absolutnie nie do przyjęcia nawet gdyby uznać, że opisana sytuacja budzi wątpliwość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – powoływana dalej jako "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna, gdyż zarówno decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z dnia [...] odpowiadają prawu. Z akt sprawy wynika, że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] zawiesił na wniosek M.K. postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A.D. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W treści ww. postanowienia zawarto pouczenie o treści art. 98 § 2 k.p.a. Z akt sprawy wynika, iż strona nie złożyła zażalenia na powyższe postanowienie o zawieszeniu postępowania. W okresie zawieszenia postępowania strona nie zwróciła się z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania. Nie składała też żadnych innych wniosków. Jak wynika z akt sprawy pierwszym podaniem, jakie wystosowała po zawieszeniu postępowania, było odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] o umorzeniu postępowania. W takiej sytuacji, w ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo zastosowały w niniejszej sprawie przepis art. 105 § 1 w zw. z art. 98 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez jej rozstrzygnięcie - co do istoty. Oznacza to, iż wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2104/10, LEX nr 1138074). Stosownie do art. 98 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane (art. 98 § 2 k.p.a.). W ocenie Sądu, w sytuacji, gdy strona wniosła o zawieszenie postępowania z uwagi na konieczność wykonania wezwania organu do zgromadzenia dokumentów niezbędnych do uzupełniania braków formalnych wniosku, a postępowanie zostało zawieszone zgodnie z żądaniem strony, to wyłącznie od woli strony zależał będzie dalszy bieg postępowania. Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie, które podziela również Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, oparcie fakultatywnego zawieszenia postępowania na zasadzie dyspozycyjności rozciąga się również na podjęcie zawieszonego postępowania, z tym jednak zastrzeżeniem, że w tym przypadku należy przyjąć pełną dyspozycyjność stron (patrz: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2005, s. 450 oraz H. Knysiak-Molczyk, Uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym, Zakamycze 2004, str. 126). Stosownie zatem do treści art. 98 § 2 k.p.a., brak wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w okresie trzech lat od dnia jego zawieszenia obliguje organ do uznania za wycofane żądania wszczęcia postępowania o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Zdaniem Sądu, prawidłowo Wojewoda [...], a za nim także Minister Skarbu Państwa, zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Postępowanie administracyjne nie może się bowiem toczyć w sytuacji, gdy w trakcie postępowania strona wycofa żądanie jego wszczęcia, a postępowanie to może toczyć się wyłącznie na jej wniosek. Skutek ten występuje również, gdy formalnie brak jest co prawda takiego wniosku strony, lecz przepis prawa – art. 98 § 2 k.p.a. - nakazuje uznanie wniosku wszczynającego postępowanie za wycofany. Zatem, gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, postępowanie staje się bezprzedmiotowe, co z kolei skutkuje wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2001 r., sygn. akt V SA 381/01, LEX nr 78917). Prawidłowość umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego w niniejszej sprawie znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie, m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 1180/11, LEX nr 1082581, w którym Sąd ten podkreślił, iż w przypadku niezwrócenia się strony w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania o podjęcie postępowania, a więc zaistnienia sytuacji, w której żądanie wszczęcia postępowania uważa się za niebyłe (art. 98 § 2 k.p.a.), należy na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzyć postępowanie w formie decyzji. Nie sposób jest również podzielić wskazanego w skardze zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 138 §1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 98 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. z zw. z art. 61 §1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 62 k.p.a. a contrario w zw. z art. 123 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., polegającego na nieprawidłowym utrzymaniu przez organ w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] pomimo błędnego zawieszenia dwóch postępowań administracyjnych jednym postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] oraz błędnego umorzenia dwóch postępowań administracyjnych jedną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] ze względu na złożenie przez skarżącą dwóch wniosków o potwierdzenie prawa do rekompensaty z dnia [...] oraz z dnia [...]. Wskazać trzeba, iż złożony w dniu [...] wniosek skarżącej o rekompensatę za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Państwa wraz z dowodami został zarejestrowany przez Urząd Rejonowy w [...]. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta [...] przekazał powyższy wniosek do rozpatrzenia właściwemu organowi tj. Wojewodzie [...]. Pismem z dnia 24 grudnia 2004 r. Wojewoda [...] wezwał skarżącą do uzupełnienia przedmiotowego wniosku o dokumenty wymienione w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o zaliczaniu na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego (Dz. U. nr 6 z 2004 r. poz. 39) w nieprzekraczalnym terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, zgodnie z dyspozycją art. 64 § 2 k.p.a. Z uwagi na nieuzupełnienie wniosku w wymaganym terminie, wniosek skarżącej złożony w dniu [...] został pozostawiony bez rozpoznania, o czym Wojewoda [...] zawiadomił skarżącą pismem z dnia [...] znak : [...]. Jednocześnie organ poinformował skarżącą, że istnieje również możliwość złożenia ponownego wniosku w sprawie w terminie do 31 grudnia 2008 r. Z tego to względu, skarżąca pismem z dnia 31 grudnia 2008 r. ponownie zwróciła się z wnioskiem o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Państwa. Chybiony jest zatem zarzut skarżącej, że Wojewoda [...] jednym postanowieniem z dnia [...] zawiesił dwa postępowania administracyjne oraz jedną decyzją z dnia [...] umorzył dwa postępowania administracyjne. Z akt sprawy bezspornie bowiem wynika, że organ zawiesił na wniosek strony postępowanie dotyczące jej wniosku z dnia 31 grudnia 2008 r. o potwierdzenie prawa do rekompensaty, gdyż wcześniejszy wniosek z dnia 30 kwietnia 1989 r. został załatwiony poprzez pozostawienie go bez rozpoznania. Umorzenie postępowania przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] nie mogło także dotyczyć wniosku z dnia 30 kwietnia 1989 r., który pozostawiony już został bez rozpoznania przez organ. Zaznaczyć należy, że postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącej z dnia 30 kwietnia 1989 r. zostało zakończone wydanym przez organ w dniu [...] znak : [...] zawiadomieniem o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Natomiast postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącej z dnia [...] zostało zawieszone postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...], a zakończone wydaną przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] utrzymaną w mocy decyzją Ministra Skarbu Państwa z dnia [...]. Mając na uwadze powyższe okoliczności, to jest oceniając, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, jak również Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.