I SA/Wa 2450/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Miasta [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Miasta [...] na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 16 grudnia 2011 r. Miasto [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] uchylającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 1993 r. nr [...] oddającej T. w P. w użytkowanie wieczyste nieruchomość położoną w P., przy ul. [...], oznaczoną geodezyjnie jako działki nr [...] i nr [...] z arkusza mapy [...], obrębu [...] na okres [...] lat, ustalającej wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, oddającej T. w P. nieodpłatnie własność budynków znajdujących się na w/w gruncie oraz zobowiązującej T. w P. do uregulowania stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości w księgach wieczystych. Jednocześnie Minister stwierdził, że powołana decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] została wydana z naruszeniem prawa. We wskazanej skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazał, iż decyzja Ministra kreuje stan prawny, w którym działki nr [...] i nr [...], będące własnością Miasta [...], obciążone są użytkowaniem wieczystym na rzecz T. Wstrzymanie wykonalności decyzji Ministra Infrastruktury utrzyma stan prawny, w którym w/w działki nie będą obciążone użytkowaniem wieczystym, tym samym T. nie będzie mogła sprzedać użytkowania wieczystego działki nr [...] i nr [...] osobom trzecim. Osoba trzecia, która nabędzie przedmiotowe użytkowanie wieczyste nieruchomości w dobrej wierze będzie chroniona rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, która bezwzględnie przyjmuje przewagę stanu prawnego w księdze wieczystej nad stanem rzeczywistym. W przypadku zaś uchylenia zaskarżonej decyzji, stwierdzającej, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 1993 r. nr [...], została wydana z naruszeniem prawa, nie będzie żadnej możliwości zniweczenia cywilnoprawnych skutków umowy sprzedaży tej nieruchomości. Sygn. akt I SA/Wa 2450/11 W piśmie procesowym z dnia 14 lutego 2012 r. uczestnik postępowania - Prezydent Miasta [...] wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej oświadczył, iż zgadza się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu skargi przez organ Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części lub innych aktów podjętych w granicach tej samej sprawy, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podnieść należy, że w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych został utrwalony pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec tego nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Stanowisko przedstawione powyżej znajduje potwierdzenie m. in. w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego np. z dnia: 24.09.2009 r. sygn. akt II OZ 782/09, 22.09.2009 r. sygn. akt I OZ 877/09, 19.02.2009 r. sygn. akt II FSK 137/09, 17.06.2005 r. sygn. akt I OZ 587/05, 20.04.2007r. sygn. akt I OSK 1888/06, 03.03.2006 r. sygn. akt I OZ 279/06, 18.10.2005 r. sygn. akt I OZ 1023/05, 07.10.2005 r. sygn. akt II OZ 823/05, 05.08.2005r. sygn. akt I FZ 404/05. W niniejszej sprawie przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja uchylająca decyzję stwierdzającą nieważność orzeczenia o oddaniu w użytkowanie wieczyste T. opisanej nieruchomości oraz stwierdzająca, że w/w Sygn. akt I SA/Wa 2450/11 orzeczenie zostało wydanie z naruszeniem prawa - a więc ze swej istoty nie nadająca się do wykonania. Zatem zaskarżona decyzja nie posiada cechy wykonalności, bowiem nie wymaga ona żadnej czynności stron - nie przyznaje stronie, co do zasady, żadnych uprawnień ani nie nakłada na stronę żadnych obowiązków. Wobec czego charakter skarżonej decyzji nie zezwala na zastosowanie w sprawie instytucji wstrzymania wykonania, określonej w art. 61 § 3 powołanej ustawy, wobec czego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy uznać za bezzasadny. Nadto niezależnie od powyższego odnosząc się do uzasadnienia wniosku stwierdzić należy, że decyzja Ministra nie kreuje stanu prawnego, w którym działki nr [...] i nr [...] są obciążone użytkowaniem wieczystym na rzecz T., albowiem stan ten na mocy decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] nr [...] trwa od 1993 r. Zatem ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra nie spowodowałoby utrzymania stanu prawnego w którym w/w działki nie będą obciążone wskazanym prawem użytkowania wieczystego. Wskazać bowiem należy, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 20910 r. (stwierdzająca nieważność powołanej decyzji Kierownika z 1993 r. ustanawiającej to prawo użytkowania wieczystego) na skutek złożonego przez T. odwołania nie stała się ostateczna, a zatem nie zmieniła stanu prawnego niniejszej nieruchomości. Wobec powyższego powołane przez skarżącego uzasadnienie zgłoszonego wniosku nie daje podstawy aby uznać, że spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w wyżej powołanym przepisie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.