I SA/Wa 2508/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J.M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 2508/10 odrzucającego skargę J.M. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: odrzucić wniosek. Postanowieniem z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 2508/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J.M. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu 28 marca 2011 r. skarżącej doręczony został odpis powyższego orzeczenia wraz z uzasadnieniem. W dniu 29 kwietnia 2011 r. do tutejszego Sądu wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy, w którym wniosła m. in. o ustanowienie adwokata w celu sporządzenia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 6 maja 2011 r.,sygn. akt I SA/Wa 2508/10 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał J.M. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w [...]. W dniu 8 czerwca 2011 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła adwokata P.K. jako pełnomocnika z urzędu dla J.M. w przedmiotowej sprawie – informując go pismem z dnia 10 czerwca 2011 r., wysłanym zostało wysłane do adwokata P.K. w dniu 13 czerwca 2011 r. (k-80). W dniu 18 lipca 2011 r. wskazany pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy, a w dniu 25 lipca 2011 r. złożył do tutejszego Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 2508/10 . Jednocześnie z w/w wnioskiem złożył skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej adwokat P.K. wskazał, że skarżąca jest osobą [...] letnią z poważnymi schorzeniami w tym zanikami pamięci, co powoduje, iż bez pomocy profesjonalisty nie może poradzić sobie z zachowaniem procedury wynikającej z przepisów prawa. Jej błędy w tym zakresie, w tym niedochowanie zasady wysyłania skarg do organu wydającego zaskarżoną decyzję wynikają z podstawowej braku wiedzy w tym zakresie oraz psychofizycznych ułomności, na które cierpi skarżąca. Zatem w zachowaniu skarżącej nie ma winy, a ona sama dołożyła wszelkich starań aby wyjaśnić prawnie swoją sprawę w drodze postępowania sądowoadministracyjnego. Dodatkowo adwokat P.K. podniósł, iż pełnomocnikiem z urzędu dla J.M. został ustanowiony 20 czerwca 2011 r. W dniu 18 lipca 2011 r., po urlopie wypoczynkowym trwającym od 23 czerwca do 10 lipca 2011 r., zapoznał się z aktami sprawy. Tym samym dochował 7 dniowego terminu na wniesienie niniejszego wniosku i skargi kasacyjnej. Nie uchybił też dwumiesięcznemu terminowi od dowiedzenia się o ustanowieniu go pełnomocnikiem (uchwała 7 sędziów z dnia 17 lutego 2009 r. sygn. akt III CZP 117/08). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Tak więc brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie stosowne do art. 87 § 1 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W świetle treści art. 88 w/w ustawy spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z powyższego wynika, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu liczy się od momentu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że mimo iż art. 87 § 1 powołanej ustawy zastrzega, że żądanie przywrócenia terminu należy zgłosić w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, to uwzględnienia wymaga fakt, iż zgodnie z § 4 art. 87 wskazanej wyżej ustawy równocześnie z wnioskiem strona jest zobowiązana dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W konsekwencji uznaje się, że w wypadku ustanowienia pełnomocnika w trybie art. 244 tej ustawy, dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest dzień, w którym pełnomocnik z urzędu miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, jednak nie później niż dzień upływu trzydziestu dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt I FZ 198/06, niepubl., postanowienie NSA z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II FZ 47/07, niepubl., postanowienie NSA z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II FZ 570/11). Prezentowana koncepcja z jednej strony gwarantuje stronie i jej pełnomocnikowi czas niezbędny do sporządzenia i wniesienia środka zaskarżenia wraz z żądaniem przywrócenia terminu, z drugiej zaś nie pozwala na nieograniczoną w czasie możliwość składania wniosku w trybie art. 86 omawianej ustawy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że adwokat P.K. o ustanowieniu go pełnomocnikiem z urzędu dla J.M. dowiedział się w dniu 20 czerwca 2011 r., a wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej złożył w dniu 25 lipca 2011 r. Fakt ten czyni w/w wniosek spóźnionym. Jednocześnie należy zauważyć, iż wskazana przez pełnomocnika okoliczność urlopu nie wpływa na przerwanie biegu terminu do dokonania czynności procesowej, gdyż profesjonalny pełnomocnik dbający o interesy osoby przez niego reprezentowanej powinien na czas urlopu zapewnić zastępstwo, w celu dochowania należytej staranności w pełnieniu funkcji osoby wykonującej zawód zaufania publicznego. Ponadto urlop adwokata P.K. trwał od 23 czerwca do 10 lipca 2011 r., a więc jego bieg rozpoczął się po tym, jak adwokat P.K. dowiedział się - w dniu 20 czerwca 2011 r. – o ustanowieniu go pełnomocnikiem z urzędu w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 88 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.