I SA/Wa 2552/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie: WSA Joanna Gierak-Podsiadły WSA Bożena Marciniak (spr.) Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2014 r. sprawy ze skargi C. S. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po rozpatrzeniu wniosku C. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 1999 r., nr [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1998 r., nr [...] orzekającej o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości, położonej w B. przy Al. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej własność C. S. oraz T. S. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 1998 r. nr [...] orzekł o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości, położonej w B. przy Al. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej własność C. S. i T. S. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] lutego 1999 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 1998 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 lutego 2000 r., sygn. akt I SA 428/99 uchylił ww. decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 1999 r. oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 1998 r. w części dotyczącej ustalenia wartości nieruchomości i odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, natomiast w pozostałej części skargę oddalił. W uzasadnieniu www. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że nie są zasadne zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów dotyczących trybu wywłaszczenia a w sprawie miały zastosowanie przepisy art. 112 ust. 1 w związku z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponieważ nieruchomość w planie miejscowym przeznaczona byłą pod budowę ulicy i w tym zakresie byłą wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd uznał, że wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego jak i sama decyzja wywłaszczeniowa są prawidłowe. Zdaniem Sądu skoro zakresem oceny legalności dokonanej przez NSA objęto prawidłowość trybu wywłaszczenia i decyzji wywłaszczeniowej to w tym zakresie wyrok ten ma powagę rzeczy osądzonej. Pismem z dnia 14 grudnia 2009 r. C. S. złożył do Ministra Infrastruktury wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 1999 r., oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1998 r., wskazując jako podstawę art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważność ww. decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast i decyzji Wojewody [...] w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości, położonej w B. przy Al. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 marca 2011 r., sygn. I SA/Wa 1974/10 oddalił skargę C. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2010 r. Pismem z dnia 14 września 2011 r., doprecyzowanym pismem z dnia 6 grudnia 2011 r., C. S. wniósł do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 1999 r., oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia ...] października 1998 r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 1999 r., oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1998 r., a po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpoznanie sprawy organ ten postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt 1 SA/Wa 955/12 oddalił skargę C. S. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu Sąd zaznaczył, że z uwagi na dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny prawidłowości trybu wywłaszczenia i decyzji wywłaszczeniowej, w tym zakresie wyrok ma powagę rzeczy osądzonej. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał również na treść uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09 (ONSAiWSA 2010/2/18). W uchwale tej NSA wskazał, że organ w sytuacji złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji po prawomocnym wyroku oddalającym skargę na tę decyzję ma obowiązek zbadać, co było przedmiotem rozstrzygnięcia sądu i czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 Kpa), wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji. NSA wskazał, że jeśli tak jest, to wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd). NSA stwierdził w uchwale, że uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o okolicznościach sprawy istotnych dla wyniku postępowania spowoduje, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej może znaleźć się to, na co powoła się wnoszący żądanie. W takim wypadku prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania żądania złożonego do organu administracji. Wniesienie do organu administracji żądania stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skarga została wcześniej oddalona prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, stwarza - w świetle przedstawionych wywodów - konieczność wstępnego zbadania przez ten organ przede wszystkim tego, czy nie zachodzi przedmiotowa przyczyna niedopuszczalności jego merytorycznego rozpoznania, łącząca się z faktem sformułowania przez sąd zwrotu stosunkowego o zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Pismem z dnia 20 lutego 2013 r. C. S. złożył do Ministra kolejny wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 1999 r. oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1998 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 1999 r., oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1998 r. Od wydanego postanowienia C. S. skierował do Ministra wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy ponawiając argumentację zawartą we wniosku z dnia 20 lutego 2013 r. W toku postępowania Minister wskazując na treść przepisu art. 156-159 k.p.a. i art. 61 § 1 k.p.a. i 61 a § 1 k.p.a. zauważył, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze postanowienia, wówczas, gdy organ administracji publicznej orzeka o niedopuszczalności z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji bądź postanowienia. Następuje to wówczas, gdy żądanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną w sprawie albo, gdy wniosła je strona niemająca zdolności do czynności prawnych. Minister odniósł się również do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09 w której Sąd wskazał, że przedmiotowa przesłanka niedopuszczalności prowadzenia postępowania nadzorczego zachodzi wtedy, gdy wcześniej sprawę rozstrzygnął sąd administracyjny. Przeprowadzenie postępowania o stwierdzenie nieważności w trybie art. 156 § 1 Kpa decyzji rozpoznawanej już wcześniej przez sąd, w odniesieniu do której zapadł wyrok oddalający skargę na niezgodność tej decyzji z prawem, stanowiłoby w istocie, w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego, ingerencję w prawomocne orzeczenie sądu. Sąd nie jest bowiem związany granicami skargi i z urzędu ustala, czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w postępowaniu o stwierdzenie nieważności bierze się pod uwagę stan faktyczny i prawny z dnia wydania badanej decyzji, a zatem żadna z przyczyn nieważności nie może powstać po wydaniu decyzji przez organ administracyjny, a wszystkie mogą zostać ujawnione przed sądem administracyjnym. W ocenie organu odwoławczego, kluczową kwestia w niniejszej sprawie jest to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 955/12 stwierdził, że postępowanie nadzorcze przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 1999 r., oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1998 r., nie mogło być wszczęte. Ponadto wskazał, że decyzje te były przedmiotem kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który to wyrokiem z dnia 25 lutego 2000 r. sygn. akt I SA 428/99 oddalił skargę C. S. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 1999 r. w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości. Minister stwierdził również, że z akt sprawy nie wynika, aby zaistniały nowe okoliczności nie znane sądowi administracyjnemu w dacie wydania wyroku, które mogłyby wyłączyć ocenę prawną sądu i stanowić obecnie przesłankę do prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanych przez skarżącego decyzji. Zatem zachodzi niedopuszczalność przedmiotowa do merytorycznej oceny wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Ponadto organ wskazał, że ponowne prowadzenie postępowania i wydanie decyzji w sprawie byłoby dotknięte wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. nr [...], utrzymał w mocy wcześniejsze postanowienie z dnia [...] maja 2013 r. nr [...].. Na powyższe postanowienie C. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jego uchylenia. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił, że jest niezgodne z prawem, bezprawne i narusza przepis art. 61 a § 1 k.p.a. Podniósł, że organ odmówił wszczęcia postępowania bez zbadania stanu faktycznego i prawnego sprawy przez co rażąco naruszył przepisy art. 7, 8 i 77 k.p.a. Skarżący uważa, że osoby biorące udział w postępowaniu zakończonym zaskarżonym postanowieniem, to jest S. J. – Dyrektor Departamentu [...] i Zastępca Dyrektora E. S. podlegają wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. Skarżący wskazał również, że organ w toku postępowania nie uwzględnił wytycznych zawartych w wyrokach sądów administracyjnych, które wcześniej zapadły w sprawie. C. S. podniósł, że brak jest przepisu prawa, który ustanawia zakaz wszczęcia postępowania w sprawie decyzji, która była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Wskazał, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego I OPS 6/09 istnieje możliwość kontroli takich decyzji. Ostatecznie podniósł, że w jego ocenie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2000 r. obarczona jest wadą wynikającą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W toku postępowania skarżący uzupełnił skargę szeregiem pism złożonych do dnia rozprawy, w których szczegółowo odnosił się do zgłoszonych wcześniej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie też do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że kontrola Sądu sprowadza się do oceny legalności postanowienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r., którym organ ten utrzymał w mocy wcześniej wydane postanowienie z dnia [...] maja 2013 o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 1999 r., nr [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1998 r., nr [...] orzekającej o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości, położonej w [...] przy Al. [...]oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej własność C. S. oraz T. S. Materialnoprawną podstawą dla wydania zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.). Wskazać trzeba, iż powyższa norma obowiązuje od dnia 11 kwietnia 2011 r. i została dodana do Kodeksu postępowania administracyjnego ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18). Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że wskazana w art. 61a k.p.a. druga, poza brakiem przymiotu strony u osoby żądającej wszczęcia postępowania, przesłanka odmowy wszczęcia postępowania – "z innych uzasadnionych powodów postępowanie nie może być wszczęte" - dotyczy sytuacji, w których np. sprawa nie podlega załatwieniu w formie decyzji, uprawnienia bądź obowiązki wynikają z mocy samego prawa, brak przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną do wydania decyzji, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie (zob. W. Chróścielewski [w:] Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które weszły w życie w 2011 r., artykuł ZNSA 2011/4/9-25, LEX 135465/4, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r., II SA/Ol 893/11, LEX nr 1094438). Powyższy pogląd skład orzekający w niniejszej sprawie podziela. Zgodnie z tym poglądem, odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. następuje z przyczyn o charakterze procesowym, które czynią złożony wniosek niedopuszczalnym, a organ prowadzący postępowanie na tym etapie bada jedynie, czy zachodzą podstawy do wszczęcia postępowania oraz dokonuje oceny, czy istnieją przesłanki procesowe uniemożliwiające merytoryczne rozpoznanie wniosku. W niniejszej sprawie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odmówił, w drodze postanowienia, wszczęcia postępowania wskazując, że zarówno w sferze przedmiotu, podmiotu jak i stanu faktycznego i prawnego sprawa jest tożsama ze sprawą, która podlegała kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 955/12 oddalił skargę C. S. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]. W ww. wyroku Sąd zwrócił uwagę, że decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 1999 r., oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 1998 r. były przedmiotem kontroli przez sąd administracyjny, bowiem wyrokiem z dnia 25 lutego 2000 r., sygn. akt l SA 428/99, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę C. S. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [....] lutego 1999 r., nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia, a uchylił tę decyzję i decyzję ją poprzedzającą, w części dotyczącej ustalenia odszkodowania. W ww. rozstrzygnięciu NSA uznał, iż nie są zasadne zarzuty skarżącego o naruszeniu przepisów dotyczących trybu wywłaszczenia, a w sprawie miały zastosowanie przepisy art. 112 ust. 1 w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponieważ nieruchomość w planie miejscowym przeznaczono pod budowę ulicy i w tym zakresie była wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, a przepisy art. 114 i art. 115 ust. 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami zostały zastosowane prawidłowo przez co wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego jak i sama decyzja wywłaszczeniowa są prawidłowe. W tym miejscu należy wskazać, że w myśl przepisu art. 153 p.p.s.a. "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia". Elementy tej oceny muszą mieć postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 1261/10). A skoro tak, to ocena prawna zawarta w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 955/12 oraz w wyroku Naczelnego Sądu z dnia 25 lutego 2000 r., sygn. akt I SA 428/99 jako taka wiąże organy orzekające w sprawie kolejnego wniosku skarżącego, tj. z dnia 20 lutego 2013 r. o wszczęcie postępowania nadzorczego w stosunku do decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 1999 r., oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1998 r. Tym samym zasadnie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odmówił skarżącemu wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie powołując się na przesłankę powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Zatem, zarzut skarżącego dotyczący obowiązku badania po raz kolejny przez organ legalności decyzji co do prawidłowości trybu wywłaszczenia i decyzji wywłaszczeniowych nie może się ostać. Jak słusznie zauważył Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] maja 2013 r., w rozpoznawanej sprawie kwestie te objęte były zakresem kontroli dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny który stwierdził, że wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego jak i sama decyzja wywłaszczeniowa są prawidłowe. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela również stanowisko Ministra, że dla oceny dopuszczalności złożenia kolejnego wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji merytorycznych zastosowanie miała uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego I OPS 6/09 z dnia 7 grudnia 2009 roku, w której stwierdzono, że "Wniesienie do organu administracji żądania stwierdzenia nieważności decyzji, od której skarga została wcześniej oddalona prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego rodzi – w świetle przedstawionych wywodów – konieczność wstępnego zbadania przez ten organ przede wszystkim tego, czy nie zachodzi przedmiotowa przyczyna niedopuszczalności jego merytorycznego rozpoznania łącząca się z faktem sformułowania przez sąd zwrotu stosunkowego o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Dokonanie tego rodzaju ustalenia będzie na ogół wymagało zapoznania się z uzasadnieniem zapadłego wyroku, po to, by stwierdzić czy składniki oceny prawnej sądu posiadającej przymiot powagi rzeczy osądzonej czynią żądanie niedopuszczalnym (stanowią przeszkodę prawną dla nadania mu dalszego biegu w celu podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 158 § 1 k.p.a.)". Tym samym uchwała ta ma zastosowanie do możliwości złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji merytorycznej, co do której orzekający w sprawie sąd administracyjny oddalił skargę. W sytuacji zatem, gdy decyzje Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 1999 r., nr [...] i Wojewody [...] z dnia [...] października 1998 r., nr [...] podlegały uprzednio kontroli sądowej (res iudicata) niemożliwym jest wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tych decyzji zainicjowanego kolejnym wnioskiem skarżącego z dnia 20 lutego 2013 r., co skutkować musiało odmową wszczęcia tego postępowania. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.