I SA/Wa 2670/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Tomasz Wykowski Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2015 r. sprawy ze skargi I. C. i Z. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2013 r., nr [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] - na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa - stwierdziło nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1952 r., Nr [...] orzekającego o odmowie ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], obecnie [...] - z powodu braku podstawy prawnej do jego wydania. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. I. C. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Kolegium z dnia [...] maja 2013 r. Powołała się na przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 3 i pkt 8 kpa oraz art. 145a § 1 kpa wskazując, że Kolegium oparło się na fałszywych dowodach, w postępowaniu brał udział pracownik podlegający wyłączeniu zaś decyzja została wydana po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1548/11 oddalającym skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 245/10 uchylającym poprzednią decyzję Kolegium. Po rozpoznaniu tego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] - na podstawie art. 149 § 3 kpa - odmówiło wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu orzeczenia stwierdziło, że stosownie do art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 1999 r., IV SA 2397/98, LEX nr 47857: "Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 kpa oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 kpa." W dalszej części uzasadnienia organ podniósł, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny i judykatury to strona musi udowodnić kiedy, w jakiej dacie dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę prawną do wznowienia postępowania ze ścisłością dostateczną do ustalenia, iż jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o tych okolicznościach (wyrok WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 2733/07). W niniejszej sprawie wnioskodawczyni przesłanki wznowienia opiera na treści decyzji z dnia [...] maja 2013 r., która została jej doręczona w dniu 24 maja 2013 r. Zatem okoliczności dotyczące przebiegu postępowania w sprawie zakończonej kwestionowaną decyzją, a w szczególności udział członka Kolegium M. G. - były jej znane. Także fakt wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 4 kwietnia 2012 r. również był jej znany. W związku z tym termin do złożenia wniosku o wznowienie upłynął wnioskodawczyni w dniu 25 czerwca 2013 r. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do Kolegium w dniu 20 stycznia 2014 r. - a zatem z ewidentnym uchybieniem terminu z art.148 kpa. Kolegium dodało, że powołany przez wnioskodawczynię przepis art. 145a § 1 kpa stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Jednakże z treści wniosku nie wynika w żaden sposób, jaki akt normatywny stanowiący podstawę wydania kwestionowanej decyzji, został rzekomo uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą. Pismem z dnia 14 kwietnia 2014 r. I. C. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Podniosła, że żąda przeprowadzenia dodatkowego postępowania w trybie art. 136 kpa. Następnie wskazała, iż podstawą wznowienia postępowania w jej sprawie jest art. 145 § 1 pkt 3, 4, 5 i 8 kpa oraz § 2 a w szczególności art. 145 a § 1 kpa. Powołała się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r. nr P 38/14, w którym Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodne z Konstytucją, że nie podlegają zwrotowi na rzecz byłych właścicieli nieruchomości skomunalizowane, na których przed 2004 r. i przed dniem złożenia wniosku o ich zwrot, został zrealizowany cel określony w decyzji o wywłaszczeniu (art. 137 ust. 1 u.g.n.). Ponadto powołała się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2014 r. I KPZ 30/13 wskazując, iż Kolegium ma obowiązek rozpoznać sprawę w zmienionym stanie prawnym. Wskazała również na konstytucyjne uprawnienie obywatela do mieszkania. Następnie powołała się na akty prawa międzynarodowego potwierdzające to prawo, w tym na Traktat z Lizbony. Uznała także, że uzasadnienie Kolegium - iż to ją, jako stronę obciąża obowiązek wykazania, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem terminu - trąci czasami stalinowskimi. Ponadto stwierdziła, iż dowody zebrane w niniejszej sprawie są niewiarygodne i fałszywe, gdyż na podstawie kserokopii nie da się orzec o prawdziwości dokumentu. Wskazała również, że pracownik organu M. G. powinna zostać wyłączona od udziału w tej sprawie, ponieważ od kilku lat orzeka tendencyjnie w danej sprawie i innych jej sprawach. Dodała, iż sposób procedowania naruszył Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w tym art. 1 protokołu 1, protokół 7, protokół 12 oraz art. 6, 13, 14 i 17 EKPC. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...]. W uzasadnieniu podniosło, że w myśl utrwalonych w doktrynie i judykaturze poglądów wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Potrzeba stosowania tego rodzaju instytucji objawia się w sytuacjach, kiedy to po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania dowodowego, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo też, gdy wystąpiły później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy - (por. szerzej np. W. Dawidowicz: Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu, Warszawa 1983, s. 242; G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I, Zakamycze, 2005 r., s. 295 i nast. wraz z cytowaną tam literaturą). Jedną z przesłanek nakazujących organowi wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją stanowi w świetle przepisu art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. Podanie uruchamia postępowanie wstępne, którego celem jest ustalenie przez organ, czy nie zachodzą przedmiotowe bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został wymóg terminowości podania. Właściwy organ zobligowany jest zatem do zbadania np. czy podanie wniesione zostało przez uprawniony podmiot, czy strona domaga się wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji istotnie istniejącej w obrocie prawnym oraz, czy strona przywołała w podaniu którąś z podstaw wyliczonych w art. 145 § 1 kpa. We wstępnej fazie rozpatrywania podania organ administracji - oprócz ustalenia czy nie zachodzi z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych niedopuszczalność wznowienia - ma prawo i obowiązek badać tylko kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu. Nie wolno mu natomiast oceniać, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły; tę kwestię organ administracji powinien rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa) - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2000 r. sygn. akt III SA 2304/99 (ONSA 2001/4/179). Elementem tego postępowania jest w pierwszej kolejności ocena dopuszczalności podmiotowej wniosku i jego terminowości. Zasadą jest więc, że strona wnosi podanie w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia Zachowanie terminu musi być przez stronę udowodnione. Nie wystarczy tutaj uprawdopodobnienie (por. E. Iserzon, J. Starościak, Komentarz, 1964, s. 200). Podobne stanowisko wynika z: - wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 1998 r., III SA 2802/97, LEX nr 34954, w którym Sąd stwierdził: "Strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Zachowanie powyższego terminu musi być udowodnione przez stronę, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze"; - wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 maja 2000 r., I SA/Wr 1038/97, LEX nr 43046: "Strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia", - artykułu S. Maliszewski, Nowe okoliczności jako przesłanka wznowienia postępowania, Prz. Pod. 1997, nr 3, s. 28: "Strona występująca z wnioskiem o wznowienie postępowania powinna zadbać o dowody potwierdzające datę dowiedzenia się o istnieniu przesłanki do wznowienia"; - wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2012 r., VII SA/Wa 1954/11, LEX nr 1139818: "Strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach lub decyzji, stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością pozwalającą na ustalenie, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przez upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia". Następnie Kolegium podniosło, iż w zakresie wskazanych podstaw wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] maja 2013 r. tj. art. 145 § 1 pkt. 3, 4, 5, 8 oraz § 2 kpa strona nie zadbała o wskazanie, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących w jej przekonaniu podstawę wznowienia - a zatem nie jest możliwe ustalenie, czy termin do złożenia wniosku został dochowany. Również na etapie postępowania odwoławczego wnioskodawczyni nie wskazała, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Ponadto upłynął znaczny czas od doręczenia jej przedmiotowej decyzji i już w dacie doręczenia miała ona świadomość, kto wydawał zakwestionowaną decyzję i prowadził postępowanie w sprawie (w jej ocenie pracownik podlegający wyłączeniu). Poza tym strona nie podaje, w jakiej dacie dowiedziała się o sfałszowaniu dowodów (mowa tu o zakwestionowanej opinii biegłych). W przypadku pozostałych podstaw wznowienia strona unika informacji z jakiego konkretnie faktu wywodzi ich zaistnienie w danej sprawie. Zatem - na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego - nie jest możliwe stwierdzenie, że strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania z zachowaniem ustawowego terminu. Odnośnie podstawy wznowienia z art. 145a § 1 kpa strona - wskazując we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r. nr P 38/14 - sama potwierdza, iż nie może ono stanowić podstawy wznowienia - bowiem orzeczenie to nie istniało w dacie złożenia przez nią wniosku o wznowienie postępowania, lecz nastąpiło później. Natomiast pozostała argumentacja przedstawiona przez nią dotyczy merytorycznego aspektu sprawy tj. istnienia przesłanek wznowienia i na tym etapie postępowania nie mogła stanowić przedmiotu rozstrzygnięcia Kolegium. Również Kolegium uznało za niezasadny zarzut naruszenia Konstytucji, Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności wraz z Protokołami Dodatkowymi oraz Traktatu z Lizbony. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły I. C. i Z. C. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia lub ewentualnie o jego zmianę i uwzględnienie ich wniosku w całości. Zarzuciły mu naruszenie art. 148 kpa w związku z art. 145 § 1 kpa przez odmowę wznowienia postępowania z uwagi na niezachowanie terminu zawitego mimo, że istnieją przyczyny uzasadniające wznowienie postępowania. Podniosły, że z treści zaskarżonego postanowienia wynika, iż Kolegium ograniczyło się jedynie do badania kwestii terminu - bez prawidłowej analizy podstaw uzasadniających złożony wniosek przyjmując, że przedstawione argumenty dotyczyły merytorycznego aspektu sprawy i na tym etapie postępowania nie mogą stanowić przedmiotu rozstrzygnięcia Kolegium. Skarżące nie zgadzają się z takim stanowiskiem i rozstrzygnięcie organu traktują jako bezpodstawną próbę uniemożliwienia im dochodzenia swych praw mimo, że istnieją w sprawie wątpliwości, które we wcześniejszym postępowaniu nie zostały z należytą starannością wyjaśnione, a wręcz przeciwnie zinterpretowane na ich niekorzyść. Wcześniejsze rozstrzygnięcia Kolegium są wadliwe - albowiem nie uwzględniają całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i oparte zostały głównie na błędnej opinii biegłych, a także na wybiórczej ocenie stanu faktycznego i prawnego. W tej sytuacji oczywistym jest (ich zdaniem), że postępowanie w sprawie powinno dalej się toczyć, gdyż strona skarżąca oczekuje od organów II instancji wydania merytorycznej decyzji z zakresie uwzględnienia wniosku dekretowego o przyznaniu prawa własności czasowej i jednocześnie stwierdzenia nieważności całego orzeczenia dekretowego z dnia [...] maja 1952 r. Z tych względów odwołanie jest zasadne i winno być w całości uwzględnione. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie w dniu 20 marca 2015 r. pełnomocnik skarżącej I. C. oświadczył, że co prawda termin został przekroczony, ale skarżąca działała samodzielnie, a zaskarżona decyzja jest rażąco sprzeczna z przepisami i dlatego postępowanie powinno zostać wznowione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżone postanowienie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania postanowienia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r. odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2013 r. Kolegium wskazało, że w przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie postępowania organ administracji - przed ewentualnym wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania - bada, czy podanie o wznowienie postępowania oparte jest na ustawowych przesłankach wznowienia enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 kpa i art. 145 a § 1 kpa oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 148 § 1 kpa. W przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 tej ustawy, bądź nie został zachowany termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 § 1 kpa - organ administracji może, na podstawie art. 149 § 3 kpa, wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodne z zasadami określonymi w art. 150 i 151 kpa. W przedmiotowej sprawie wniosek skarżącej o wznowienie postępowania został oparty na ustawowych przesłankach wznowienia określonych: 1) w art. 145 § 1 kpa : - pkt 1 (dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe), - pkt 3 (decyzja została wydana przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 kpa), - pkt 4 (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), - pkt 5 (wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję), - pkt 8 (decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione, 2) w art. 145a § 1 kpa (Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja). Sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. prawidłowo stwierdziło, iż nie został zachowany termin do złożenia podania o wznowienie postępowania. Stosownie bowiem do treści: - art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji państwowej, który wydał w sprawie decyzję w I instancji w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, - art. 148 § 2 kpa - termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W niniejszej sprawie skarżące opierają większość przesłanek wznowienia na treści decyzji z dnia [...] maja 2013 r., która została im doręczona w dniu [...] maja 2013 r. Zatem termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął w dniu 25 czerwca 2013 r. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 20 stycznia 2014 r. - a więc z ewidentnym uchybieniem terminu z art.148 kpa. Również termin określony w art. 145 a § 2 kpa nie został zachowany. Sąd w całości popiera stanowisko i argumentację Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. dotyczącą niezachowania przez skarżące terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Jest to fakt ewidentny i nie był kwestionowany nawet przez fachowego pełnomocnika skarżącej - vide jego oświadczenie na rozprawie sądowej. Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą żadne z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania, które zostały wskazane przez skarżące. Udział członka Kolegium M. G. w wydaniu zaskarżonej decyzji był im znany (art. 145 § 1 pkt 3 kpa), jak również fakt wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 4 kwietnia 2012 r. (art. 145 § 1 pkt 8 kpa). Brały one udział w postępowaniu - zatem art. 145 § 1 pkt 4 kpa nie ma zastosowania. Nie zachodzi także przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 kpa - wyszła na jaw istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna, nie znana organowi, który wydał decyzję. Również przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 kpa - dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe - nie znajduje potwierdzenia. Skarżące zarzuciły, że opinia biegłych z [...] maja 2013 r. - wskazująca, iż kserokopie dokumentów przedłożone przez nie, jako dowód złożenia wniosku dekretowego, nie są kserokopiami autentycznych dokumentów, lecz zostały podrobione przy wykorzystaniu techniki komputerowej - została oparta na fałszywych badaniach, gdyż biegli badali kserokopie dokumentów, a nie autentyczne dokumenty. Tymczasem należy stwierdzić, że zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów administracyjnych, oparcie decyzji o fałszywe dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, wiąże się z faktem stwierdzenia sfałszowania dowodu prawomocnym orzeczeniem sądu (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 6, Wydawnictwo C.H. Beck s. 630 i nast.), chyba, iż sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Ta ostatnia sytuacja jednakże w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Żadnym prawomocnym orzeczeniem nie stwierdzono sfałszowania ww. opinii biegłych, na której oparto decyzję z [...] maja 2013 r. Nie zachodzi także podstawa wznowienia z art. 145 a § 1 kpa -Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Ponadto należy podkreślić, że same skarżące w swoich pismach nie skupiają się na fakcie udokumentowania zachowania terminu jednomiesięcznego od dnia, kiedy dowiedziały się o okolicznościach stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Większość ich argumentów dotyczy zagadnień merytorycznych, którymi na tym etapie organ nie mógł się zajmować. Poza tym skoro skarżące kwestionowały prawidłowość wydanej decyzji, to mogły zwrócić się z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy – zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji. Na marginesie Sąd pragnie zwrócić uwagę na okoliczność, że również pełnomocnik skarżącej I. C. uważa, iż postępowanie powinno zostać wznowione - z uwagi na fakt, że decyzja z [...] maja 2013 r. jest rażąco sprzeczna z przepisami. Tymczasem jest to podstawa do żądania stwierdzenia nieważności decyzji – art. 156 § 1pkt 2 kpa (decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa). Podsumowując, Sąd uznał, iż orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. są zgodne z prawem, zaś zarzuty skarżących są niezasadne. Stwierdzić też należy, że organ wnikliwie, wszechstronnie i rzetelnie rozpatrzył stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi się kierował przy rozstrzyganiu sprawy. Uzasadnił przekonująco swoje postanowienia – zyskując całkowitą aprobatę Sądu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. .