I SA/Wa 293/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dorota Apostolidis, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz - Kluj, sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie w jakim utrzymuje w mocy pkt II decyzji Prezydenta [...] z [...] lipca 2020 r. nr [...]; 2. uchyla pkt II decyzji Prezydenta [...] z [...] lipca 2020 r. nr [...]; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Wojewody [...] na rzecz K. J. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] października 2020 r., nr [...], Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lipca 2020 r., nr [...], o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Podaniem z [...] grudnia 2004 r. [...] wystąpiła o "zwrot należności za [...] gruntu zabranego mi pod drogę lokalną". Wnioskodawczyni wskazała, że "Należność dotyczy działki [...] w obrębie o nr [...] w [...] przy ulicy [...]. Przedmiotowa działka posiada zbiór dokumentów o nr [...]". Pismem z [...] marca 2006 r. Prezydent [...] powiadomił [...] o wszczęciu postępowania w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie odszkodowania za zajęte pod drogę publiczną działki położone w [...] przy ul. [...]. Organ poinformował, że do wydania decyzji o odszkodowaniu niezbędne jest uzupełnienie wniosku o ostateczną decyzję wojewody potwierdzającą nabycie przez Skarb Państwa lub Miasto [...] z mocy prawa własności gruntu zajętego pod drogę publiczną. Wnioskiem z [...] marca 2006 r. [...] wystąpiła o wydanie decyzji potwierdzającej nabycie przez Gminę [...] prawa własności gruntu zajętego pod część ulicy [...] w [...]. Decyzją z [...] października 2007 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku [...], Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości o powierzchni ogólnej [...] zajętej pod część ulicy [...] w [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] o powierzchni [...] i działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...] o powierzchni [...]. Decyzją z [...] czerwca 2019 r., nr [...], Prezydent [...] odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania za grunt położony w dzielnicy [...] przy ul. [...], stanowiący działki ewidencyjne nr [...] z obrębu [...]. Decyzją z [...] września 2019 r., nr [...], Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta [...] z [...] czerwca 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że ponownie rozpatrując sprawę Prezydent powinien wyjaśnić z udziałem [...] przyczyny pominięcia we wniosku o odszkodowanie z [...] grudnia 2004 r. działek nr ew. [...] z obrębu [...] i nr ew. [...] z obrębu [...] położonych w [...], zajętych w dniu składania wniosku pod ulicę [...]. Pismem z [...] grudnia 2019 r. (data wpływu do organu) [...], w związku z treścią decyzji Wojewody z [...] września 2019 r., wyjaśniła, że domaga się wypłaty odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działki nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] i nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...]. Wskazała, że według jej wiedzy i przekonania postępowanie w niniejszej sprawie przez cały czas toczyło się w sprawie odszkodowania za działki nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...], przejęte przez Miasto pod drogę w [...] ul. [...]. Nie widziała w związku z tym potrzeby korygowania swojego wniosku, w którym omyłkowo podała oznaczenie nieruchomości, za którą domaga się odszkodowania. Wskazała, że w szeregu pism kierowanych do niej przez organ podawano informację, że postępowanie toczy się w sprawie działek nr [...] i nr [...] przejętych przez Miasto pod drogę w [...] ul. [...]. Nie miała więc żadnej wątpliwości, że postępowanie toczyło się (i nadal toczy) w sprawie odszkodowania za działki rzeczywiście przejęte przez Miasto pod drogę ul. [...]. Decyzją z [...] lipca 2020 r. Prezydent [...] w pkt I odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania za grunt położony w dzielnicy [...] przy ulicy [...], stanowiący działki nr [...] z obrębu [...], zaś w pkt II odmówił uwzględnienia wniosku [...] z [...] grudnia 2019 r. w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za położone w [...] w dzielnicy [...] działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] i działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...]. Decyzją z [...] października 2020 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lipca 2020 r. W uzasadnieniu organ przywołał art. 73 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną i wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy wniosek [...] o ustalenie i wypłatę odszkodowania z tytułu nabycia z mocy prawa przez Miasto [...] prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną gminną, wpłynął w ustawowym terminie. Organ odwoławczy podniósł, że ze znajdującego się w aktach podania [...] z [...] grudnia 2004 r. wynika, że jej żądaniem było otrzymanie odszkodowania za pozbawienie prawa własności do "[...] gruntu zabranego mi pod drogę lokalną. Należność dotyczy działki [...] w obrębie o nr [...] w [...] przy ul. [...]. Przedmiotowa działka posiada zbiór dokumentów o nr [...]. [...]". Załącznikami do przedmiotowego wniosku były wyrys z mapy ewidencyjnej z [...] października 2003 r. oraz pismo - wypis z planu - z [...] września 2003 r., znak: [...]. Wojewoda wskazał, że powołanym pismem z [...] września 2003 r. Biuro Naczelnego Architekta Miasta Delegatury w Dzielnicy [...] Urzędu Miasta [...] poinformowało [...], że "[...] zgodnie z obowiązującym Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] września 1992 r., działki nr ewid.: - [...] (wydzielona w projektowanej drodze), [...] (wydzielona w istniejącej drodze - ul. [...]) z obrębu [...] oraz - działka nr ewid. [...] (wydzielona w istniejącej drodze - ul. [...]) z obrębu [...] w [...], znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem [...] z funkcją mieszkaniowo - usługową. [...]". Wobec powyższego, organ odwoławczy podzielił ocenę Prezydenta, że skarżąca miała wiedzę co do tego, które nieruchomości zostały zajęte pod drogę publiczną gminną – [...]. Zatem, zdaniem Wojewody, podniesiony w odwołaniu argument, że "[...] wniosek mój od początku obejmował odszkodowanie za działki nr [...] z obrębu [...] i [...] z obrębu [...], choć zawierał pomyłki w numerach działek i był niezręcznie sformułowany [...]", nie może się ostać. Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał poglądy sądów administracyjnych, że obowiązek wynikający z art. 9 k.p.a. nie może być rozciągnięty na pisma, które są czytelne, kompletne, jasne. Organ wskazał następnie, że wystąpienie o odszkodowanie jest możliwe dopiero po stwierdzeniu, że prawo własności zostało odjęte. W niniejszej sprawie organy ustaliły, że działki nr [...] w obrębie [...], będące przedmiotem wniosku z [...] grudnia 2004 r., nie były zajęte w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogi publiczne, a obecnie stanowią własność osób fizycznych. Zasadnie zatem, w ocenie Wojewody, Prezydent [...] odmówił w pkt I decyzji ustalenia i wypłaty odszkodowania za te działki z uwagi na niespełnienie warunków zawartych w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Organ odwoławczy podkreślił następnie, że określony przez ustawodawcę w art. 73 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. termin do składania wniosków o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunty zajęte pod drogi publiczne jest terminem prawa materialnego i ma charakter terminu zawitego (prekluzyjnego), a więc nie może być na wniosek strony ani z urzędu przedłużany, skracany bądź przywracany, co jasno wskazano w uchwale składu 5-ciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 1996 r. (sygn. akt OPK 19/96, LEX nr 29260). Wobec powyższego, Wojewoda podzielił stanowisko Prezydenta [...], że pismo z [...] grudnia 2019 r. o wypłatę odszkodowania za grunt oznaczony jako działki ewidencyjne nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] i nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...], należy traktować jako nowy wniosek złożony po terminie wskazanym art. 73 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 roku. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] zarzucając tej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 2) art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i nieuwzględnienie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym: a) pisma skarżącej z [...] grudnia 2019 r. do Prezydenta [...] z wyjaśnieniem, że złożony wniosek dotyczył działek o nr ew. [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] i nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...], przejętych pod ul. [...] w [...], a postępowanie cały czas toczyło się w sprawie odszkodowania za te działki; b) wezwania na rozprawę administracyjną z [...] września 2018 r., zawiadomienia o terminie załatwienia sprawy z [...] maja 2018 r., zawiadomienia o terminie załatwienia sprawy z [...] lutego 2019 r., zawiadomienia o terminie załatwienia sprawy z [...] maja 2019 r., zawiadomienia z [...] maja 2019 r., w których organ pierwszej instancji wyraźnie wskazywał, że postępowanie toczy się w sprawie odszkodowania za działki ew. nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] oraz [...] z obrębu [...] o pow. [...], c) faktu przedstawienia skarżącej przez organ pierwszej instancji i zapoznania się przez skarżącą w dniu [...] września 2018 r. z operatem szacunkowym nieruchomości i zaakceptowaniem go, d) wyrysu z mapy ewidencyjnej oraz wypisu z rejestru gruntów, które zostały złożone wraz z wnioskiem z [...] grudnia 2004r. (jako jego integralna część) i które obejmowały również działki ew. nr [...] z obrębu [...] i [...] z obrębu [...]. e) wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który został złożony wraz z wnioskiem z [...] grudnia 2004r. (jako jego integralna część) obejmujący działki ew. nr [...] z obrębu [...] i [...] z obrębu [...]. i w konsekwencji uznanie, że złożony przez nią wniosek o odszkodowanie z [...] grudnia 2004 r. nie obejmował działek o nr ew. [...], a wyjaśnienie z [...] grudnia 2019 r. stanowi nowy wniosek o odszkodowanie złożony po terminie, 3) art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu decyzji, które fakty organ uznał za udowodnione i dlaczego, dowodów na których się oparł, którym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a w szczególności dlaczego pominął pisma wskazane w ust. 2 pkt a-e powyżej, 4) art. 73 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. polegające na błędnym uznaniu, że wniosek o wypłatę odszkodowania za działki nr ew. [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] i nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...], przejęte pod ul. [...] w [...] został złożony po terminie. Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze z.), zwanej dalej "ustawą" lub "ustawą z 13 października 1998 r." Przepis ten stanowi, że odszkodowanie za nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, które z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa. Przesłankami uzyskania odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną są zatem pozostawanie w dniu 31 grudnia 1998 r. nieruchomości nie stanowiącej własności Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego, zajętej pod drogę publiczną, we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego oraz złożenie wniosku o odszkodowanie przez byłego właściciela nieruchomości w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Podkreślić przy tym należy - jak trafnie wskazał organ odwoławczy - że termin określony w art. 73 ust. 4 ustawy jest terminem zawitym prawa materialnego. Oznacza to, że termin ten nie może być przywrócony. Zaś wniosek złożony po tym terminie powoduje, że roszczenie o ustalenie i wypłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość wygasa. Wynika to z wyraźnego zapisu ustawy. Wskazanie w art. 73 ust. 4 ustawy terminu do składania wniosków ma takie znaczenie, że nie można było skutecznie złożyć wniosku przed dniem 1 stycznia 2001 r., a po dniu 31 grudnia 2005 r. roszczenie o odszkodowanie wygasało (por. wyroki NSA z 1 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 394/06, LEX nr 348011, 30 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 1410/09 oraz 8 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 2258/11). Powyższy kierunek wykładni art. 73 ust. 4 ustawy potwierdził Trybunał Konstytucyjny, który kilkukrotnie badał powołany przepis, stwierdzając jego zgodność z Konstytucją (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 14 marca 2000 r., sygn. P 5/99, 20 lipca 2004 r., sygn. SK 11/02, 15 września 2009 r., sygn. P 33/07 oraz 19 maja 2011 r., sygn. K 20/09. Zgodnie z wyrażonymi przez Trybunał wnioskami, zawarty w art. 73 ustawy mechanizm potwierdzania wywłaszczenia i uzyskania odszkodowania jest poprawny systemowo, nie ogranicza ochrony praw należnych byłym właścicielom, a ponadto jest zgodny z zasadą dopuszczalnych proporcjonalnych ograniczeń konstytucyjnego prawa do słusznego odszkodowania z tytułu wywłaszczenia. W sprawie nie jest kwestionowany charakter terminu ustalonego w art. 73 ust. 4 ustawy. Spór dotyczy tego czy termin ten w przypadku skarżącej został dochowany. Skarżąca twierdzi, że organ błędnie ustalił treść jej żądania inicjującego postępowanie o ustalenie i wypłatę odszkodowania tj. błędnie uznał, że wniosek z [...] grudnia 2004 r. nie obejmował działek nr [...] z obrębu [...] i [...] z obrębu [...] rzeczywiście przejętych pod drogę publiczną ul. [...], a złożone przez nią wyjaśnienie z [...] grudnia 2019 r. stanowi nowy wniosek o odszkodowanie, złożony po terminie. Zdaniem skarżącej, rozpatrując sprawę organ powinien mieć na uwadze pełną treść wniosku z [...] grudnia 2004 r. wraz z załącznikami, które stanowią jego integralną część, a nie tylko jedną część tego wniosku, która może być niekorzystna dla strony. Po analizie akt sprawy Sąd stanowisko skarżącej podzielił. W ocenie Sądu, konkluzja organu, że we wniosku z [...] grudnia 2004 r. skarżąca w sposób czytelny i kompletny wskazała przedmiot roszczenia pozostaje w sprzeczności z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego. W podaniu z 2004 r. skarżąca wystąpiła o "zwrot należności za [...] gruntu zabranego mi pod drogę lokalną. Należność dotyczy działki [...] w obrębie o nr [...] w [...] przy ulicy [...]. Przedmiotowa działka posiada zbiór dokumentów o nr [...]." Do przedmiotowego podania załączono wyrys z mapy ewidencyjnej z [...] października 2003 r., gdzie wskazano, między innymi, powierzchnie poszczególnych działek gruntu położonego w [...] przy ul. [...]. Zgodnie z tym dokumentem działka nr [...] ma powierzchnię [...], działka nr [...] – [...], a działka nr [...] – [...]. Łącznie zatem powierzchnia działek [...] wynosi [...]. Natomiast w podaniu z 2004 r. skarżąca wystąpiła o odszkodowanie za [...] gruntu przejętego pod drogę. Wskazana przez skarżącą w podaniu z 2004 r. powierzchnia należącego do niej gruntu przejętego pod drogę ([...]) jest zatem znacznie niższa niż łączna powierzchnia działek nr [...] określona w załączonym do tego podania wyrysie z mapy ewidencyjnej z 2003 r. ([...]). Już sama ta okoliczność powinna wzbudzić wątpliwości organu co do rzeczywistej treści żądania zawartego w podaniu z 2004 r. Jak trafnie wypowiedział się NSA w wyroku z 10 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 578/14, obowiązkiem organu administracji jest dokładne ustalenie treści żądania strony, która wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ bowiem jest tym żądaniem związany. Treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. Natomiast, jeśli powstają jakiekolwiek wątpliwości co do treści wniosku, w szczególności co do zawartych w nim żądań, organ ma obowiązek zwrócenia się do wnioskodawcy, aby ten sprecyzował swoje żądania. Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych gdzie przyjmuje się, że w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, tylko i wyłącznie ta strona określa przedmiot swego żądania, przy czym w razie wątpliwości co do zakresu, czy przedmiotu żądania jego uszczegółowienie należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji (por. wyroki NSA z 5 lipca 1999 r. sygn. akt IV SA 1632/96, Lex nr 47890, 11 czerwca 1990 r., sygn. akt I SA 367/90, publ. ONSA 1990, nr 2-3, poz. 47). W sytuacji zaś, gdy żądanie strony jest zredagowane niezręcznie, w sposób niedostatecznie zrozumiały bądź budzący wątpliwości, organ administracji ma obowiązek wyjaśnić rzeczywistą wolę strony inicjującej postępowanie. Powyższe wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, zawartych w art. 7 - 9 k.p.a., tj. zasady prawdy obiektywnej, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz zasady należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ich prawa i obowiązki będące przedmiotem postępowania. Wątpliwości co do sensu podania i intencji jego autora powinny być zatem usunięte poprzez zwrócenie się do wnioskodawcy o złożenie wyjaśnień (por. wyroki NSA z 1 grudnia 2008 r. sygn. akt I OSK 1774/07, Lex nr 518360, 23 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 999/05, Lex nr 265751, 4 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA 2188/00, Lex nr 81741 oraz 14 listopada 2001 r., sygn. akt V SA 552/01, Lex nr 84484). W niniejszej sprawie strona uczyniła przedmiotem wniosku z 2004 r. roszczenie o odszkodowanie z tytułu przejęcia pod drogę lokalną gruntu o powierzchni [...] stanowiącego jej współwłasność. Należy się zgodzić, że niefortunnie wskazała w przedmiotowym wniosku działki nr [...] przy ul. [...]. Jednocześnie jednak, z załączonego do podania wyrysu z mapy ewidencyjnej dotyczącego gruntu przy ul. [...] stanowiącego współwłasność skarżącej wynika, że powierzchnia wskazanych działek wynosi [...]. Pomimo jednak tego, że powierzchnia ta znacznie przekracza wskazaną w podaniu wartość [...], a także tego, że organ dysponował wyrysem z ewidencji gruntów z 2003 r. oraz decyzją Wojewody [...] z [...] października 2007 r. (nr [...]) potwierdzającą nabycie z mocy prawa własności nieruchomości o powierzchni ogólnej [...] zajętej pod część ulicy [...] w [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] w obrębie [...] o powierzchni [...] i nr [...] w obrębie [...] o powierzchni [...] organ przyjął, że strona domaga się odszkodowania za działki, które nie zostały przejęte pod drogi. W tej sytuacji Sąd podzielił zarzut skarżącej, że treść pisma wszczynającego postępowanie została odczytana przez organ w sposób dosłowny, bez szerszej i całościowej analizy zarówno całej treści tego podania, jak i zgromadzonych w sprawie dowodów. Tymczasem skarżąca domagała się odszkodowania z tytułu przejęcia [...] gruntu pod drogę publiczną ul. [...]. Poprzez wskazanie w zdaniu drugim numerów działek mogła uczynić swoje żądanie w istocie nieprecyzyjnym. Tymczasem logicznym jest, że skarżąca nie była uprawniona do żądania odszkodowania z tytułu przejęcia działek nr ew. nr [...], bowiem działki te nie zostały przejęte pod drogi, lecz pozostały przy dotychczasowych właścicielach. Wynika to ze znajdującej się w aktach decyzji Wojewody [...] z [...] października 2007 r. (nr [...]) stwierdzającej nabycie z mocy prawa stanowiących współwłasność skarżącej działek o powierzchni ogólnej [...] zajętych pod część ulicy [...] w [...]. Jak już wskazano wyżej, postępowanie prowadzone na podstawie art. 73 ust. 4 ustawy z 13 października 1998 r. jest postępowaniem administracyjnym, w którym zastosowanie będą miały m.in. z art. 7 i art. 77 k.p.a. Przepisy te mówią zaś, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powyższe jednoznacznie przesądza o tym, że w postępowaniu, w którym organ administracji publicznej orzeka o należnym stronie odszkodowaniu za pozbawienie jej własności nieruchomości, nie może on poprzestać wyłącznie na literalnym odczytaniu złożonego przez stronę wniosku, tylko winien rzetelnie i skrupulatnie ustalić stan faktyczny sprawy. To zaś nakazywało organowi podjąć w sprawie stosowne działania w celu ustalenia nieruchomości, której prawa własności skarżąca została pozbawiona. Ustaleniom tym powinien służyć cały materiał dowodowy, którym dysponował Prezydent [...] oraz Wojewoda. Takim materiałem jest także pismo skarżącej złożone do akt niniejszej sprawy w dniu [...] grudnia 2019 r., w którym wyjaśniła ona i wskazała numery ewidencyjnie działek przejętych pod drogę ul. [...], czyli dopełniła czynności, do której winien wezwać ją organ, do którego wpłynęło podanie. W tej sytuacji za niezasadne uznać trzeba zakwalifikowanie pisma skarżącej z [...] grudnia 2019 r. jako drugiego wniosku o ustalenie odszkodowania. Zdaniem Sądu pismo to zostało złożone w ramach postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem skarżącej z [...] grudnia 2004 r. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarżąca nie uchybiła terminowi, o którym mowa w art. 73 ust. 4 ustawy 13 października 1998 r., bowiem złożyła skutecznie i prawidłowo wniosek o odszkodowanie w terminie wymaganym przez ustawę. W konsekwencji zaskarżona decyzja w zakresie w jakim utrzymuje w mocy pkt II decyzji organu pierwszej instancji dotyczący odmowy uwzględnienia wniosku skarżącej z [...] grudnia 2019 r. w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] oraz działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...], jak również pkt II decyzji organu pierwszej instancji naruszyły przepis prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd oddalił natomiast skargę na decyzję Wojewody [...] w pozostałej części, to jest w zakresie w jakim utrzymuje ona w mocy pkt I decyzji organu pierwszej instancji o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania za grunt położony w dzielnicy [...] przy ulicy [...], stanowiący działki nr [...] z obrębu [...] z Zebrany materiał dowodowy potwierdza bowiem, że przedmiotowe działki nie były zajęte w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną a obecnie stanowią własność osób fizycznych. Zatem w odniesieniu do tych działek nie zostały spełnione warunki zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. Oddalenie skargi w części (pkt 3 sentencji) nastąpiło na podstawie art. 151 powołanej ustawy. O kosztach postępowania (pkt 4 sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).