I SA/Wa 2968/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie: Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.) Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Prezydent W. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] przyznał J. S. dodatek do świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości [...] zł miesięcznie w okresie od [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] czerwca 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że J. S. ma ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na córkę M. S. potwierdzone decyzją ostateczną i spełnia warunki określone w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W związku z czym spełnia również warunki do przyznania dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego. W dniu [..] kwietnia 2013 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wpłynęło pismo Urzędu Dzielnicy [...] wskazujące na fakt, iż córka J. S. nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W piśmie powołano orzeczenie Miejskiego Zespołu ds. Niepełnosprawności z dnia [...] września 2013 r. nr [...] oraz wyrok Sądu Rejonowego [...] sygn. [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. W dniu [...] czerwca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zawiadomiło stronę o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2013 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że Prezydent wydając orzeczenie o przyznaniu dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego nad osobą niepełnosprawną w stopniu lekkim naruszył rażąco art. 12 i art. 17 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2012 poz. 1548). W ocenie Kolegium osoba wymagająca opieki nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła J. S. Podniosła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [..] przyznało wnioskodawczyni prawo do świadczenia pielęgnacyjnego do dnia [...] września 2014 r. Wskazała na spełnianie kryterium do przyznania dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż świadczenie pielęgnacyjne przysługuje w związku ze sprawowaniem opieki nad osobą, która legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności albo orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Powołując się na przepisy (ustawa z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej, ustawa o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych) wskazał, że powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności dla osób do ukończenia przez te osoby szesnastego roku życia wydają orzeczenia o niepełnosprawności (czyli orzeczenie stwierdzające, że niepełnosprawność istnieje) a dla osób, które ukończyły szesnasty rok życia orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Osoby, które nie ukończyły 16 roku życia zaliczane są do osób niepełnosprawnych jeżeli mają naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy, z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, powodującą konieczność zapewnienia im całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku. Natomiast pozostałe osoby, czyli osoby powyżej szesnastego roku życia, zaliczane są do odpowiedniego dla ich stanu zdrowia stopnia niepełnosprawności - lekkiego, umiarkowanego lub znacznego. Zatem orzeczenie o niepełnosprawności dotyczy wyłącznie osób poniżej szesnastego roku życia. Natomiast osoby, które ukończyły szesnaście lat otrzymują orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Wobec czego świadczenie pielęgnacyjne z tytułu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną mogą otrzymać (przy spełnieniu innych warunków) te osoby, które opiekują się osobą która nie ukończyła lat szesnastu i legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki łub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Natomiast jeżeli osoba wymagająca opieki ukończyła lat szesnaście, to musi ona się legitymować orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, przy czym świadczenie przysługuje tylko wtedy, gdy niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Kolegium podniosło, że pomoc w formie dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości [...] zł miesięcznie w okresie od [...] stycznia 2013 r. do [...] czerwca 2013 r. przysługiwała tylko tym osobom posiadającym decyzję o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów dotychczasowych, które spełniają warunki wskazane w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013 r. Są to osoby, które nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia. rehabilitacji i edukacji. J. S. otrzymywała świadczenie pielęgnacyjne przyznane na podstawie dotychczasowych przepisów. M. S., urodzona [...] 1994 r., legitymowała się orzeczeniem o niepełnosprawności wraz ze wskazaniem konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji. Orzeczenie to po rozpatrzeniu wniosku złożonego [...] kwietnia 2010 r. wydane zostało w dniu [..] maja 2010 r. na czas określony do [...] sierpnia 2010 r. W dacie tej ([...] sierpnia 2010 r.) orzeczenie o niepełnosprawności utraciło ważność. Kolejne orzeczenie, w rozpatrzeniu wniosku z [...] sierpnia 2010 r., wydane zostało [...] września 2010 r. i było orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności - Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności uznał, że M. S. jest osobą o lekkim stopniu niepełnosprawności. Orzeczenie to, po utrzymaniu w mocy przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, zostało zmienione wyrokiem Sądu Rejonowego [...], który wyrokiem z [...] kwietnia 2011 r. sygn. akt [...] zaliczył M. S. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności od [...] sierpnia 2010 r. do [...] września 2014 r. uznając jednocześnie, iż spełnia ona kryteria korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Tymczasem aby spełnić warunki, o jakich mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych osoba wymagająca opieki która ukończyła 16 lat musi być zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Odnosząc się do treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium wskazało, że decyzja nr [...] nie podlega badaniu w niniejszej sprawie. Decyzja ta obowiązywała w dacie wejścia w życie nowelizacji ustawy o świadczeniach rodzinnych i organ tego faktu nie kwestionuje. Jednakże J. S. nie spełnia drugiego warunku (innego niż posiadanie decyzji o świadczeniu pielęgnacyjnym), tj. córka wnioskodawczyni została zaliczona do osób o umiarkowanym, a nie o znacznym stopniu niepełnosprawności. Przy czym w aktach sprawy znajdują się dwa odpisy wyroku Sądu Rejonowego [...] z [...] kwietnia 2011 r. sygn. akt [...] o różnej treści - pierwszy z dnia [...] maja 2011 r. i drugi z dnia [...] czerwca 2011 r., przedłożony wraz z wnioskiem. W pierwszym z odpisów brak jest orzeczenia o konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji (takiej klauzuli nie zawierało też pierwsze orzeczenie o niepełnosprawności z 2010 roku). Jednakże fakt ten nie ma istotnego znaczenia w sprawie, bowiem istotą orzeczenia jest stopień niepełnosprawności, a nie warunki dodatkowe. Decyzja SKO w W. z [...] października 2013 r. stała się przedmiotem skargi J. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wskazała, że decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2011 r. nr [....] przyznano skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Decyzja nie była uchylona. Dodatek do świadczenia pielęgnacyjnego nie był świadczeniem samoistnym, tylko dodatkiem do świadczenia pielęgnacyjnego. Skoro skarżąca miała prawo do świadczenia pielęgnacyjnego to nie rozumie odebrania jej prawa do dodatku. Córka skarżącej zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego [...] o sygn.akt [...] ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności od [...] sierpnia 2010 r. do [...] września 2014 r. z ustaleniem, że spełnia kryteria do korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Córka nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować, wymaga opieki skarżącej lub innych osób. Jej upośledzenie powoduje, iż samodzielnie nie porusza się po mieście, nie przygotuje sobie posiłku, nie zrobi zakupów (nie umie liczyć pieniędzy). Organ w zaskarżonej decyzji różnicuje orzeczenie o niepełnosprawności od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, co dla skarżącej nie jest zrozumiałe gdyż jak sama nazwa wskazuje "dodatek do świadczenia pielęgnacyjnego" nie jest świadczeniem samoistnym tylko dodatkiem. Skarżąca pobierała świadczenie pielęgnacyjne i spełniała kryteria, a zatem prawo do dodatku nie powinno być jej odebrane. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., jak i poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, tj. przepisu art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a. w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1548) oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), co miało wpływ na wynik sprawy. Na wstępie wskazania wymaga, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a. Z tego względu może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Ewentualne zaistnienie wad, o których mowa w tym przepisie ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydania decyzji kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją (v. wyrok NSA z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1888/10, Lex nr 1069632; wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91; wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r. sygn. akt I OSK 28/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się przy tym, że w przypadku rażącego naruszenia prawa nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (wyrok NSA z dnia 29 czerwca 1987 r. sygn. akt II SA 2145/86 [w:] Kodeks postępowania administracyjnego z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego pod red. R.Hausera, Warszawa 1995, str. 337). Odmienna wykładnia prawa nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W sprawie niniejszej SKO w W. stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] wskazując, że, aby spełnić warunki, o jakich mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych osoba wymagająca opieki, która ukończyła 16 lat musi być zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, zaś córka wnioskodawczyni zaliczona została do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1548) osobom, o których mowa w art. 11 ust. 1 (tj. osobom uprawnionym do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów dotychczasowych, którzy zachowują prawo do tego świadczenia do dnia 30 czerwca 2013 r.), spełniającym warunki określone w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych (w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą), oraz osobom, którym przyznano prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych (w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą), za każdy miesiąc w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 30 czerwca 2013 r., w którym przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, przysługuje dodatek do świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Przepis art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, po nowelizacji ustawy, nie uległ zmianie w części, w jakiej określa o niepełnosprawności. W sprawie jest bezsporne, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2011 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. odmawiającą J. S. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad córką M. S. i przyznało świadczenie pielęgnacyjne w wysokości [...] zł miesięcznie od dnia [...] maja 2011 r. do dnia [...] września 2014 r. SKO w W. stwierdziło w tej decyzji, że legitymowanie się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności uprawnia do świadczenia pielęgnacyjnego pod warunkiem, że zawiera wskazanie konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. SKO wskazało, że Sąd Rejonowy [...] wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2011 r. sygn. akt [...] zmienił decyzję Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] października 2010 r. w ten sposób, że zaliczył M. S. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności ustalając jednocześnie, że spełnia ona kryteria korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, konieczności długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, konieczności stałego współdziałania na co dzień opiekuna w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji. Organ, powołując się na ten wyrok Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. sygn. akt [...] przyjął wówczas, że J. S. spełnia przesłanki do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Wobec ustalonego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, Prezydent W. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. przyznał J. S. dodatek do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia [..] stycznia 2013 r. do dnia [...] czerwca 2013 r. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2011 r. była ważna i funkcjonowała w obrocie prawnym. Zgodnie z art. 110 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Brak było, w świetle powyższego, podstaw do dokonania w niniejszym postępowaniu nieważnościowym odmiennej oceny w zakresie spełnienia przez J. S. przesłanek z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych uprawniających do świadczenia pielęgnacyjnego i stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. przyznającej dodatek do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [..] czerwca 2013 r. Oceniając w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym decyzji o przyznaniu dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego w sposób odmienny orzeczenie o niepełnosprawności córki wnioskodawczyni organ naruszył zatem przepis art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Odmienna interpretacja przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., przepisu art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, niedopuszczalna w tej sprawie z uwagi na przepis art. 110 k.p.a, nie mogła być nadto kwalifikowana jako rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co wskazano już na wstępie rozważań. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymując w mocy własną decyzję wydaną z naruszeniem powołanych wyżej przepisów naruszyło również przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku Sąd oparł na przepisie art. 152 powołanej ustawy.