I SA/Wa 2995/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A.J. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty postanawia: odmówić przywrócenia A.J. terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2995/13, odrzucił skargę A.J. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2013 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomości pozostawione przez A.J. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej – w G. przy ul. [...]. Powodem odrzucenia skargi było wniesienie jej z uchybieniem terminu wskazanego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej Ppsa. Odpis ww. postanowienia z dnia 17 stycznia 2014 r. został doręczony skarżącej, za pośrednictwem pełnomocnika do doręczeń, w dniu 24 stycznia 2014 r. W dniu 31 stycznia 2014 r. (data stempla pocztowego) skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że o wniesieniu skargi z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu dowiedziała się w dniu 24 stycznia 2014 r., w związku z doręczeniem jej ww. postanowienia z dnia 17 stycznia 2014 r. o odrzuceniu jej skargi. Podała, że skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła w dniu 30 października 2013 r. z pominięciem organu Ministra Skarbu Państwa, będąc przekonana o skuteczności jej wniesienia. Skarga była adresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, stąd jej przekonanie, że należy ją wnieść do sądu, a nie za pośrednictwem organu. Dopiero z postanowienia z dnia 17 stycznia 2014 r. o odrzuceniu jej skargi dowiedziała się o wniesieniu jej do niewłaściwego organu. Podniosła również, że w sprawie występuje bez profesjonalnego pełnomocnika i nie była świadoma konieczności wniesienia skargi za pośrednictwem organu, a nie bezpośrednio do Sądu. W jej przekonaniu powyższe okoliczności uzasadniają brak jej zawinienia w przedmiocie złożenia skargi. W piśmie z dnia 10 lutego 2014 r. Minister Skarbu Państwa wniósł o oddalenie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, natomiast w przypadku uwzględnienia wniosku i przywrócenia terminu, organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 Ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do treści art. 87 § 1 Ppsa, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Podkreślić należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (vide: wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 479/07, LEX nr 344095). Dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione, przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1231/08). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym można wskazać następujące przykłady okoliczności faktycznych, które nie uzasadniają braku winy w uchybieniu terminu np. dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2002 r. sygn. akt II SA/Wa 1329/01, niepubl.), nieznajomość prawa (wyrok NSA z dnia 6 listopada 1998 r. sygn. akt I SA/Łd 153/97, LEX nr 37127), niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99, niepubl.), przebywanie na urlopie w okresie awizowania przesyłki (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2004 r. sygn. akt III SA 2384/03, niepubl.). W rozpoznawanej sprawie, skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w dniu 31 stycznia 2014 r. (data stempla pocztowego), w sytuacji gdy przyczyna uchybienia terminowi ustała w dniu 24 stycznia 2014 r., tj. w dniu, w którym skarżącej został doręczony odpis postanowienia z dnia 17 stycznia 2014 r. o odrzuceniu jej skargi. Tym samym wniosek został złożony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzja Ministra Skarby Państwa z dnia [...] września 2013 r. została doręczona skarżącej w dniu 30 września 2013 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie wniesienia skargi oraz o tym, że skargę należy wnieść za pośrednictwem organu tj. Ministra Skarbu Państwa. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła braku zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu nie stanowią niezawinionych przyczyn uchybienia terminu. Nie można bowiem uznać, że błędne zaadresowanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zamiast do organu, nastąpiło bez winy skarżącej, która została prawidłowo pouczona o sposobie i terminie wniesienia skargi. Błąd tego rodzaju, skutkujący niedotrzymaniem ustawowego terminu, należy uznać za brak należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. W tych okolicznościach brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 86 § 1 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu.