I SA/Wa 3040/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: WSA Izabela Ostrowska WSA Małgorzata Miron (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Województwa [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego Województwa [...] kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygnatura akt I SA/Wa 3040/13 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją dnia [...] września 2012 r., Nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Starosty [...], stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] zatwierdzającej, na wniosek Dyrektora [...] Zarządu Nieruchomości reprezentującego Województwo [...] projekt podziału części nieruchomości objętej księgą wieczystą [...] w zakresie dz. ew. nr [...] i nr [...] z obrębu [...] o łącznej powierzchni [...] ha, położonej przy ul. [...] róg ul. [...] na: dz. ew. nr [...] o pow. [...] ha (droga wewnętrzna) dz. ew. nr [...] o pow. [...] ha (droga — ul. [...]) - razem: [...] ha dz. ew. nr [...] o pow. [...] ha dz. ew. nr [...] i pow. [...] ha (droga — ul. [...]) - razem: [...] ha ze wskazaniem, że projektowane dz. ew. nr [...] i nr [...], obręb [...] (droga ul. [...]) o łącznej powierzchni [...] ha, wydzielone na wniosek właściciela pod drogę publiczną (powiatową) przechodzą na własność Powiatu [...] z dniem, w którym decyzja o podziale stanie się ostateczna, zgodnie z art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Burmistrz Miasta Z. zatwierdził, na wniosek Dyrektora [...] Zarządu Nieruchomości reprezentującego Województwo [...], projekt podziału części nieruchomości objętej księgą wieczystą [...] w zakresie dz. ew. nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha, położonej przy ul. [...] róg ul. [...] na: dz. ew. nr [...] i nr [...] (droga - ul. [...]) oraz [...] i [...] (droga — ul. [...]). Jak wskazano, projektowane dz. ew. nr [...] nu nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha, wydzielone na wniosek właściciela pod drogę publiczną (powiatową) przechodzą na własność Powiatu [...] z dniem, w którym decyzja o podziale stanie się ostateczna, zgodnie z art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Z. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2004 r. nr [...], poz. [...]), ww. nieruchomość położona jest na terenie przeznaczonym pod usługi oświaty, oznaczonym w planie symbolem UO oraz części określonej liniami rozgraniczającymi ul. [...] pod drogą publiczną ozn. w planie symbolem 15 KUL. Stwierdzono, że wyodrębnione z przedmiotowej nieruchomości opisanej w ww. księdze wieczystej działki nr [...] i [...] obręb [...] stanowią, zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Powiatu [...] z dnia [...] października 2000 r. w sprawie zaliczenia do kategorii i ustalenia przebiegu dróg powiatowych, część ul. [...]. Dodatkowo wydzielono dz. ew. nr [...] pod drogę wewnętrzną. O stwierdzenie nieważności ww. decyzji wystąpił Starosta [...]. Wskazał, że ww. uchwała nr [...] Rady Powiatu [...] z dnia [...] października 2000 r. nie obowiązywała w dniu wydania zaskarżonej decyzji, gdyż została uchylona uchwałą Rady Powiatu [...] nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Wskazano także, że wydzielone działki ([...] i [...]) nie stanowiły drogi publicznej w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, a zgodnie z ww. miejscowym planem ul. [...] wymienia się jako wchodzącą w skład ulic lokalnych oraz dojazdowych. Stwierdzono, że z materiałów zebranych przez Burmistrza Miasta Z. wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż (powstałe w wyniku podziału dz. ew. nr [...] i [...] przeznaczone są pod drogę, służą do obsługi działek budowlanych o nr [...] i [...] (obecnie już zabudowanych). Wskazano, że drogę publiczną ul. [...] stanowią dz. ew. nr [...], [...], [...] z obrębu [...]. [...] października 2011 r. Rada Powiatu [...] przyjęła uchwałę nr [...] w sprawie zaliczenia do kategorii dróg powiatowych oraz ustalenie przebiegu dróg powiatowych. W uchwale przebieg drogi powiatowej ul. [...] jest zgodny z wcześniej wykazanym przez powiat, tj. po dz. ew. nr [...], [...], [...] z obrębu [...]. Rozpoznając wniosek Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego o podział nieruchomości na podstawie art. 98 ust. 1 u.g.n. jest powiat, na którego obszarze położona jest nieruchomość objęta podziałem, jeżeli w wyniku podziału mają zostać wydzielone grunty pod drogi powiatowe. Zatem Powiat [...] — jako strona w postępowaniu podziałowym, w wyniku którego wydzielone zostały grunty pod drogi powiatowe - działający przez Starostę [...] - mógł wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji podziałowej z dnia [...] lipca 2010 r. Zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Z. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2004 r. nr [...], poz. [...]), ww. nieruchomość położona jest na terenie przeznaczonym pod usługi oświaty, oznaczonym w planie symbolem UO oraz części określonej liniami rozgraniczającymi ul. [...] pod drogą publiczną ozn. w planie symbolem 15 KUL. Plan ten nie precyzował jednak przebiegu drogi lokalnej — ul. [...] na dz. ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] (obecnie wydzielone pod drogę powiatową dz. ew. nr [...] i [...]). Na tych działkach ww. miejscowy plan przewiduje drogę, jednak o nieustalonej nazwie i nieoznaczonym statusie (droga dojazdowa czy inna). Zatem ustalenie, że na przedmiotowych działkach ww. miejscowy plan przewidywał drogę publiczną i dodatkowo powiatową, stanowi — w sytuacji gdy przedmiotowy podział był dokonywany na podstawie ustaleń planu miejscowego (art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami) rażące naruszenie tego planu, a więc rażące naruszenie art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ przypomniał, że o wydzieleniu działek pod drogi publiczne nie przesądza fakt, czy dany teren został uchwałą rady gminy zaliczony do kategorii dróg publicznych, ani też fakt, czy w pobliżu przebiega droga publiczna, ale przesądza o tym właśnie przeznaczenie danego terenu w planie zagospodarowania. Zatem dodatkowo Kolegium wskazało, że powołana w zaskarżonej decyzji uchwała nr [...] Rady Powiatu [...] z dnia [...] października 2000 r. w sprawie zaliczenia do kategorii i ustalenia przebiegu dróg powiatowych, nie obowiązywała w dniu wydania zaskarżonej decyzji, gdyż została uchylona uchwałą Rady Powiatu [...] nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Ponadto [...] października 2011 r. Rada Powiatu [...] przyjęła uchwałę nr [...] w sprawie zaliczenia do kategorii dróg powiatowych oraz ustalenie przebiegu dróg powiatowych, w której przebieg drogi powiatowej ul. [...] jest zgodny z wcześniej wykazanym przez powiat, tj. po dz. ew. nr nr [...], [...], [...] z obrębu [...]. W tej sytuacji organ uznał, że decyzja podziałowa została wydana z rażącym naruszeniem prawa, na co wskazano wyżej. Rażące naruszenie prawa musi być oczywiste w zestawieniu z konkretnym przepisem, co ma miejsce w omawianym przypadku (rażąco został naruszony przepis prawa materialnego). Przedmiotowa decyzja miała negatywne skutki finansowe dla Powiatu [...], ze względu na przejście na własność tego powiatu drogi, która nie była określona w ww. miejscowym planie jako droga publiczna i powiatowa. Organ podkreślił także, że zaskarżona decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a., stąd możliwe było stwierdzenie jej nieważności. Województwo [...] złożyło wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] września 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2012 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powtórzył argumenty zawarte w decyzji tego organu rozpoznającego sprawę po raz pierwszy. Województwo [...] złożyło skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzja została zaskarżona w całości, a skarżący wskazał na naruszenie: • prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 93 ust. 1 i ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 6a ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), • przepisów postępowania, a zwłaszcza art. art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego skutkujące brakiem zbadania całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego i nieuwzględnieniem interesu społecznego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Z., ulica [...] oznaczona jest na rysunku planu symbolem 15 KUL. Wydzielone działki ewidencyjne [...] i [...] leżą w liniach rozgraniczających tej ulicy. Z rysunku planu wynika, że ulica [...] ma zmieniony przebieg w stosunku do aktualnie istniejącego. Ponadto, zgodnie z § 4 pkt 9 lit. a Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), plan powinien zawierać ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w tym powinien określać układ komunikacyjny i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikację ulic i innych szlaków komunikacyjnych. Ponadto w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia, w pkt 6.1 wskazano, że tereny dróg publicznych powinny być na rysunku planu oznaczone kolorem białym. Odnosząc się do tych wymogów skarżący stwierdził, że Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Z. zakwalifikował ulicę [...] do ulic lokalnych, oznaczając ją na rysunku planu symbolem 15 KUL. Zgodnie z tym rysunkiem fragment ul. [...] leży na terenie obejmującym także wydzielone działki nr [...] i nr [...]. Wobec powyższego w ocenie skarżącego, nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, że na tym odcinku jest to droga o nieustalonej nazwie i statusie. Ponadto na rysunku planu droga ta zaznaczona jest kolorem białym, co oznacza, iż ma ona charakter drogi publicznej. Dodatkowo skarżący wskazał, że w dniu wydania ww. decyzji przez Burmistrza Miasta Z. - zatwierdzającej podział - ulica [...] miała kategorię drogi powiatowej, albowiem zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 z późn.), z dniem 1 stycznia 1999 r. dotychczasowe drogi krajowe i wojewódzkie, niewymienione w ust. 1 tegoż przepisu stały się drogami powiatowymi. W ust. 1 powołano się na wykaz dróg krajowych i wojewódzkich wskazany w drodze rozporządzenia RM z dnia 15 grudnia 1998 r. w rozporządzeniu tym, w załączniku Nr 2 pt. "wykaz dróg wojewódzkich", nie figuruje ulica [...] w Z. Jednocześnie w załączniku Nr 1 pt. "wykaz dróg wojewódzkich" do rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 17 listopada 1986 roku w sprawie zaliczenia dróg kategorii dróg wojewódzkich w województwach: stołecznym warszawskim, jeleniogórskim, płockim, radomskim i szczecińskim (Dz. U. Nr 42, poz 205, z późn. zm), wskazano powyższą drogę, jako wojewódzką. W związku z powyższym słusznie w decyzji z [...] lipca 2010 r. Burmistrz Miasta Z. stwierdził, że działki nr [...] i nr [...] przechodzą na własność Powiatu [...] z dniem, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Nie ma przy tym znaczenia, że uchwała nr [...] Rady Powiatu [...] z [...] października 2000 r. w sprawie zaliczenia do kategorii i ustalenia przebiegu dróg powiatowych, nie obowiązywała w dniu wydania zaskarżonej decyzji podziałowej, w związku z jej uchyleniem uchwałą Rady Powiatu [...] z [...] września 2009 r. Zaliczenie ulicy [...] do kategorii dróg powiatowych nastąpiło bowiem z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. W ocenie skarżącego Województwa [...] — Samorządowe Kolegium Odwoławcze — błędnie zastosowało, w niniejszej sprawie, w decyzji ostatecznej przepisy art. 93 ust. 1 i ust. 4 zd. 2 u.g.n. oraz powołało się na art. 6a ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. Dodatkowo skarżący wskazał, że organ nie wykazał, oczywistości naruszenia prawa, charakteru przepisu, który został naruszony oraz racji gospodarczych, czyli skutków tego naruszenia, a tylko łączne spełnienie tych trzech przesłanek, mogłoby, uzasadniać wydanie decyzji w tym trybie. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji. Jak trafnie podkreśliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej także: SKO) decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu została wydana w jednym w nadzwyczajnych postępowań - postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie – o stwierdzenie nieważności decyzji - ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno - prawnego. Jednocześnie zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 k.p.a. Oznacza to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej może nastąpić li tylko w sytuacji gdy organ ponad wszelką wątpliwość ustali, iż decyzja taka dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przy czym przesłanki te wymienione są enumeratywnie i nie podlegają wykładni rozszerzającej. Przedmiotem kontroli organów prowadzących postępowanie nieważnościowe w niniejszej sprawie była decyzja Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] lipca 2010 r., mocą której organ zatwierdził projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] i [...] oraz stwierdził, że projektowane w wyniku podziału działki o nr [...] i [...] (droga ul. [...]) wydzielone na wniosek właściciela pod drogę publiczną przechodzą na własność Powiatu [...] z dniem, w którym decyzja staje się ostateczna. Jako podstawę prawna tego rozstrzygnięcia wskazano art. 93 ust. 1, 2 4 i 5 oraz 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. dalej: u.g.n.). W myśl tych przepisów podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego (ust. 1 zd. 1); Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2); Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1 (ust. 4); Opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (ust. 5). Art. 98 stanowi natomiast, że działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Nie jest sporne w niniejszej sprawie i wynika to z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, że nieruchomość objęta decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. położona była na terenie, który w miejscowym planie zagospodarowania terenu zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Z. nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. przeznaczony był pod usługi oświaty oznaczonym w planie symbolem UO oraz w części określonej liniami rozgraniczającymi ul. [...] pod drogę publiczną oznaczoną w planie symbolem 15 KUL. A zatem obowiązkiem Burmistrza Miasta Z. było, w tych okolicznościach, ustalenie czy przedmiotowy podział części nieruchomości jest zgodny z przeznaczeniem terenu określonym w planie, to jest czy powstaną w jego wyniku działki przeznaczone pod drogę publiczną – ul. [...]. Stwierdzając nieważność decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. organ ocenił, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem art. 93 ust. 1 u.g.n. W uzasadnieniu tego stanowiska wskazał, że plan nie precyzuje przebiegu drogi lokalnej ul. [...] na działkach o nr [...] i [...]. Na tych działkach miejscowy plan przewiduje drogę o nieustalonej nazwie i statusie. Powyższe w ocenie organu uzasadnia twierdzenie, że podział został dokonany z rażącym naruszeniem prawa. Ocena, że doszło do rażącego naruszenia prawa jest, zdaniem Sądu, co najmniej przedwczesne. Należy bowiem raz jeszcze podkreślić, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 878/10, LEX nr 992652 oraz z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1614/09, LEX nr 746680). A zatem ażeby organ mógł stwierdzić, że naruszenie prawa ma charakter rażący musi przede wszystkim ustalić ponad wszelką wątpliwość, że naruszenie to jest oczywiste. Taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z uzasadnienia decyzji organ prowadzący postępowanie nieważnościowe stwierdził jedynie, że plan nie precyzował przebiegu ulicy [...]. Jednocześnie organ nie ustalił ponad wszelką wątpliwość, ażeby w dacie wydawania decyzja ulica [...] miała inny przebieg. Brak jest również ustaleń, czy działki, które powstały w wyniku podziału z przeznaczeniem pod drogę publiczną (dz.ew. nr [...] i [...]) znajdują się w liniach rozgraniczających ulicy [...]. Tylko jednoznaczne wyjaśnienie tej okoliczności i stwierdzenie, że działki te nie znajdują się w granicach przedmiotowej drogi (określonej symbolem 15 KUL) pozwoli organowi ocenić, że zatwierdzenie podziału działki zostało dokonane z oczywistym naruszeniem art. 93 ust. 1 u.g.n. Skoro w niniejszej sprawie organ nie poczynił takich ustaleń to jego twierdzenia o rażącym naruszeniu wskazanego przepisu są, co najmniej przedwczesne. W konsekwencji należało uznać, że decyzja została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania to jest zasadą prawdy obiektywnej i obowiązku należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy wyrażonych w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że co najmniej przedwczesne są twierdzenia organu, że ulica [...] na przedmiotowych działkach nie ma charakteru drogi publicznej (powiatowej). O ile nie może budzić wątpliwości, że uchwała Rady Powiatu [...] z dnia [...] października 2000 r. nr [...] nie obowiązywała w dacie wydania decyzji o podziale nieruchomości albowiem została uchylona uchwałą tego organu z dnia [...] września 2009 r. nr [...] o zaliczeniu do kategorii i ustaleniu przebiegu dróg powiatowych, o tyle sama ta okoliczność nie przesądza o tym, że ulica [...] nie ma charakteru drogi publicznej. Ta ostatnia uchwała była przedmiotem kontroli sądów administracyjnych. Wyrokiem z dnia 14 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 481/10 oddalił skargę Wojewody [...] zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 marca 2011 r. w sprawie I OSK 2012/10 oddalił skargę kasacyjna Wojewody od ww. wyroku. W uzasadnieniu tego ostatniego rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872), stanowi, że dotychczasowe drogi krajowe i wojewódzkie, niewymienione w wykazie, o którym mowa w ust. 1 tego przepisu, stają się drogami powiatowymi. A zatem Rada Powiatu w tym kontekście jest jedynie podmiotem, który na gruncie art. 6a ust. 2 i ust. 3 ustawy o drogach publicznych zalicza drogę do tej kategorii i ustala jej przebieg. Uchwała ta ma zatem charakter deklaratoryjny. W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchylenie uchwały Rady Powiatu z 2000 r., która miała taki deklaratoryjny charakter, nie może pozbawiać kategorii drogi publicznej w stosunku do drogi, która stała się taką drogą na mocy wskazanego wyżej przepisu, a która została jedynie zaliczona i której przebieg określono w załączniku do tej uchwały. Jak wynika z treści załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz.U. Nr 160, poz. 1071) ulica [...] w Z. nie została w nim wymieniona. Natomiast jako droga wojewódzka ulica ta została wymieniona w załączniku nr IB do rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach: stołecznym warszawskim, jeleniogórskim, płockim, radomskim i szczecińskim (Dz.U. z 1997 r. Nr 52, poz. 335 Skoro art. 103 ust. 3 poprzednio wskazanej ustawy z dnia 13 października 1998 r. wskazuje, że dotychczasowe drogi krajowe i wojewódzkie, niewymienione w ust. 1, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się drogami powiatowymi to rzeczą organu było ustalenie, czy ulica [...] w Z. – w oparciu o ten przepis nie posiada takiej kategorii. Niewyjaśnienie tych okoliczności również uzasadnia twierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 103 ust. 3 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Nie bez znaczenia dla powyższej oceny pozostaje fakt, ze we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Województwo [...] podnosiło ww. okoliczność. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpoznając sprawę w żaden sposób nie odniosło się do tego zarzutu, ani nie poczyniło dodatkowych ustaleń w tym zakresie. Powyższe dodatkowo wskazuje, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a., zgodnie z która organ odwoławczy (lub działający na skutek złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy) ma obowiązek sprawę ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć, a nie jedynie ocenić prawidłowość rozstrzygnięcia organu wydającego decyzję po raz pierwszy. Obowiązek ten realizuje się również poprzez odniesienie się do wskazanych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (odwołaniu) zarzutów. Konkludując, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 93 ust. 1 i 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 103 ust. 3 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną oraz art. 15 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ związany będzie wskazaną wyżej oceną prawną. W szczególności organ ustali czy ul. [...] miała charakter drogi publicznej – powiatowej. W dalszej kolejności obowiązkiem organu będzie ustalenie przebiegu tej drogi (jej linii rozgraniczających) przewidzianych w miejscowym palnie zagospodarowania przestrzennego, a następnie ocena czy zaplanowany i zatwierdzony podział jest zgodny z takimi ustaleniami i przeznaczeniem w planie. Powyższe ustalenia dadzą podstawę do oceny czy doszło do naruszenia art. 93 ust. 1 i 98 u.g.n., a jeśli tak to czy naruszenie to miało charakter rażący. Z tych względów uznając zarzuty skargi za uzasadnione Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 i 205 tej ustawy.