I SA/Wa 3117/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego, została doręczona P. P. [...] października 2013 r. Skargę na w/w decyzję z [...] września 2013 r. P. P. złożyła w dniu [...] listopada 2013 r. bezpośrednio w siedzibie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który przekazał ją do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] – zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a) [...] listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W związku z tym, że w obecnym stanie prawnym brak jest regulacji, która przewidywałaby konsekwencje wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego oraz określałaby czynności, jakie w takim wypadku powinien podjąć sąd, próbę uzupełnienia tej luki prawnej podejmuje się w drodze wykładni powołanego przepisu dokonywanej w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w piśmiennictwie dotyczącym postępowania sądowoadministracyjnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, iż w przypadku wniesienia przez skarżącego skargi bezpośrednio do sądu, sąd ten powinien ją przesłać właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania jej biegu. O zachowaniu ustawowego, trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej (tak m.in. postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2008 r., I FSK 1668/08, postanowienie NSA z dnia 16 września 2008 r., II OSK 1489/07, postanowienie NSA z dnia 10 października 2007 r., II OSK 1433/07, postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1674/06, wszystkie powołane orzeczenia publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Podobne stanowisko prezentowane jest także w doktrynie (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz"., Warszawa 2008, s. 284). Termin do wniesienia skargi należy więc uznać za zachowany nie tylko wtedy, gdy w ustawowym terminie strona nadała skargę w polskim urzędzie pocztowym na adres organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, lecz także wtedy, gdy uczynił to sąd, do którego strona bezpośrednio skierowała skargę. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że datą wniesienia skargi przez P. P. i wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień [...] listopada 2013 r., tj. dzień nadania skargi przez WSA w Warszawie w urzędzie pocztowym celem przesłania jej do właściwego organu. Art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej [...] października 2013 r. Określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upłynął zatem w dniu [...] listopada 2013 r. Ponieważ skarga wniesiona została, jak to wyżej wskazano, [...] listopada 2013 r., Sąd stwierdził, że została ona złożona z uchybieniem ustawowego terminu i podlega odrzuceniu. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.