I SA/Wa 3287/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (spr.) Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis WSA Joanna Gierak-Podsiadły Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2014 r. sprawy ze skargi C. F. i G. F. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego( Dz.U. z 2013 r., poz. 267 dalej jako Kpa), po rozpatrzeniu odwołania C. F. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...]. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji były następujące ustalenia faktyczne i dokonana ocena prawna. Po rozpatrzeniu wniosku C. F. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy D. z dnia [...] października 1979 r., znak [...], orzekającej o przejęciu na własność Skarbu Państwa jako opuszczonego gospodarstwa rolnego wraz budynkami, oznaczonego jako działki ewidencyjne nr nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] o łącznej powierzchni [...] ha, położonego we wsi D., stanowiącego własność małżonków A. i C. F. W odwołaniu od decyzji organu I Instancji C. F. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz wydanie orzeczenia z pominięciem pełnej oceny całokształtu materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, wbrew zgromadzonym dowodom, że kontrolowana decyzja Naczelnika Gminy D. jest zgodna z przepisami, na podstawie których została wydana. Podniosła również zarzut naruszenia art. 107 § 3 Kpa poprzez brak odniesienia się przez organ I instancji do podnoszonej kwestii niedoręczenia decyzji Naczelnika Gminy D. małżonkom F. oraz pominięcia faktu, że nigdy nie zrzekli się oni prawa własności do przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem C. F. organ I Instancji nie zbadał również, czy nieruchomość stanowiła gospodarstwo rolne oraz jaka jej część stanowiła użytki rolne. Podniosła, że przed wydaniem decyzji o przejęciu nieruchomości organ dysponował jedynie wiedzą o wymeldowaniu się małżonków F. Rozpoznając złożone odwołanie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, że legitymację procesową wnioskodawczyni i G. F. ustalono na podstawie [...] dokumentu Sądu Rejonowego w B. potwierdzającego okoliczność otwarcia testamentu sporządzonego przez A. F. i C. F. Organ odwoławczy wskazał, że materialno – prawną podstawą decyzji Naczelnika Gminy D. z dnia [...] października 1979 r., co do której wniesiono o stwierdzenie nieważności był art. 2 ustawy z 13 lipca 1957 r. w brzmieniu nadanym art. 1 ustawy z dnia 15 lipca 1961 r. zmieniającej ustawę z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i uregulowaniu innych spraw związanych z reformą i osadnictwem rolnym ( Dz.U. Nr 32, poz. 161) oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 39, poz. 198 - dalej jako rozporządzenie). Przytaczając treść powołanych przepisów, na podstawie których przejęto należące do A. i C. F. gospodarstwo rolne, organ odwoławczy podkreślił, że wymagały one, aby gospodarstwo rolne nie było zamieszkałe przez właściciela, ani przez małżonka, dzieci lub rodziców, a przy tym żeby nie było w całości lub w większej części uprawiane oraz poddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym przez właściciela bądź użytkownika albo dzierżawcę. W kwestii definicji pojęcia gospodarstwa rolnego organ odwoławczy odwołał się do § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 listopada 1964 r. w sprawie przenoszenia własności nieruchomości rolnych, znoszenia współwłasności takich nieruchomości oraz dziedziczenia gospodarstw rolnych (Dz.U z 1964 r. Nr 45, poz. 304 dalej jako rozporządzenie w sprawie przenoszenia własności nieruchomości rolnych) i wywiódł, że zgodnie z treścią tych przepisów należąca do małżonków F. nieruchomość o powierzchni [...] ha położona w D. stanowiła gospodarstwo rolne. Na zakwalifikowanie całości nieruchomości jako gospodarstwa rolnego nie miał w ocenie organu odwoławczego wpływu fakt, że część nieruchomości o pow. [...] ha stanowiły lasy i nieużytki bowiem § 2 ust.2 rozporządzenia w sprawie przenoszenia własności nieruchomości rolnych stanowił wprost, że do gospodarstwa rolnego zalicza się również lasy i grunty leśne, jeżeli stanowią lub mogą stanowić z tymi nieruchomościami zorganizowaną całość gospodarczą. Organ odwoławczy uznał, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że gospodarstwo rolne małżonków F. nie było przez nich zamieszkałe, bowiem wraz z dziećmi wyjechali we wrześniu 1979 r. na stałe do [...], a na gruntach ornych nie dokonano upraw jesiennych. Do wniosku takiego prowadzi treść uzupełniających się dokumentów, którym organ dał wiarę tj. kontrolowana decyzja Naczelnika Gminy D., protokół przejęcia gospodarstwa sporządzony w dniu [...] października 1979 r., jak również ustalenia zawarte w notatce służbowej z dnia 23 października 1979 r. Ustalenia dokonane na podstawie wymienionych dokumentów potwierdzają również dowody dotyczące meldunków A. i C. F. oraz ich dzieci oraz ówczesne dokumenty paszportowe. Z dokumentów tych wynika, że małżonkowie F. wymeldowali się w dniu [...] sierpnia 1979 r. z pobytu stałego w miejscowości D. do [...], a z akt paszportowych, że wymienieni wraz z dziećmi uzyskali w dniu [...] maja 1979 r. zezwolenie na wyjazd z kraju. Organ odwoławczy przyznał, że Naczelnik Gminy D. wydając decyzję z dnia [...] października 1979 r. dysponował jedynie wiedzą o wymeldowaniu się małżonków Jednocześnie za niesporną w świetle zgromadzonych dokumentów meldunkowych, paszportowych i tych o przejęciu gospodarstwa rolnego, uznał okoliczność opuszczenia gospodarstwa rolnego w D. i niepoddawania gruntów ornych właściwym zabiegom agrotechnicznym. Odnosząc się do zarzut braku doręczenia decyzji o przejęciu gospodarstwa małżonkom F. organ odwoławczy wskazał, że kwestia ta stanowi wadę proceduralną i może być podstawą do wznowienia postępowania trybie art. 145 § 1 Kpa nie zaś przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji. Skargę na decyzję organu odwoławczego wnieśli C. F. i G. F. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez jego niezastosowanie przez organ odwoławczy i tym samym nieuzasadnione zaniechanie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy D. z dnia [...] października 1979 r., orzekającej o przejęciu na własność Skarbu Państwa jako opuszczonego gospodarstwa rolnego w sytuacji, w której decyzji tej nigdy nie doręczono małżonkom F., jak również nie dokonał nawet doręczenia zastępczego, co stanowiło naruszenie art. 41 Kpa w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji przez organ, czym w konsekwencji pozbawił skarżących prawa do wniesienie odwołania, 2. obrazę przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77§ 1oraz art. 80 Kpa poprzez niepodjęcie przez organ odwoławczy jakichkolwiek działań mających na celu prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w niniejszej sprawie, niewyjaśnienie wątpliwości występujących w niniejszej sprawie, jak również nieustosunkowanie się w żaden sposób do faktu, że skarżący nadal są właścicielami przedmiotowej nieruchomości, jak również czy cała nieruchomość stanowi nieruchomość rolną, czy też była nią w świetle obowiązującego na dzień wydania decyzji z [...] października 1979 r. § 1 ust.1 rozporządzenia oraz czy w ogóle powyższy przepis winien znaleźć zastosowanie do przedmiotowej nieruchomości, 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 § 1 Kpa polegające na braku zarówno w uzasadnieniu decyzji Ministra, jak również w decyzji Wojewody [...] odniesienia się do podnoszonej przez skarżących na etapie postępowania przed organem odwoławczym oraz w postępowaniu przed organem I Instancji kwestii, że małżonkowie nigdy nie zrzekli się prawa własności nieruchomości, 4. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. § 1 ust.1 rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i tym samym nieuzasadnione przyjęcie, że nieruchomość skarżących na dzień wydania decyzji tj. [...] października 1979 r. stanowiła gospodarstwo rolne, gdy w rzeczywistości takim gospodarstwem nie była, a materiał dowodowy sprowadzający się do dwóch dokumentów sporządzonych przez organ administracji publicznej po wydaniu decyzji (notatka służbowa z [...] października 1979 r., dokument z [...] października 1979 r.) w sytuacji kiedy z powyższych dokumentów wynika wyłącznie opis nieruchomości, natomiast w żaden sposób nie wynika, kto na niej zamieszkuje, czy nieruchomość ta nie była wydzierżawiona, czy w ciągu całego roku były dokonywane zasadzenia i uprawy rolne oraz nierozpytania wśród osób zamieszkujących ówcześnie w pobliżu przedmiotowego gospodarstwa w 1979 r. Wskazując na powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji i zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że organ odwoławczy w żaden sposób nie ustosunkował się do podnoszonych przez nich w toku postępowania twierdzeń dotyczących nieważności decyzji o przejęciu gospodarstwa rolnego, w szczególności kwestii niedoręczenia im decyzji z dnia [...] października 1979 r. mimo posiadania przez Naczelnika Gminy D. adresu i nazwiska osoby w [...], do której wyjeżdżali. Zdaniem skarżących uchybienia w tym zakresie prowadzą do wniosku, iż decyzja z dnia [...] października 1979 r. jest bezskuteczna w stosunku do C. F. – nie wywiera w stosunku do niej żadnych skutków prawnych, a skarżący są nadal właścicielami nieruchomości, gdyż nigdy nie zrzekli się jej własności. W ocenie skarżących organ odwoławczy jako organ sprawujący kontrolę administracyjną nad Wojewodą [...] nie usunął braków postępowania dowodowego takich jak zlecenie dokonania oględzin przedmiotowej nieruchomości, ustalenie czy ktoś na niej zamieszkiwał, czy była dzierżawiona. Nie powołano również biegłego celem sporządzenia opinii czy nieruchomość według stanu na [...] października 1979 r. w świetle § 1 ust. 1 rozporządzenia stanowiła gospodarstwo rolne opuszczone. Skarżący wskazali na wątpliwą wartość dowodową dokumentów w postaci protokołu przejęcia gospodarstwa rolnego oraz notatki służbowej z [...] października 1979 r., na podstawie których organy jednoznacznie i bez żadnych wątpliwości stwierdziły, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła w całości opuszczone gospodarstwo rolne. Pominęły przy tym fakt, że dokumenty te zostały sporządzone odpowiednio 22 i 30 dni po wydaniu decyzji o przejęciu gospodarstwa, którego część stanowiły działki będące lasem, a więc w żaden sposób zdaniem skarżących nie mogły jako takie stanowić gospodarstwa rolnego, bowiem ich przeznaczenie było zupełnie odmienne. Organy orzekające w sprawie nie ustaliły zatem, czy przejęta nieruchomość miała charakter rolny. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. - o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r., który w ust. 1 przewidywał, że gospodarstwa rolne i działki określone w art. 15 ust. 1 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym, jeżeli zostały opuszczone przez właściciela po dniu 28 kwietnia 1955 r., oraz wszelkie inne gospodarstwa rolne opuszczone przez właścicieli mogą być przejęte na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, z wyjątkiem służebności gruntowych, których utrzymanie uznane zostanie za niezbędne. O tym zaś jakie gospodarstwo uznać należy za opuszczone stanowił § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. – w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 39, poz. 198 ze zm.), zgodnie z którym, za takowe uważa się gospodarstwo, na którym nie zamieszkuje właściciel ani jego małżonek, dzieci lub rodzice, a przy tym gospodarstwo to nie jest w całości lub w większej części uprawiane oraz poddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym przez właściciela bądź użytkownika albo dzierżawcę. Warunkiem zatem przejęcie gospodarstwa rolnego w myśl ww. przepisów było łączne spełnienie dwóch przesłanek: faktyczne opuszczenie gospodarstwa przez właściciela (również małżonka, rodziców i dzieci) oraz zaniechanie uprawy gospodarstwa w całości lub w większej części. (por. wyrok NSA z 14 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1482/09 Lex nr 745043). W ocenie Sądu zasadnie organy orzekające w sprawie wywiodły, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, iż właściciele gospodarstwa rolnego w D. małżonkowie C. i A. F. wraz z dziećmi opuścili je we wrześniu 1979 r. i już do niego nie powrócili. W dniu [...] sierpnia 1979 r. małżonkowie F. wymeldowali się z pobytu stałego pod adresem D. ul. [...] do [...], a z akt paszportowych wynika, że wraz z dziećmi uzyskali w dniu [...] maja 1979 r. zezwolenie na wyjazd z kraju. Słusznie zatem organy uznały, że przesłanka opuszczenia gospodarstwa rolnego została spełniona. Tego faktu nie kwestionują w istocie także sami skarżący. Poddają oni natomiast w wątpliwość wartość dowodową dokumentu w postaci protokołu przejęcia gospodarstwa rolnego, który istotnie został sporządzony po dniu wydania decyzji ([...] października 1979 r.) przez Naczelnika Gminy D. tj. [...] października 1979 r. i który miał potwierdzać nieuprawianie nieruchomości rolnych przez właścicieli. Jakkolwiek podzielić należy stanowisko, że brak odniesienia się w kontrolowanej decyzji Naczelnika Gminy D. do stanu faktycznego nieruchomości rolnej w jakim znajdowała się ona w dacie przejęcia, a więc braku ustalenia czy była ona uprawiana, czy też nie i w jakiej części, stanowi uchybienie, to zdaniem Sądu w świetle całokształtu materiału dowodowego nie sposób przyjąć, że nie zostały ustalone podstawowe okoliczności stanu faktycznego warunkujące zgodne z prawem zastosowanie norm prawa materialnego w przedmiotowej sprawie. Skarżący bowiem na żadnym etapie postępowania nie wykazali, aby grunty rolne, które ponad wszelką wątpliwość w ocenie Sądu opuścili we wrześniu 1979 r. były uprawniane przez kogokolwiek – użytkownika lub dzierżawcę zważywszy na porę roku w jakiej wydana była decyzja Naczelnika Gminy D. - wczesna jesień ([...] października 1979 r.), a więc czas prac polowych. Nie przedstawili jakichkolwiek umów o powierzeniu osobom trzecim opuszczanego gospodarstwa, nie wskazali również świadków, którzy potwierdziliby, że w dacie wydania decyzji nie została spełniona przesłanka zaniechania uprawy gospodarstwa w całości, zwłaszcza, że fakt nieuprawiania ziemi miesiąc po wydaniu decyzji potwierdza sporządzony protokół. Podnoszenie zatem przez skarżących zarzutu wobec organu odwoławczego o nieusunięciu braków postępowania dowodowego takich jak zlecenie dokonania oględzin przedmiotowej nieruchomości, ustalenie czy ktoś na niej zamieszkiwał i czy była dzierżawiona, przy braku inicjatywy dowodowej z ich strony wydaje się być nieuzasadnione, zwłaszcza, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej, z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Stąd w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2014 roku, syg. akt II GSK 1617/12). Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut dotyczący nieustalenia, czy sporna nieruchomość stanowiła w całości gospodarstwo rolne, bowiem część działek (nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) tj. [...] ha z ogólnej powierzchni [...] ha nieruchomości stanowiła lasy i nieużytki. Prawidłowo zdaniem Sądu organy administracji przyjęły, że fakt ten nie wpływa na zakwalifikowanie całości nieruchomości jako gospodarstwa rolnego. Podkreślić bowiem należy, że ani ustawa z dnia 13 lipca 1957 r., ani rozporządzenie z dnia 5 sierpnia 1961 r. nie zawiera definicji gospodarstwa rolnego. Z samego tego faktu wnika, że decyzja nie mogła w sposób rażący naruszać prawa. Brak definicji danego pojęcia skutkuje koniecznością posiłkowania się dla dokonania jego wykładni innymi aktami prawnymi. Powyższe oznacza, że dany przepis może być stosowany jedynie "odpowiednio", a to przesądza o braku możliwości naruszenia go w sposób rażący. Dodatkowo wskazać należy, że definicja "gospodarstwa rolnego" zawarta została jedynie w rozporządzeniu w sprawie przenoszenia własności gospodarstw rolnych. Zgodnie z jej brzmieniem, za gospodarstwo rolne uważane były wszystkie należące do tej samej osoby (osób) nieruchomości rolne, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą wraz z budynkami, urządzeniami, inwentarzem żywym i martwym (...). Do gospodarstwa rolnego zalicza się również lasy i grunty leśne oraz nieużytki należące do właściciela nieruchomości, jeżeli stanowią lub mogą stanowić z tym gospodarstwem zorganizowaną całość gospodarczą. A zatem, skoro ustawodawca dopuszczał sytuację, w której las stanowił część gospodarstwa rolnego, to nie można uznać, że taka interpretacja przepisu dokonana przez organ miała charakter rażący. Podkreślić zatem jeszcze raz należy, że poza twierdzeniami skarżących, brak jest jakiegokolwiek dowodu, który wskazywałby, że ustalenia organu w powyższym zakresie są błędne. W tej sytuacji nie można skutecznie zarzucić organom błędnego ustalenia zaistnienia przesłanki do przejęcia gospodarstwa jako opuszczonego. Rację ma dodatkowo organ, co należy ze wszech miar podkreślić, że organy administracji prowadzące postępowanie nieważnościowe nie są uprawnione do przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego, a jedynie oceny decyzji z punktu widzenia zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 Kpa. Posiadając takie właśnie uprawnienia organ zobligowany był do oceny czy postępowanie przeprowadzone przez organy administracji w postępowaniu zwyczajnym dawały podstawę do wydania decyzji takiej treści. W ocenie Sądu, taka ocena została przeprowadzona prawidłowo. Nie można także zarzucić skutecznie organom przeprowadzenia postępowania z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, która w Kodeksie postępowania administracyjnego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji uregulowana była w art. 5, zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji państwowej stoją na straży praworządności ludowej i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. A zatem, nawet jeśli postępowanie to nie było przeprowadzone w sposób szczególnie wnikliwy, to brak podstaw do oceny, że ewentualne naruszenie tego przepisu miało charakter rażący. Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżących, nie stanowiło rażącego naruszenia prawa przyjęcie przez organy, że w gospodarstwie C. i A. F. zaniechano upraw, a ewentualne naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie poczynionych w tym zakresie ustaleń (sporządzenie post factum protokołu z przejęcia gospodarstwa), nie miało charakteru kwalifikowanego. Skoro rażąco może być naruszony jedynie przepis jasny w swej treści, niebudzący wątpliwości i niewymagający interpretacji, to z samego faktu, że decyzja ma charakter uznaniowy, w sytuacji gdy spełniona została przesłanka uprawniająca do zastosowania tego przepisu, nie można uznać, że organ w sposób rażący naruszył prawo poprzez zastosowanie danej normy prawnej, która dawała mu takie uprawnienie, nie zawierała zakazu. Natomiast sam fakt, że uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie zawierało rozważań dotyczących zasadności przejęcia nieruchomości na rzecz Państwa, może być oceniany w kategorii naruszenia art. 99 § 2 i 3 Kpa (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji). Zgodnie z treścią tych przepisów, jeżeli decyzja nie uwzględnia żądania strony w całości lub w części, rozstrzyga sporne interesy stron albo nakłada na stronę lub stwierdza nałożony na nią obowiązek, powinna zawierać faktyczne i prawne uzasadnienie (§ 2). W § 3 stanowi natomiast, że decyzja wydana na skutek odwołania powinna zawierać zawsze faktyczne i prawne uzasadnienie. Przepisy te zatem nie wskazują w sposób szczegółowy (tak jak art. 107 § 3 Kpa w obecnym brzmieniu), jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie, a w konsekwencji nie można uznać, że naruszenie tego przepisu, wobec braku szczegółowego uzasadnienia, narusza prawo, a tym bardziej, aby naruszenie to miało charakter rażący, Rację ma również organ administracji twierdząc, że niedoręczenie decyzji Naczelnika Gminy D. małżonkom F. w postępowaniu nie może być ocenione jako przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji, a co najwyżej jako przesłanka do wznowienia postępowania wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Okoliczność stanowiąca podstawę wznowienia nie jest jednocześnie okolicznością skutkującą stwierdzenie nieważności decyzji( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2013 roku, syg. akt II OSK 533/12). Natomiast przesłanki do zastosowania trybów nadzwyczajnych muszą być stosowane rozłącznie i interpretowane ściśle, aby nie doszło do naruszenia zasady trwałości decyzji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze, to jest oceniając, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa oraz, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), orzekł jak w sentencji