I SA/Wa 375/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt I SAB/Wa 196/10 postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 26 stycznia 2015 r. A.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wymierzenie Prezydentowi [...] grzywny w związku z niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt I SAB/Wa 196/10. Zarządzeniem z dnia 12 marca 2015 r. Sąd wezwał skarżącego do wskazania, czy przed wniesieniem powyższej skargi, A.S. występował do Prezydenta [...] z wezwaniem do wykonania wyroku, na podstawie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na powyższe, skarżący wskazał, że w pismem z dnia 13 września 2012 r. wezwał organ do wykonania wyroku Sądu z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt I SAB/Wa 196/10. W związku z dalszą bezczynnością organu wyrokiem z dnia 27 września 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1046/13 WSA w Warszawie wymierzył Prezydentowi [...] za niewykonanie orzeczenia z dnia 28 października 2010 r. Ponieważ organ ponownie nie wykonał wyroku Sądu z dnia 28 października 2010 r., skarżący zmuszony został do złożenia kolejnej skargi na niewykonanie wyroku sygn. akt I SAB/Wa 196/10. Strona wskazała również, że złożenie skargi zostało poprzedzone rozmową telefoniczną z pracownikiem sądu, który poinformował go o braku konieczności wystąpienia do organu z ponownym wezwaniem do wykonania wyroku. Dlatego też w ocenie A.S. wezwanie organu z dnia 13 września 2012 r. uważa za nadal aktualne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – p.p.s.a.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanego przepisu wynika, że koniecznym warunkiem dopuszczalności skargi w przedmiocie wymierzenia organowi administracji publicznej grzywny w związku z niewykonaniem wyroku sądu, jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania zapadłego wyroku. Innymi słowy jeżeli strona przed wniesieniem skargi do Sądu nie wezwała organu do wykonania orzeczenia, skarga podlega odrzuceniu. Jak wynika z akt niniejszej sprawy i co potwierdził skarżący, przed wniesieniem skargi z dnia 26 stycznia 2014 r., strona nie składała wezwania do wykonania wyroku z dnia 28 października 2010 r. Wskazane zaś przez skarżącego wezwanie z dnia 13 września 2012 r. odnosiło skutek wobec dopuszczalności wniesienia skargi z dnia 26 marca 2013 r. dotyczącej postępowania zakończonego wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 27 września 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1046/13. Dlatego też wezwanie to, wbrew stanowisku skarżącego, nie stanowi skutecznego wyczerpania trybu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Brak jest bowiem podstaw do uznania aby jedno wezwanie mogło odnosić skutek do kilku różnych skarg, choćby dotyczyły one tego samego przedmiotu. Jak wprost wynika z treści powołanego wyżej art. 154 § p.p.s.a. strona może wnieść skargę na niewykonanie wyroku sądu, po uprzednim wezwaniu organu do jego wykonania. Dlatego też wbrew twierdzeniu strony skarżącej, wezwanie takie powinno być złożone każdorazowo przed wniesieniem kolejnych skarg na niewykonanie wyroku. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.