I SA/Wa 39/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: WSA Elżbieta Sobielarska WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. K., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] października 2011 r., nr [...] odmawiającą przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego przeznaczonego na zakup [...]. Z uzasadnienia orzeczenia Kolegium wynika, że A. K. podaniem z dnia [...] października 2011 r. zwróciła się z prośbą o udzielenie pomocy finansowej na zakup [...]. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] października 2011 r. odmówił przyznania wnioskodawczyni pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na zakup [...]. Wskazując motywy swojego rozstrzygnięcia organ I instancji podniósł, że w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, iż wnioskodawczyni posiada własne źródło dochodu w postaci świadczenia z ZUS w wysokości [...] zł przyznane z powodu całkowitej niezdolności do pracy i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe ze swym dorosłym synem A. K., przy czym wspólnie z nią mieszka także córka z rodziną. Wnioskodawczyni wraz z rodziną zamieszkuje w budynku należącym do [...] i zajmuje w nim lokal składający się z [...]. Rodzina nie opłaca żadnych świadczeń mieszkaniowych, a wnioskodawczyni nie wystąpiła o przyznanie jej dodatku mieszkaniowego, pomimo, iż wielokrotnie była informowana o możliwości ubiegania się o tą formę pomocy i wielokrotnie otrzymywała stosowny wniosek. W czasie przeprowadzanego wywiadu środowiskowego syn wnioskodawczyni odmówił podania jakichkolwiek danych o swojej sytuacji zdrowotnej, ustalono tylko, że [...]. Ponadto rodzina nie wykazała żadnych miesięcznych wydatków finansowych, zaś wnioskodawczyni nie przedstawiła wydatków ponoszonych w związku ze swą niepełnosprawnością. Jednocześnie wspólnie zamieszkały z nią syn nie przedłożył żadnego dokumentu wskazującego na zasadność pozostawania bez zatrudnienia ze względu na stan zdrowia. Zatem organ stwierdził, że w sytuacji tej rodziny nie występują szczególne okoliczności wskazujące na konieczność przyznania pomocy w formie zasiłku celowego lub celowego specjalnego. Nadto w niniejszej sprawie zachodzi brak współdziałania wnioskodawczyni w rozwiązaniu trudnej sytuacji życiowej, która to okoliczność upoważnia organ do odmowy udzielenia pomocy. Jednocześnie organ zauważył, iż rodzina wnioskodawczyni ma możliwość poprawy swej sytuacji finansowej we własnym zakresie poprzez uzyskanie dodatku mieszkaniowego i podjęcie zatrudnienia przez A. K. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem A. K. złożyła odwołanie, w którym zażądała aby Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zmieniło decyzję organu I instancji przyznając jej wnioskowaną pomoc finansową. Podniosła, że jej sytuacja finansowa jest zła z uwagi na niską emeryturę oraz konieczność utrzymywania niezdolnego do pracy dorosłego syna, którego niezdolność do pracy nie jest w żaden sposób udokumentowana ale jest faktem. Jednocześnie odwołująca wskazała, że nie wie aby syn był chory, ale gdyby nawet tak było to nie mógłby poddać się leczeniu ponieważ nie jest ubezpieczony, a na leczenie odpłatne ich nie stać. Ponadto we wspólnym lokalu mieszka także [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpatrując odwołanie podzieliło stanowisko organu I instancji uznając je za prawidłowe pod względem prawnym i zasadne biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy. Organ II instancji wskazał, iż podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia wniosku skarżącego stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.). Zasady przyznawania pomocy finansowej w formie zasiłków celowych określają przepisy art. 39, 40 i 41 powołanej ustawy. W ust. 1 art. 39 zamieszczono definicję zasiłku celowego wskazując, iż jest to pomoc finansowa, która może być przyznana dla zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Przy czym ust. 2 tego przepisu wyszczególnia cele, jakie mogą być zaspokojone zasiłkiem celowym a są to: pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków, leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu a także kosztów pogrzebu. Jednakże warunkiem koniecznym przyznania pomocy jest spełnienie przesłanek wymienionych w ustawie, czyli zachowania kryterium dochodowego (art. 8 ust. 1 pkt 2) oraz podjęcia współpracy i współdziałania z Ośrodkiem Pomocy Społecznej w celu poprawy trudnej sytuacji życiowej i finansowej (art. 4 i 11 ust. 2). Wobec czego organ odwoławczy podał, że przyznanie wnioskowanej przez odwołującą pomocy finansowej nie było możliwe, ponieważ w toku postępowania przed organem I instancji ustalono bezspornie brak współdziałania jej rodziny w celu poprawy własnej sytuacji materialnej. Przejawiło się to m. in. w odmowie udzielenia wyjaśnień co do stanu zdrowia i możliwości podjęcia zatrudnienia przez prowadzącego wspólne z wnioskodawczynią gospodarstwo domowe syna A. K. Wprawdzie odwołująca wyjaśniła, że syn [...], jednak stwierdzenia tego nie poparła żadnym dowodem. Natomiast [...] powinna zostać potwierdzona stosownym dokumentem tj. [...]. W aktach sprawy brak takiego dokumentu dotyczącego A. K., który ponadto, w czasie przeprowadzanego wywiadu środowiskowego, odmówił udzielenia wyjaśnień. Wobec czego organ odwoławczy podkreślił, że społeczeństwo nie ma woli łożenia na utrzymanie osób i rodzin które we własnym zakresie mogą zaspokajać swe potrzeby finansowe. Zatem zasadność zgłoszonego żądania podlega ocenie właściwego organu administracji, którym w niniejszej sprawie jest Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w P. Z treści wywiadu środowiskowego znajdującego się w aktach wynika, że odwołująca ma możliwość pokrycia we własnym zakresie wszelkich kosztów utrzymania ponieważ dysponuje własnym dochodem w formie świadczenia z ZUS. Dodatkowo A. K. z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego określonego w ustawie o pomocy społecznej w ogóle nie kwalifikuje się do otrzymywania pomocy ze środków społecznych. Z kolei przyznanie zasiłku w "formie dodatku mieszkaniowego" nie jest możliwe z uwagi na to, że taki cel zasiłku nie został wskazany przez ustawodawcę. Dodatek mieszkaniowy jest bowiem przyznawany na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 84, poz. 587 z 2006r. ze zm.), a nie ustawy o pomocy społecznej. Decyzję administracyjną w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta na wniosek osoby uprawnionej tj. posiadającej tytuł prawny do lokalu mieszkalnego którego dotyczy wniosek . Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] października 2011 r. Na wskazaną decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. K., zarzucając organowi nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Zdaniem skarżącej jej emerytura nie wystarcza nawet na pokrycie opłaty za wynajmowanie mieszkania, energię elektryczną oraz gaz. Od 1 października 2011 r. opłata za wynajem mieszkania wynosi [...] zł, a koszty związane z opłatą za prąd, gaz i stan licznika gazomierza to [...] zł. Skarżąca podniosła, że jeżeli od wskazanej kwoty odjąć kwotę otrzymywanego przez nią świadczenia tj. [...] zł, to po podwyżce za wynajem mieszkania nie starczy jej nawet na pokrycie powyżej wskazanych opłat i zabraknie jeszcze [...] zł. Ponadto A. K. wskazała na dodatkowe koszty związane z zakupem [...]. Podniosła również, iż Kolegium w zaskarżonej decyzji nie wskazało, że jej córka jest [...], natomiast korzysta z energii elektrycznej, gazu oraz wody, co wpływa na zwiększenie się tych kosztów. Dodatkowo organ nie ustosunkował się do faktu, że [...] spowodował śmierć męża skarżącej, co stało się powodem tego, iż jej syn nie jest w stanie podjąć jakiejkolwiek pracy zarobkowej a skarżąca nie ma na to wpływu (niezależnie od tego czy syn jest zdolny czy też niezdolny do podjęcia pracy zarobkowej). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Przy czym, stosownie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2008 r., Nr 115, poz. 728 ze zm.). Stosownie do art. 2 ust. 1 i art. 3 w/w ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Przy czym zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1 w/w ustawy przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielniania osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Potrzeby zaś osób i rodzin korzystających z pomocy winny zostać uwzględnione, o ile odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 powołanej ustawy pomoc społeczna może mieć formę zasiłku celowego na zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej. Zasiłek ten może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Jest to wyliczenie przykładowe, co oznacza, że nie ma ono charakteru zamkniętego. Natomiast kryteria uprawniające do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej zostały ściśle określone w przepisie art. 8 omawianej ustawy. Przepis ten ogranicza dostęp do świadczeń społecznych, wprowadzając tzw. kryterium dochodowe, przy jednoczesnym wystąpieniu jednej z okoliczności wymienionych w art. 7 ustawy, takich jak np. bezrobocie, długotrwała choroba. Gdy dochód wnioskodawcy przekracza kryterium dochodowe, może nastąpić przyznanie świadczenia jedynie na mocy art. 41 ustawy o pomocy społecznej który określa, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy, który nie podlega zwrotowi, zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, które podlegają zwrotowi częściowo lub w całości. Jednocześnie z art. 4 tej ustawy wynika, że osoby korzystające ze świadczeń są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia pracy przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną, mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (art. 11 ust. 2). Decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, z wyjątkiem decyzji o odmowie przyznania biletu kredytowanego, wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego (art. 106 ust. 4). Jednocześnie zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza się w celu ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin. Sposób przeprowadzenia tego wywiadu regulują przepisy rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. Nr 77, poz. 672 ze zm.). W myśl przepisu § 2 ust. 3 rozporządzenia wywiad przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu. Przeprowadzając wywiad pracownik socjalny bierze pod uwagę indywidualne cechy, sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową, mogące mieć wpływ na rodzaj i zakres przyznawanej pomocy. Ustalenia wywiadu stanowią następnie dla pracownika socjalnego podstawę do analizy i oceny sytuacji danej osoby lub rodziny. Z uwagi na to, że omawiany obowiązek współdziałania został w ustawie o pomocy społecznej określony ogólnie, wywiązanie się z niego podlega ocenie organu, od której to oceny zależy udzielenie bądź nieudzielanie świadczenia. Wynika z tego, że decyzja o przyznaniu tego świadczenia ma charakter decyzji uznaniowej. Uznanie nie pozwala jednakże organowi na dowolność w rozstrzygnięciu sprawy, niemniej jednak nie nakazuje spełnienia każdego żądania. W tym miejscu należy podkreślić, iż kontrola decyzji uznaniowej dokonywana przez Sąd ogranicza się do zbadania zgodności z prawem decyzji uznaniowej, ale nie wnika już w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Kontrola ma jedynie ustalić, czy dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego i czy właściwie uzasadnił rozstrzygnięcie. Podejmując decyzję uznaniową, organ administracji ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, stosownie do art. 7 kpa, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych. W rozpatrywanej sprawie organy administracji publicznej we właściwie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym prawidłowo ustaliły jej stan faktyczny, który znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Prawidłowo także zastosowały odpowiednie przepisy prawa materialnego i dokonały oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zasadnie również wskazały, że przyznanie zasiłku celowego z pomocy społecznej nie jest prawnym obowiązkiem organu administracji i nie rodzi dla ośrodka pomocy społecznej obowiązku jego przyznania, gdyż celem pomocy społecznej nie jest zapewnianie świadczeniobiorcy pomocy w wysokości przez niego oczekiwanej. Nie budzące wątpliwości jest stanowisko organów, że przyznanie zasiłku w "formie dodatku mieszkaniowego" nie jest możliwe z uwagi na to, że taki cel zasiłku nie został wskazany przez ustawodawcę. Dodatek mieszkaniowy jest bowiem przyznawany na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 84, poz. 587 z 2006r. ze zm.), nie zaś ustawy o pomocy społecznej. Decyzję administracyjną w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta na wniosek osoby uprawnionej tj. posiadającej tytuł prawny do lokalu mieszkalnego którego dotyczy wniosek – o czym skarżąca była wielokrotnie informowana. Słuszne jest także stanowisko, że koniecznym warunkiem do otrzymania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego jest spełnienie przesłanek wymienionych w ustawie o pomocy społecznej, w tym podjęcie współpracy i współdziałania z Ośrodkiem Pomocy Społecznej w celu poprawy trudnej sytuacji życiowej i finansowej. W niniejszej sprawie nie sposób stwierdzić, aby działania takie były przez rodzinę A. K. podejmowane. Celem pomocy społecznej nie jest bowiem zapewnianie wnioskodawczyni stałego źródła utrzymania, w szczególności wówczas, gdy – jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie – dochód rodziny wnioskodawczyni w kwocie [...] zł przekracza ustawowe kryterium dochodowe, tj. [...] zł. uprawniające do udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego. Istnieje wprawdzie możliwość przyznania zasiłku celowego specjalnego, lecz może on zostać przyznany tylko w wyjątkowej (nadzwyczajnej) sytuacji, która w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Tym bardziej, iż w toku postępowania przed organem ustalono bezspornie brak współdziałania wnioskodawczyni i jej rodziny, w celu poprawy sytuacji materialnej. Przejawiło się to m. in. w odmowie udzielenia wyjaśnień co do stanu zdrowia i możliwości podjęcia zatrudnienia przez prowadzącego wspólnie z wnioskodawczynią gospodarstwo domowe syna A. K.. Skarżąca co prawda podniosła, że syn jej nie jest zdolny do pracy, jednak stwierdzenie to nie zostało poparte żadnymi dowodami. Ponadto A. K. w czasie przeprowadzanego wywiadu środowiskowego odmówił udzielenia wyjaśnień w sprawie swojej sytuacji. Zatem taki działanie wnioskodawczyni i jej syna już samo w sobie jest wystarczającą przesłanką do odmowy przyznania wnioskowanej pomocy (art. 11 ustawy o pomocy społecznej). Rodzinny wywiad środowiskowy służy bowiem dokonaniu ustaleń faktycznych, które mają pomóc w określeniu potrzeb osoby lub rodziny ubiegającej się o świadczenia z pomocy społecznej. W związku z powyższym organ orzekający nie był w stanie ocenić rzeczywistej sytuacji majątkowej i osobistej rodziny skarżącej. Przy czym trzeba mieć na względzie, że osoby i rodziny powinny przezwyciężać trudne sytuacje życiowe wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia. Dopiero niemożność pokonania w ten sposób trudnych sytuacji życiowych stanowi przesłankę włączania się instytucji państwa. Pomoc społeczna ma bowiem charakter uzupełniający i pomocniczy. Zakres tej pomocy uzależniony jest zatem od możliwości organu administracyjnego i osobistej aktywności zainteresowanego. Przepisy ustawy o pomocy społecznej wyraźnie nakładają obowiązek współudziału osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Egzekwowanie od świadczeniobiorcy obowiązku współdziałania jest niezwykle ważne, w przeciwnym bowiem przypadku pomoc ograniczać się będzie do prostego rozdawnictwa świadczeń i braku eliminacji źródeł problemów społecznych. Zatem, myśl art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, negatywna ocena postawy rodziny wnioskodawczyni, wyrażająca się brakiem osobistej aktywności we współdziałaniu z organami pomocy społecznej w rozwiązywaniu swej trudnej sytuacji życiowej, stanowi samodzielną podstawę do odmowy udzielenia zasiłku celowego. Przepis ten nie formułuje żadnych dodatkowych warunków odmowy przyznania świadczenia z pomocy społecznej. Odmowa podjęcia współdziałania z organem, poprzez uniemożliwienie mu (w niniejszej sprawie odmowę wyrażenia zgody przez A. K.) przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zobowiązuje organ do negatywnego załatwienia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.07.2008 r. o sygn. akt I OSK1424/07, niepubl.; wyrok NSA w Warszawie z dnia 23.09.2008 r. sygn. akt I OSK 1513/07,LEX nr 489092; wyrok NSA w Warszawie z dnia 02.10.2008 r. sygn. akt I OSK 37/08, LEX nr 510466). Zatem z uwagi na treść art. 4 ustawy o pomocy społecznej, nakazującego osobom ubiegającym się o pomoc ze środków społecznych współdziałanie z OPS, organy stwierdziwszy brak współdziałania zasadnie odmówiły przyznania wnioskowanego zasiłku celowego. Jednocześnie wskazać należy, że rodzina wnioskodawczyni ma możliwość poprawy swej sytuacji finansowej we własnym zakresie poprzez uzyskanie dodatku mieszkaniowego i podjęcie zatrudnienia przez A. K. Zważyć również należy, iż zamieszkujący wspólnie z wnioskodawczynią dorośli syn i córka z rodziną powinni solidarnie ponosić koszty utrzymania mieszkania, bowiem za zapłatę czynszu i innych należnych opłat odpowiadają solidarnie z najemcą, stale zamieszkujące z nim osoby pełnoletnie. Przy czym organy orzekające w sprawie słusznie podniosły, że wskazywana przez skarżącą niezdolność do pracy A. K. nie jest poparta żadnymi dowodami. Z akt sprawy nie wynika również, iż córka skarżącej jest [...] - co podniosła skarżąca. Wobec przedstawionego stanu sprawy uznać należy, że organy obu instancji wydały decyzje w oparciu o obowiązujące przepisy nie przekraczając granic uznania administracyjnego i dokonały ustaleń wszystkich okoliczności od jakich w świetle ustawy o pomocy społecznej uzależnione jest udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego, a motywy podjętych rozstrzygnięć zostały wyczerpująco uzasadnione w decyzjach organów obu instancji. Podsumowując należy stwierdzić, że nie można postawić organom orzekającym zarzutu dowolności w kwestii podjętego rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji, a zatem skarga A. K. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.