I SA/Wa 494/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2009 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku T. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości położonej w S., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, będącej w użytkowaniu wieczystym [...] Spółdzielni [...] z siedzibą w W. - utrzymał w mocy własną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury podał, że decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w G. z dnia [...] maja 1972 r. utrzymaną w mocy przez Komisję Odwoławczą do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska dnia [...] grudnia 1972 r. wywłaszczono na cele rozbudowy [...], działkę nr [...] o pow. [...] ha położoną w S., stanowiącą własność Z. D. Na wniosek T. D., następcy prawnego L. i Z. D., Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] lutego 1992 r. zwrócił tę nieruchomość, gdyż stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. [...] Spółdzielnia [...] w W. złożyła odwołanie do Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa G. w G., który decyzją z dnia [...] października 1992 r. uchylił zaskarżoną decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] lutego 1992 r. w całości, i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. Wójt Gminy S. postanowieniem z dnia [...] stycznia 1993 r. wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją własną z dnia [...] lutego 1992 r. w sprawie zwrotu na rzecz T. D. działki nr [...], o pow. [...] ha, położonej w S. Następnie Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] maja 1993 r. dokonał zwrotu tej nieruchomości na rzecz T. D. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółdzielni [...] w W., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 1993 r. uchylił zaskarżoną decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] maja 1993 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia [...] listopada 1995 r. Wójt Gminy S. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zwrotu na rzecz T. D. wywłaszczonej nieruchomości położonej w S., wskazując w uzasadnieniu, że [...] Spółdzielnia [...] w W. wycofała oświadczenie o zbędności nieruchomości położonej w S., stanowiącej działkę nr [...], którą nadal użytkuje zgodnie z celem określonym w decyzji o wywłaszczeniu [...]. W związku z tym zwrot opisanej wyżej nieruchomości na podstawie art. 69 ustawy o gospodarce gruntami stał się niemożliwy. Po rozpatrzeniu odwołania T. D., Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 1996 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] listopada 1995 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zarząd Gminy w S. w dniu [...] grudnia 1995 r. podjął uchwałę nr [...] w sprawie oddania [...] Spółdzielni [...] w W. w użytkowanie wieczyste, na okres [...] lat, zabudowanej nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...], położonej w obrębie geodezyjnym [...], zapisanej w KW [...] Sądu Rejonowego w W., stanowiącej własność Gminy S. Na mocy umowy sporządzonej w formie aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 1995 r. Rep. [...] Zarząd Gminy S. oddał opisaną nieruchomość w użytkowanie wieczyste na rzecz [...] Spółdzielni [...] w W. oraz przeniósł nieodpłatnie na jej rzecz własność stanowiącego odrębną nieruchomość [...]. Jak wynika z zawiadomienia z dnia [...] lutego 1996 r., załączonego do akt sprawy, wpis ww. praw do księgi wieczystej KW nr [...] przez Sąd Rejonowy - Wydział Ksiąg Wieczystych w W. nastąpił w dniu [...] lutego 1996 r. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] maja 1996 r. odmówił Panu T. D. zwrotu wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w S., stanowiącej własność Gminy S., a będącej w użytkowaniu wieczystym [...] Spółdzielni [...] w W. Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez T. D., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 1996 r. uchylił zaskarżoną decyzję Wójta Gminy S.z dnia [...] maja 1996 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po uwzględnieniu wniosku z dnia 9 października 1997 r. złożonego przez T. D., Kierownik Urzędu Rejonowego w W. postanowieniem z dnia [...] października 1997 r. zawiesił postępowanie w sprawie zwrotu przedmiotowej nieruchomości. Następnie z uwagi na zmianę przepisów regulujących zwrot wywłaszczonych nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste, postanowieniem z dnia [...] lipca 2000 r. Starosta W. podjął z urzędu, zawieszone na wniosek strony, postępowanie w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w S., stanowiącej działkę nr [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2000 r. Starosta W. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej S., stanowiącej działkę nr [...], o pow. [...] ha będącej w użytkowaniu wieczystym [...] Spółdzielni [...] z siedzibą w W. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania T. D., decyzją z dnia [...] maja 2001 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. Na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. T. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 1 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/Gd orzekł o oddaleniu skargi. Pismem z dnia 29 czerwca 2007 r. T. D. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. na podstawie której umorzono postępowanie w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości położonej w S., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, będącej w użytkowaniu wieczystym [...] Spółdzielni [...] z siedzibą w W. Skarżący wskazał, iż cel na jaki przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona, czyli rozbudowa [...] spółdzielni nigdy nie został zrealizowany, a działka nie została zagospodarowana zgodnie z treścią decyzji o wywłaszczeniu. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. przekazał ww. wniosek według właściwości Ministrowi Budownictwa. Pismem z dnia 19 września 2007 r. Starostwo Powiatowe w W. ustosunkowało się do złożonego wniosku T. D. i jednocześnie poinformowało, iż w dniu 25 lutego 2006 r. T. D. wystąpił z ponownym wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Postępowanie to zostało umorzone jako bezprzedmiotowe decyzją Starosty W. z dnia [...] kwietnia 2006 r. utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Pismami z dnia 24 stycznia 2008 r., 10 marca 2008 r., 24 maja 2008 r. i 6 września 2008 r. T. D. uzupełnił swój wniosek, wskazując m. in. na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r. dotyczącego niekonstytucyjności niektórych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Minister Infrastruktury odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. W piśmie z dnia 9 grudnia 2008 r. T. D. zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. umarzającą postępowanie w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości położonej w S., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, będącej w użytkowaniu wieczystym [...] Spółdzielni [...] z siedzibą w W. Wnioskodawca ponowił argumenty podniesione we wniosku z dnia 29 czerwca 2007 r. uzupełnionym pismami z dnia 24 stycznia 2008 r., 10 marca 2008 r., 24 maja 2008 r. oraz 6 września 2008 r., a także wskazał, iż cel na jaki przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona, tzn. rozbudowa [...] spółdzielni, nigdy nie został zrealizowany, a działka nie została zagospodarowana zgodnie z treścią decyzji o wywłaszczeniu. Ponadto ponownie powołał się on na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 1923/01, wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] września 2007 r. sygn. akt [...] oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt K. 6/05. Zawiadomieniem z dnia 29 grudnia 2008 r. poinformowano strony o wniosku T. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r. W odpowiedzi na wskazane zawiadomienie T. D. w piśmie z dnia 22 stycznia 2009 r. podtrzymał wszystkie argumenty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz załączył kopie dwóch dokumentów, które miałyby stanowić nowy dowód w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury stwierdził, że zgodnie z art. 127 § 3 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Ponownej ocenie podlega zatem kwestia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. na mocy której umorzono postępowanie w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości położonej w S., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] ha, oddanej w użytkowanie wieczyste [...] Spółdzielni [...] z siedzibą w W. Przedmiotem niniejszego postępowania jest ustalenie, czy decyzje administracyjne poddane nadzorowi są dotknięte choćby jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa oraz czy nie są dotknięte negatywnymi przesłankami z art. 156 § 2 kpa. Zatem treść przepisu art. 156 kpa wyznacza granice, w których organ nadzoru może tylko i wyłącznie rozpatrywać wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych. Organ nadzoru, analizując czy wystąpiły przesłanki z art. 156 kpa do stwierdzenia nieważności decyzji, jest zobowiązany do zbadania stanu faktycznego i prawnego decyzji z daty jej wydania. W rozpoznawanej sprawie kluczowe znaczenie ma prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 1923/01, oddalający skargę T. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Jak wynika z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawomocne orzeczenie sądu wiąże strony tego postępowania, sąd, które je wydał, a także inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W związku z powyższym rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nie może pozostawać w sprzeczności z wcześniej wydanym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi i z urzędu ma obowiązek badania decyzji pod kątem wystąpienia w decyzji wad wymienionych wart. 156 § 1 kpa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września 2007 r. sygn. akt I FSK 1206/06 LEX nr 385407, sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Oznacza to, skoro w niniejszej sprawie skarga na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. została prawomocnym wyrokiem oddalona, to zaskarżona decyzja została przez sąd zbadana w zakresie jej legalności i trafności wykładni tych przepisów. Znaczenie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lutego 2005 r. polega zatem na tym, że w związku z jego wiążącą mocą brak jest podstaw do zarzucenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. kwalifikowanej wadliwości, o jakiej mowa w art. 156 § 1 kpa. Wyłączenie przyjętej oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku sądowym może nastąpić tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa. Zarzuty w tym zakresie podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy są nietrafne. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt K 6/05, orzekł o niezgodności z Konstytucją RP niektórych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jednak wbrew argumentacji skarżącego, żaden z uznanych za niezgodne z Konstytucją RP przepisów nie stanowił podstawy do wydania zaskarżonej decyzji, zatem nie ma on wpływu na sprawę z wniosku Pana T. D. Wnioskodawca ponadto powołał się na wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] września 2007 r. sygn. akt [...] oddalający jego apelację. Sąd Okręgowy po zbadaniu akt sprawy, w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że nie zachodzi niezgodność pomiędzy treścią księgi wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym. W tej sytuacji wyrok ten nie wnosi nic nowego do sprawy o zwrot nieruchomości położonej w S., stanowiącej działkę nr [...], o pow. [...] ha. W końcu wskazane w piśmie T. D. dokumenty, pisma Urzędu Gminy w S. z dnia 5 kwietnia 1993 r. i z dnia 7 czerwca 1993 r. nie stanowią nowych dowodów w sprawie, gdyż znajdują się w aktach przedmiotowej sprawy, a organy oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując swoje rozstrzygnięcia musiały mieć je na uwadze. Na podstawie zebranego materiału dowodowego oraz jego analizy należy stwierdzić, że od czasu wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie zaistniały nowe okoliczności w sprawie, a w związku z tym niedopuszczalna jest polemika z oceną prawną dokonaną przez ten sąd w wyroku z dnia 1 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 1923/01. Obszerną skargę na decyzję Ministra Infrastruktury do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył T. D. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem. W skardze tej skarżący podtrzymał wszystkie swoje dotychczasowe argumenty zawarte w pismach do Ministra Infrastruktury. Podkreślił, że nie jest możliwe bez obrazy zasady sprawiedliwości społecznej rozpatrywanie tego rodzaju spraw na niekorzyść właściciela, skoro prawnie tytuł do nieruchomości na rzecz S. przestał istnieć, przestały istnieć warunki, pod pretekstem których doszło do zabrania nieruchomości. Poza tym, zdaniem skarżącego, istotna jest zasada niedopuszczalności wyciągania skutków prawnych ze swoich nieprawidłowych zachowań. Jest to, zdaniem skarżącego, wielowiekowa zasada obowiązująca w cywilizowanych krajach, i dlatego [...] Spółdzielnia [...] nie może korzystać z tego, że bezprawnie i za darmo pozbawiła prawowitego właściciela jego mienia. Szczególne znaczenie ma orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r. dotyczące niekonstytucyjności art. 229a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nikt nie zaprzecza, podkreślił skarżący, że grunt o powierzchni [...] został im zabrany, nie rozliczono się i nie zauważa się, że wydawane są decyzje o przekazanie tego terenu pod zabudowę. Skarżący podkreślił, że jest dla niego niezrozumiałe, że w majestacie prawa pozbawia się człowieka, najsilniejszego prawa w tym kraju - to jest prawa własności, oraz, że oczekuje na zwrócenie bezprawnie zabranej własności rodowej. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. 2. Zaskarżoną decyzją Minister Infrastruktury utrzymał w mocy własną decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. umarzającą postępowanie w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości położonej w S., oznaczonej jako działka nr [...], o pow. [...] ha, będącej w użytkowaniu wieczystym [...] Spółdzielni [...] z siedzibą w W. 3. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają prawa. Stan faktyczny ustalony w sprawie nie budzi wątpliwości. 4. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem T. D. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] sierpnia 2000 r. umarzającej postępowanie w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, stanowiącej uprzednio własność T. D. Postępowanie o stwierdzenie nieważności jest postępowaniem szczególnym, jest formą nadzoru. Celem tego postępowania jest zbadanie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, w postępowaniu tym organ nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty. W prawie administracyjnym funkcjonuje zasada domniemania prawidłowości decyzji administracyjnych, a zatem decyzja administracyjna dotknięta nawet wadami kwalifikowanymi nie jest nieważna z mocy prawa, ale musi zostać usunięta z obrotu prawnego. Prawidłowo organ uznał, że w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 1923/01, oddalający skargę T. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Jak wynika bowiem z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawomocne orzeczenie sądu wiąże strony tego postępowania, sąd, które je wydał, a także inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie to polega na tym, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że kwestia ta nie może już być w ogóle badana w postępowaniu późniejszym. Podmioty te są zarówno samym prawomocnym orzeczeniem, jak również jego treścią związane, co powoduje konieczność wzięcia tego orzeczenia pod uwagę, w wydawanych przez te podmioty rozstrzygnięciach (vide: J. P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 2. Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006, s. 357.). A zatem, jak słusznie wskazał organ, rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nie może pozostawać w sprzeczności z wcześniej wydanym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 1923/01. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd, do którego została zaskarżona decyzja, ma obowiązek z urzędu (na zasadzie oficjalności) wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od zarzutów i żądań podniesionych w skardze (v. J. P. Tarno, j. w. s. 291), w tym wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września 2007 r. sygn. akt I FSK 1206/06 LEX nr 385407, stwierdził, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Słusznie zatem organ uznał, że skoro w niniejszej sprawie skarga na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. została prawomocnym wyrokiem oddalona, to zaskarżona decyzja została przez sąd zbadana w zakresie jej legalności i trafności wykładni tych przepisów. Znaczenie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lutego 2005 r. polega na tym, że w związku z jego wiążącą mocą brak jest podstaw do zarzucenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. kwalifikowanej wadliwości, o jakiej mowa w art. 156 § 1 kpa. Należy podzielić stanowisko organu, że skoro Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt K 6/05, orzekł o niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej niektórych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, jednakże ponieważ żaden z nich nie stanowił podstawy do wydania zaskarżonej decyzji, zatem nie ma on wpływu na sprawę z wniosku T. D., tak samo jak wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] września 2007 r. sygn. akt [...] oddalający apelację T. D., w którym Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że nie zachodzi niezgodność pomiędzy treścią księgi wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym. Zasadne jest stanowisko organu, iż skoro od czasu wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie zaistniały nowe okoliczności w sprawie, a w związku z tym niedopuszczalna jest polemika z oceną prawną dokonaną przez ten Sąd w wyroku z dnia 1 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 1923/01. 5. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.