I SA/Wa 506/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie WSA Agnieszka Miernik WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2010 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2006 roku nr [...] Minister Budownictwa po rozpatrzeniu odwołania W. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1999 roku nr [...] o odmowie uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1995 roku utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] marca 1195 roku o odmowie wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną F. K. nieruchomość położoną w S., oznaczoną jako działka nr [...] - uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1999 roku i umorzył postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1995 roku. W uzasadnieniu organ podał, że podstawą wznowienia był wniosek W. S. zarzucającej, iż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] kwietnia 1995 roku . Organ odwoławczy wskazał, że Wojewoda [...] okoliczności dotrzymania terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienia postępowania nie badał. Natomiast z akt sprawy wynika , że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1995 roku została doręczona za pośrednictwem poczty W. S. w dniu [...] kwietnia 1995 roku , zaś wniosek o wznowienie postępowania nosi datę 16 luty 1998 rok. Wobec daty na wniosku nie może być żadnych wątpliwości , że termin określony w art. 148 § 1 kpa nie został dotrzymany. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że nie było podstaw do wydania postanowienia z dnia [...] kwietnia 1999 roku o wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt 4 kpa na wniosek W.S., ani po wznowieniu postępowania decyzji z dnia [...] lipca 1999 roku. Skargę na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] grudnia 2006 roku złożyła B. S. podając, że jest prawowitą spadkobierczynią po zmarłej W. S. W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm ) zwanej dalej p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator. Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Postępowanie przed sądami administracyjnymi może zatem być wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. Legitymację skargową określono przez wyróżnienie atrybutu interesu prawnego (legitymacja materialna) oraz wskazanie podmiotów, które mimo braku takiego interesu, są uprawnione do wniesienia skargi (legitymacja formalna). Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja materialna wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji A. zatem interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 450/08). Skarżącym, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. jest więc podmiot, który ma interes w złożeniu skargi, rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zakończonym aktem lub czynnością. Skarga może zatem dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjno-prawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (por.. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1958/07). W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, B. S. nie miała interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, gdyż wniosek wszczynający postępowanie administracyjne został złożony przez W. S., ona była stroną postępowania i jej została doręczona decyzja dotycząca jej żądania. B. S. natomiast nie była stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją i decyzja ta nie była do niej skierowana. Ponadto nie wykazała istnienia swojego interesu prawnego związanego z zaskarżoną decyzją. Interesu takiego nie można wywieść z pełnionej przez nią funkcji kuratora spadku. Instytucja kuratora spadku nieobjętego jest instytucją prawa cywilnego i została uregulowana w art. 666-668 Kodeksu postępowania cywilnego. Podstawowym obowiązkiem ustanowionego przez sąd kuratora spadku jest poszukiwanie spadkobierców w celu zawiadomienia ich o otwarciu spadku. Ponadto kurator zarządza majątkiem spadkowym, pozostając pod nadzorem sądu spadku. Sposób sprawowania zarządu oraz nadzoru sądu regulują stosowane odpowiednio przepisy art. 935 - 941 kpc. Zgodnie z tymi przepisami kurator spadku może dokonywać czynności mieszczących się w granicach zwykłego zarządu, ponieważ z treści art. 935 § 3 kpc (stosowanego odpowiednio) wynika, że w przypadku braku zgody spadkobierców, czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu kurator może dokonywać jedynie za zezwoleniem sądu. Zdolność sądowa przysługuje kuratorowi spadku, jednakże w procesie o własność nieruchomości sięgającym skutkami poza granice zwykłego zarządu nie może on reprezentować spadku (por. wyrok SN z dnia 5 kwietnia 1956 r., sygn. akt III CR 566/56, publ. OSN 1956, nr 4, poz. 115 oraz wyrok SN z dnia 8 lipca 1969 r., III CRN 220/69, OSNCP 1970, nr 5, poz. 83). Stanowisko to znalazło potwierdzenie również w orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym dodanego z dniem 1 września 1980 r. § 5 art. 30 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że w sprawach dotyczących spadków nieobjętych, jako strony działają osoby sprawujące zarząd majątkiem masy spadkowej, a w ich braku - kurator wyznaczony przez sąd na wniosek organu administracji publicznej. W wyroku z dnia 6 stycznia 1995 r. sygn. akt IV SA 1922/93, publ. ONSA 1996, nr 1, poz. 27 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że art. 30 § 5 kpa daje osobom w nim wymienionym wyłącznie legitymację procesową w postępowaniu administracyjnym w sprawach dotyczących spadków nieobjętych. Z przepisu tego nie wynikają natomiast jakiekolwiek uprawnienia materialnoprawne tych osób. Wyłącznie postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku ewentualnie umowa notarialna dotycząca potwierdzenia dziedziczenia stanowi wyłączny dowód tego kto jest spadkobiercą. Sąd wielokrotnie zwracał się do skarżącej o przedłożenie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po W. S., jednak takie dokumenty nie zostały sądowi dostarczone. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, iż skarga B. S. jest niedopuszczalna, albowiem nie posiadała ona legitymacji do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji