I SA/Wa 576/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz (spr.) Sędziowie: WSA Bożena Marciniak WSA Dariusz Chaciński Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2015 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. I. Stan faktyczny 1. Wnioskiem z dnia 31 stycznia 1949 r. K. T. wystąpił o przyznanie prawa własności czasowej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] i [...] ozn. hip. "[...]" działka nr [...] oraz nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] ozn. hip. "[...]" działki nr [...] i [....]. 2. Naczelnik Dzielnicy [...] decyzją z dnia [...] grudnia 1981 r., nr [...], działając na wniosek Uniwersytetu [...] z dnia 20 stycznia 1981 r., na podstawie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach (tekst jedn. Dz. U z 1969 r. Nr 3, poz. 19) przekazał w użytkowanie Uniwersytetu [...] teren położony przy ul. [...] o pow. [...] ha obejmujący działkę nr [...]. 3. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], potwierdził nabycie na podstawie art. 256 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164., poz. 1365) z mocy prawa z dniem 1 września 2005 r. przez Uniwersytet [...] nieodpłatnie prawa własności gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa pozostającego w użytkowaniu wieczystym Uczelni o pow. [...] ha położonego w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...]. 4. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniosku E. K. (następcy prawnego właściciela dekretowego), decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 1981 r., przekazującej w użytkowanie Uniwersytetowi [...] teren położony w [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu Wojewoda [...] wskazał, iż na skutek decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 1981 r. nie doszło do rozporządzenia prawem własności przedmiotowej nieruchomości. 5. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Minister stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż nieruchomość położona w [...] przy ul. [...], oznaczona jako działka nr [...] (stanowiąca część dawnej działki nr [...]), przekazana decyzją Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 1981 r. w użytkowanie na rzecz Uniwersytetu [...], objęta była działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Minister wskazał, że kwestionowana decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 1981 r. wydana została na podstawie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach (tekst jedn. Dz. U z 1969 r. Nr 3, poz. 19; dalej jako: "rozporządzenie"). Rozporządzenie to stanowi akt wykonawczy do ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (tekst jedn. Dz. U z 1969 r. Nr 22, poz. 159; dalej jako: "ustawa"). Zgodnie z ww. § 4 rozporządzenia przekazanie terenu państwowego przez organ do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej w użytkowanie jednostki państwowej lub organizacji społecznej następowało na podstawie decyzji tego organu, wydanej na wniosek zainteresowanej jednostki państwowej (organizacji społecznej). Przekazanie i przejęcie terenu na podstawie decyzji odbywało się w formie protokołu zdawczo-odbiorczego, sporządzonego przez organ do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej oraz jednostkę państwową (organizację społeczną), której teren jest przekazywany. Sporządzenie protokołu zdawczo-odbiorczego odbywało się w dniu wyznaczonym w decyzji organu do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej. Koszty związane z przekazaniem ponosiła jednostka (organizacja) przejmująca. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że zgodnie z art. 8 ustawy przekazywanie terenów państwowych jednostkom państwowym i organizacjom społecznym w użytkowanie następowało w drodze decyzji właściwego do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej organu prezydium powiatowej (miejskiej miasta stanowiącego powiat lub wyłączonego z województwa) rady narodowej wydanej na wniosek jednostki ubiegającej się o przekazanie terenu: decyzja powinna zawierać określenie czasu i warunków użytkowania. Minister podał, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż państwowej jednostce organizacyjnej, której została przydzielona nieruchomość państwowa, w tym także na podstawie przepisów ustawy o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, nie przysługuje względem tej nieruchomości prawo własności, gdyż prawo to należy do Państwa (zasada jednolitego funduszu własności państwowej). Uprawnienie państwowej jednostki organizacyjnej w stosunku do mienia państwowego, nazywane zarządem i użytkowaniem, zarządzaniem operacyjnym bądź po prostu zarządem, nie stanowi ograniczonego prawa rzeczowego w rozumieniu przepisów prawa cywilnego, żaden bowiem przepis prawa takiego charakteru temu uprawnieniu nie nadaje, a ze swej istoty jest ono prawem swoistym, odbiegającym od tradycyjnych form prawnych korzystania z rzeczy cudzej. Istota zarządu i użytkowania polega na tym, że daje ono jednostce państwowej, której zarząd i użytkowanie przysługuje, prawo wykonywania własności państwowej w imieniu własnym, a więc na zewnątrz, tzn. w stosunkach z osobami trzecimi jednostka państwowa występuje tak, jak czyni to właściciel. Ponadto w wyroku z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt V CSK 97/2008, Sądu Najwyższego - Izby Cywilnej wskazano, iż decyzja wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, ustanawiająca użytkowanie na rzecz państwowej jednostki organizacyjnej nie mogła prowadzić do powstania ograniczonego prawa rzeczowego. Minister zauważył, że użytkowanie w rozumieniu rozporządzenia oraz ustawy nie stanowiło użytkowania uregulowanego przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U z 2014 r., poz. 121 ze zm.), tj. ograniczonego prawa rzeczowego, którego treść wyraża się w uprawnieniu do używania i do pobierania pożytków rzeczy stanowiącej własność innego podmiotu. Minister wskazał, że użytkowanie w rozumieniu przepisów ustawy i wydanego na jej podstawie rozporządzenia odpowiada dzisiejszemu trwałemu zarządowi, który stanowi formę prawną władania nieruchomością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego odpowiednio przez państwową jednostkę organizacyjną lub jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego. Państwowa jednostka organizacyjna lub jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego nie jest w takim wypadku podmiotem prawa rzeczowego, a jedynie wykonuje takie prawo. Zdaniem Ministra, decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 1981 r. o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wydana na podstawie § 4 rozporządzenia wywołała jedynie skutek prawny polegający na przekazaniu prawa zarządzania składnikiem mienia państwowego państwowej jednostce organizacyjnej posiadającej osobowość prawną - Uniwersytetowi [...]. Decyzja ta nie wywołała skutku polegającego na przejściu prawa własności ani innego prawa rzeczowego na inny podmiot prawny. Przedmiotowa nieruchomość pozostała składnikiem mienia państwowego. Z uwagi na powyższe Minister stwierdził, że decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 1981 r. nie naruszyła praw osób trzecich, w tym także dawnych właścicieli nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Organ wskazał także, iż powołane wyżej przepisy rozporządzenia i ustawy nie zawierały zastrzeżenia, iż oddanie w tym trybie nieruchomości w użytkowanie nie może naruszać praw osób trzecich. Odnosząc się do zarzutu odwołania, iż wniosek dekretowy ma bezwzględne pierwszeństwo przed innymi wnioskami dotyczącymi danej nieruchomości, Minister podniósł, że powołane w tej kwestii w odwołaniu orzeczenia sądów administracyjnych dotyczą innego stanu faktycznego niż występujący w niniejszej sprawie. Orzeczenia te wydane zostały w sprawach, w których przed rozpatrzeniem wniosku dekretowego wydawane były w innych postępowaniach decyzje, których skutkiem było przejście prawa rzeczowego na inny podmiot. Natomiast w rozpoznawanej sprawie decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 1981 r. nie doprowadziła do przejścia prawa rzeczowego na inny podmiot prawa. Podmiot prawa rzeczowego pozostał ten sam, tj. Skarb Państwa. Zatem, zdaniem Ministra, przedmiotowa nieruchomość zachowała swój status nieruchomości państwowej. Minister wskazał ponadto, że sam fakt złożenia wniosku dekretowego nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. 5. E. K. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: a) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy [...]; b) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 7 ust. 2 dekretu [...] poprzez jego niezastosowanie przez organy obu instancji i uznanie, że pomimo nierozpoznania wniosku byłego właściciela o przyznanie prawa własności czasowej decyzja o oddaniu gruntu w użytkowanie jest zgodna z prawem, podczas gdy z brzmienia dekretu bezsprzecznie wynika, że wnioski byłych właścicieli złożone w trybie art. 7 dekretu miały bezwzględne pierwszeństwu w stosunku do innych wniosków dotyczących tzw. nieruchomości dekretowych a nieruchomościami tymi nie można było rozporządzać przed ewentualnym negatywnym rozpoznaniem tzw. wniosków dekretowych; c) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy oraz § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie przez organy obu instancji i uznanie, że mimo nieokreślenia czasu użytkowania przekazanego Uniwersytetowi [...] terenu – wbrew treści ww. przepisu – decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa; d) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 Kpa poprzez jego niezastosowanie przez organy obu instancji i uznanie, że decyzja o oddaniu w użytkowanie nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy o przekazanie w użytkowanie uzależnione było od wyniku sprawy dekretowej o przyznanie prawa użytkowania wieczystego, a więc istniały przesłanki do zawieszenia postępowania z urzędu, czego Naczelnik Dzielnicy nie uczynił; e) art. 8 Kpa poprzez jego niezastosowanie przez organy obu instancji i prowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa i uznanie, że decyzja o użytkowaniu nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa pomimo tego, że istniały przesłanki do stwierdzenia jej nieważności; f) art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 Kpa przez organy obu instancji poprzez niezebranie, a przede wszystkim nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób wyczerpujący, a w szczególności poprzez całkowite pominięcie przez organy zbadania i wyjaśnienia zarzutu podnoszonego przez skarżącą, iż decyzja o użytkowaniu nie zawiera określenia czasu użytkowania, co jest koniecznym elementem decyzji zgodnie z art. 10 ustawy i § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. 6. Uczestnik postępowania Uniwersytet [...] w piśmie z 30 czerwca 2015 r. wniósł o oddalenie skargi. II. Uzasadnienie prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 1. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: "Ppsa") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego w tym zakresie wskazuje na niezasadność skargi. 2. W przedmiotowej sprawie jest sporne, czy powołana decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 1981 r. o oddaniu nieruchomości w użytkowanie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wskazać należy, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Przepis ten ma służyć wyeliminowaniu z obrotu prawnego wadliwych rozstrzygnięć nie tylko z tego powodu, że naruszają one w sposób oczywisty regulacje zawarte w przepisie powołanym jako podstawa prawna tych rozstrzygnięć, lecz dlatego, iż nie dają się pogodzić z systemem obowiązujących norm. Przy tym oceny legalności decyzji administracyjnej w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności można dokonywać tylko na gruncie przepisów prawa obowiązujących w dniu jej wydania, zarówno procesowych, jak i materialnych. 3. Wbrew twierdzeniom skargi z art. 7 dekretu [...] w żaden sposób nie wynikał zakaz oddawania nieruchomości [...] w zarząd, czy użytkowanie przed rozpoznaniem wniosku dekretowego. Jak zostało to niezwykle czytelnie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w ramach socjalistycznej jednolitej własności Państwa, wykonywanie zarządu i użytkowania przez państwowe jednostki organizacyjne było emanacją tego prawa, a samym jednostkom nie przysługiwało do nieruchomości żadne prawo rzeczowe. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy m. in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 października 1961 r., I CO 20/61, (OSNC 1962/2/41) oraz w orzeczeniu z dnia 14 czerwca 1963 r., I CR 336/63, (OSNCP 1964, poz. 223): zarząd i użytkowanie, nie stanowią ograniczonego prawa rzeczowego w rozumieniu art. 113 i nast. pr. rzecz., żaden bowiem przepis prawa takiego charakteru temu uprawnieniu nie nadaje, ze swej istoty zaś jest ono prawem swoistym, odbiegającym od tradycyjnych form prawnych korzystania z rzeczy cudzej. Stanowisko swoje w tym zakresie potwierdził następnie Sąd Najwyższy, już po wejściu w życie kodeksu cywilnego, m.in. w wyroku z dnia 15 kwietnia 1966 r., I CR 80/66, (OSNCP 1967, poz. 24). Tym samym oddanie nieruchomości w użytkowanie absolutnie nie mogło być w przedmiotowej sprawie utożsamiane z prawnorzeczowym zadysponowaniem nieruchomości. 4. Realizacja dekretu [...] polegała od 1950 r. na przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla odbudowy i rozbudowy W. w zarząd i użytkowanie państwowym jednostkom organizacyjnym oraz spółdzielniom mieszkaniowym, które miały na tych nieruchomościach realizować cele użyteczności publicznej. Twierdzenie skarżącej, że przed oddaniem w takie użytkowanie, musiał być rozpoznany wniosek dekretowy absolutnie nie wynika z żadnego przepisu dekretu. Nie było również jakichkolwiek podstaw do zawieszenia postępowania w przedmiocie oddania gruntu w użytkowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Dodatkowo ustawa z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości rozszerzyła podstawy do odmowy uwzględnienia wniosku dekretowego. Zgodnie z art. 54 tej ustawy poprzedniemu właścicielowi gruntu, który na podstawie dekretu przeszedł na własność Państwa, może być odmówione prawo użytkowania wieczystego tego gruntu stosownie do przepisów tego dekretu niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 tego dekretu, także ze względu na cele określone w art. 3 ustawy wywłaszczeniowej. Nie sposób zatem mówić o naruszeniu ówczesnego systemu prawnego poprzez oddanie nieruchomości dekretowej w użytkowanie. 5. Okoliczność, że nieruchomość była przedmiotem użytkowania nie stanowiła w żadnym razie negatywnej przesłanki uniemożliwiającej uwzględnienie wniosku dekretowego. Z dniem oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste, takie użytkowanie państwowej osoby prawnej po prostu wygasało. Dopiero zadysponowanie nieruchomością dekretową poprzez oddanie w użytkowanie wieczyste, czy sprzedaż mogły doprowadzić do naruszenia praw osoby oczekującej na rozpoznanie wniosku dekretowego. Dla lepszego zobrazowania tej sytuacji wskazać należy, że w przypadku uwłaszczenia z dniem 5 grudnia 1990 r. państwowej osoby prawnej na gruncie dekretowym, dla stworzenia możliwości rewindykacji nieruchomości nie jest konieczne stwierdzenie nieważności decyzji o oddaniu nieruchomości w zarząd (użytkowanie), a jedynie wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji potwierdzającej nabycie prawa użytkowania wieczystego. W odniesieniu do nieruchomości będących w zarządzie państwowych szkół wyższych, takie zadysponowanie nastąpiło poprzez uwłaszczenie ex lege na podstawie art. 182 ustawy z 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 1990 r. Nr 65, poz. 385). Przy tym art. 182 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym, wprowadził ograniczenie w uwłaszczeniu w postaci nienaruszalności praw osób trzecich. Według tej zasady, jeżeli przejęcie nieruchomości nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, to osoby prawne posiadające takie nieruchomości w zarządzie nie mogą korzystać z prawa uwłaszczenia. O naruszeniu praw osób trzecich w rozumieniu art. 182 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym można mówić wówczas, gdy przy zbiegu uprawnień uczelni państwowej z art.182 ust. 1 ww. ustawy z uprawnieniami związanymi z prawem własności do tego gruntu innych osób dajemy pierwszeństwo uprawnieniom z ust. 2 ustawy, pozbawiając przez to osoby trzecie uprawnień związanych z tym gruntem. Stwierdzenie w art. 182 ust. 2 ustawy, że uprawnienia tego przepisu nie naruszają praw osób trzecich, oznacza danie przez ustawodawcę pierwszeństwa uprawnieniom osób trzecich. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 stycznia 2005 r., III CK 142/04, LEX nr 602708, stwierdził, że zawarta w art. 182 ust. 2 ustawy z 1990 r. o szkolnictwie wyższym klauzula "nie naruszają praw osób trzecich" powinna być interpretowana w kontekście konstytucyjnej zasady ochrony własności (art. 21 Konstytucji RP). Wychodząc z tego nadrzędnego punktu widzenia trzeba stwierdzić, iż pewną nieprecyzyjność treściową tej klauzuli należy wykładać w ten sposób, że uwłaszczenie na podstawie art. 182 ust. 1 ustawy z 1990 r. o szkolnictwie wyższym wyższej uczelni nie może odbyć się kosztem właściciela, któremu przysługuje prawo zwrotu wywłaszczonej niegdyś nieruchomości, gdyż stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Realizacja tego właścicielskiego prawa do zwrotu ma bowiem pierwszeństwo przed uwłaszczeniem. 6. Nieuzasadniony jest również zarzut skargi, iż brak określenia terminu użytkowania w decyzji z 1981 r. powinien stanowić podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W art. 8 ust. 1 ustawy, regulującym przekazywanie terenów państwowych w użytkowanie, ustawodawca wymienił elementy, jakie powinna zawierać decyzja, a mianowicie: określenie czasu i warunków użytkowania. Z treści tej więc wynika, że decyzja powinna zawierać określenie czasu użytkowania. Przepis ten nie wprowadza jednak żadnego ograniczenia czasowego, na jaki użytkowanie można było ustanowić. Tym samym użytkowanie można było ustanowić na czas określony, jak na i czas nieokreślony. Zdaniem Sądu, w kwestionowanej decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 1981 r. czas użytkowania terenu został określony jako bezterminowy (nieokreślony). Skoro bowiem organ w decyzji nie określił w sposób wyraźny, expressis verbis, terminu użytkowania, to w ocenie Sądu, zasadnym było przyjęcie, że termin użytkowania został ustanowiony na czas nieokreślony. Nie można zatem mówić o rażącym naruszeniu przepisu art. 8 ust. 1 ustawy. Wskazać bowiem należy, że treść tego przepisu nie wykluczała określenia czasu użytkowania terenu w sposób nieograniczony, również z pozostałych przepisów tej ustawy nie sposób wywieść braku możliwości przekazania terenu w użytkowanie na czas nieokreślony. Zaznaczyć również należy, że cele na realizację jakich oddawano mienie państwowe w użytkowanie jednostkom państwowym, ani charakter tego prawa, nie przemawiały za tym, aby nie można było ustanowić go na czas nieokreślony. Zwłaszcza, że przekazanie w użytkowanie terenu na czas nieokreślony nie wykluczało również możliwości wydania decyzji o wygaśnięciu prawa użytkowania. Sytuację tę regulował art. 9 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym, w przypadku takich zmian w planie zagospodarowania przestrzennego (wstępnie ustalonych założeń tego planu), które nie pozwalają na dalsze użytkowanie terenu (części terenu) przez daną jednostkę, albo gdy teren lub jego część stał się dla tej jednostki zbędny, organ gospodarki komunalnej i mieszkaniowej prezydium powiatowej (miejskiej, dzielnicowej w przypadkach przewidzianych w art. 10 ust. 2) rady narodowej wydaje decyzję o wygaśnięciu służącego tej jednostce prawa użytkowania terenu lub jego części. Z tego przepisu nie wynika również, aby użytkowanie musiało być ustanowione na czas określony. 7. W związku z powyższym, podzielając w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o oddaniu nieruchomości w użytkowanie, zarzuty skargi uznać należy za chybione. W ocenie Sądu, organ, wydając zaskarżoną decyzję, nie naruszył zarzucanych przepisów postępowania, gdyż rozpoznał sprawę wszechstronnie. Fakt, że strona jest niezadowolona z rozstrzygnięcia, nie może być utożsamiany z naruszeniem art. 8, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 Kpa. Mając powyższe na uwadze, Sąd, uznając zarzuty skargi za całkowicie bezzasadne, na podstawie art. 151 Ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.