I SA/Wa 588/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie: WSA Maria Tarnowska (spr.) WSA Emilia Lewandowska Protokolant Ewa Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi Z. M. i B. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżących Z. M. i B. P. solidarnie kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku L. M., w miejsce której wstąpili Z. M. i B. P., o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1953 r. nr [...] utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. nr [...] odmawiające przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...] - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [....] maja 2008 r. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury podał, że zabudowana nieruchomość [...] położona przy ulicy [...], stanowiąca współwłasność A. i J. małż. K. oraz J. i G. małż. B., objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy ( Dz. U. Nr 50, poz. 279). Obecnie nieruchomość ta położona jest w obrębie [...] i wchodzi w skład działki ewidencyjnej nr [...] będącej własnością W. Prezydium Rady Narodowej W. orzeczeniem administracyjnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 1953 r. skierowanym do Wydziału Finansowego Terenowego Oddziału Likwidacyjnego nie przyznało dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...], i jednocześnie stwierdziło, że wszystkie budynki położone na przedmiotowym gruncie przeszły na własność Skarbu Państwa; w uzasadnieniu stwierdzono, iż odmowa nastąpiła wobec niezłożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej przez dotychczasowych właścicieli. Ministerstwo Gospodarki Komunalnej decyzją z dnia [...] listopada 1953 r. utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie administracyjne, nie znajdując podstaw do jego uchylenia. W dniu 20 października 2000 r. do Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wpłynął wniosek L. M. - spadkobierczyni jednego z byłych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości - o unieważnienie orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] sierpnia 1953 r., a pismem z dnia 7 listopada 2000 r. wnioskodawczyni wniosła również o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1953 r. utrzymującej w mocy orzeczenie z dnia [...] sierpnia 1953 r. Decyzją z dnia [...] maja 2001 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1953 r. twierdząc, że skoro byli właściciele nie złożyli wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej obarczona jest wadą nieważności. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] maja 2001 r. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła L. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 59/06 uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2001 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2001 r. twierdząc w uzasadnieniu, iż organ administracji naruszył w postępowaniu nadzorczym zasadę czynnego udziału stron, ponieważ o prowadzonym postępowaniu nie zostali powiadomieni następcy prawni współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości J. i G. małż. B. Z dołączonych do akt sprawy postanowień o nabyciu spadku wynika, że stronami niniejszego postępowania są: B. P. i Z. M. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Infrastruktury stwierdził, że określony w art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy lub prawa zabudowy jest nieprzywracalnym terminem prawa materialnego. Niezależnie od okoliczności, które spowodowały uchybienie terminu- organ administracji nie jest władny orzec o jego przywróceniu. Dekret ustanawiał prekluzyjny termin do zgłaszania wniosków przyznanie prawa własności czasowej, który wynosił 6 miesięcy od dnia objęcia gruntów w posiadanie przez gminę W.. Zawarta w art. 7 ust. 1 dekretu regulacja dotycząca biegu terminu sześciomiesięcznego powodowała, że termin dla poszczególnych dotychczasowych właścicieli upływał w różnym czasie. Minister Infrastruktury stwierdził, iż w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek dokumentów poświadczających, że współwłaściciele nieruchomości położonej przy ulicy [...] w W. złożyli wniosek o przyznanie prawa własności czasowej. Z tego powodu nie można stwierdzić, iż odmowa przyznania tego prawa i stwierdzenie przejścia budynku na własność Skarbu Państwa objęte kwestionowaną decyzją Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1953 r. oraz orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] sierpnia 1953 r. dotknięte są wadą nieważności na skutek rażącego naruszenia prawa. Również podnoszony przez skarżących zarzut, że orzeczenia administracyjne z dnia [...] sierpnia 2953 (1953) r. nie zostało doręczone stronie (dotychczasowemu właścicielowi gruntu) nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, iż z tego powodu orzeczenie to jest dotknięte wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 kpa bowiem okoliczność ta stanowi podstawę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, co dotyczy innego postępowania. Na poparcie swoich twierdzeń Minister Infrastruktury przywołał liczne wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli Z. M. i B. P.; zarzucając naruszenie: 1. art. 8 i 11 kpa, wyrażających zasady pogłębiania zaufania i przekonywania strony, poprzez brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, 2. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 kpa poprzez nie uchylenie decyzji administracyjnych rażąco naruszających prawo, oraz skierowanych do osób nie będących stroną w sprawie, 3. naruszenie art. 6 kpa, wyrażającego zasadę praworządności, oraz art. 7 wyrażającego zasadę prawdy obiektywnej, poprzez niezbadanie okoliczności istotnych dla sprawy, - wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2008 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu obszernej skargi podniesiono, iż wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji a następnie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oparty był nie o okoliczność, iż decyzje z 1953 r. bezprawnie odmówiły przyznania własności czasowej, choć złożono wiosek, a o inne, szczegółowo opisane przesłanki, do których Minister Infrastruktury nie odniósł się. Wnioskodawcy nie twierdzili, iż ich poprzednicy prawni złożyli wniosek w trybie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, a merytoryczna część uzasadnienia do decyzji, która faktycznie dotyczy przedmiotu sprawy, zajmuje, zdaniem skarżących, jedynie sześć linijek tekstu, i koncentruje się na ewentualnej możliwości wznowienia postępowania, nie odnosząc się do zarzutów z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co zdaniem skarżących, narusza art. 8 i 11 kpa. Zdaniem skarżących, badana w trybie nadzorczym decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] listopada 1953 r. rażąco narusza prawo, ponieważ nie zawiera uzasadnienia zarówno faktycznego jak i prawnego oraz utrzymuje w mocy decyzję rażąco naruszającą prawo. Ponadto w aktach sprawy nie ma żadnego dowodu potwierdzającego doręczenie tej decyzji stronom lub ich pełnomocnikowi w sposób przewidziany w obowiązującym wówczas rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym. Z powyższego wynika więc, że decyzja ta jest nieważna i jako niedoręczona nie wywołuje skutków prawnych. Skarżący podkreślili, iż w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa udzielonego przez strony adwokatowi, do którego skierowana była decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej, co oznacza, że została ona skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, co jest samodzielną przesłanką stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 kpa. W aktach brak jest również odwołania od orzeczenia organu pierwszej instancji. Nie można więc jednoznacznie ustalić, w czyim imieniu działał adwokat [...]. W ocenie skarżących orzeczenie administracyjne z [...] sierpnia 1953 r. rażąco naruszało prawo, ponieważ nie zostało podpisane przez członków kolegialnego organu jakim było Prezydium Rady Narodowej w W., zostało wydane w stosunku do osób nie będących stronami, nie zostało stronom doręczone i nie poinformowano stron o wszczęciu postępowania. Powołując się na przepisy ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U Nr 14, poz. 130 ze zm.) oraz uchwały Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 1950 r. Instrukcja nr 2 w sprawie składu, podziału pracy i trybu działania prezydium rady narodowych (M.P. Nr A-57, poz. 654) skarżący wywodzili, iż wydając orzeczenie Prezydium Rady Narodowej było zobowiązane do działania kolegialnego i jako rozstrzygnięcie organu kolegialnego winno być podpisane przez wszystkie osoby wchodzące w skład organu. Ich zdaniem podpisanie orzeczenia przez vice dyrektora S. oznacza, że zostało ono podpisane przez osobę nieuprawnioną. Brak podpisu członków organu kolegialnego, który wydał orzeczenie rażąco narusza prawo. Pełnomocnik skarżących przytoczył przy tym tezy wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanych w sprawach dotyczących aktów podejmowanych przez organy kolegialne. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Minister Infrastruktury utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2008 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1953 r. utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. nr [...] odmawiające przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [....] położonej przy ulicy [...]. 3. Przede wszystkim zauważyć należy, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 13 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1526/08 oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał za bezsporne, że dotychczasowi właściciele gruntu nie złożyli wskazanego wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu, i podzielił stanowisko Ministra Infrastruktury, iż uchybienia w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] listopada 1953 r., polegające na pominięciu w toku postępowania dawnych właścicieli gruntu nie mogły stanowić podstawy do stwierdzenia ich nieważności. Uchybienia te mogły stanowić jedynie przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wprawdzie uzasadnienie decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej naruszało art. 75 ust. 2 obowiązującego wówczas rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej o postępowaniu administracyjnym, niemniej uchybienie to w ocenie Sądu nie miało cech rażącego naruszenia prawa prowadzącego do konieczności wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. W ocenie Sądu całkowicie chybiony był zarzut dotyczący braku podpisów członków organu kolegialnego, stosownie bowiem do art. 18 ustawy o terenowych organach władzy jednolitej, poszczególnymi dziedzinami spraw należących do właściwości rad narodowych zarządzają wydziały prezydium. W myśl zaś § 24 uchwały Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 1950 r. Instrukcja Nr 2 w sprawie składu, podziału pracy i trybu działania prezydiów rad narodowych decyzje w konkretnych sprawach, należące według dotychczasowych przepisów do wojewody, starosty, prezydenta miasta, burmistrza lub wójta, należą obecnie do przewodniczącego rady lub z jego upoważnienia do jednego ze stale urzędujących członków prezydium. Przewodniczący prezydium rady i jego zastępcy mogą upoważnić kierowników odpowiednich wydziałów do wydawania decyzji w tych sprawach. W świetle powyższych regulacji nie było podstaw do przyjęcia, iż orzeczenie o odmowie przyznania dotychczasowym właścicielom nieruchomości warszawskiej prawa własności czasowej mogło zapaść wyłącznie w drodze uchwały podjętej kolegialnie przez Prezydium Rady Narodowej bądź winno być podpisane przez osobę będącą członkiem Prezydium Rady Narodowej. Stąd nie można skutecznie kwestionować umocowania vice dyrektor S., do podpisania w imieniu Prezydium Rady Narodowej orzeczenia wydanego [...] sierpnia 1953 r. Sąd pierwszej instancji nie podzielił zarzutów, że Minister Infrastruktury odmawiając stwierdzenia nieważności rozstrzygnięć z 1953 r., które nie zostały skierowane do strony postępowania, naruszył art. 156 § 1 pkt 4 kpa, ponieważ kwestionowane rozstrzygnięcia zostały wydane ponad 60 lat temu, sam brak w aktach archiwalnych zwrotnych potwierdzeń odbioru rozstrzygnięć, brak pełnomocnictwa dla adwokata oraz niewymienienie w rozdzielniku orzeczenia administracyjnego właścicieli gruntu nie przesądzały o tym, że rozstrzygnięcia nie zostały skierowane do strony. W przepisie tym chodzi o wyeliminowanie przypadków, w których decyzja administracyjna nie mogła wywołać przewidzianych w niej skutków, z uwagi na skierowanie jej do niewłaściwej osoby, tj. osoby która nie dysponuje uprawnieniami strony. Ponieważ rozstrzygnięcie Prezydium Rady Narodowej zostało skutecznie zaskarżone do organu drugiej instancji, należy przyjąć, że strony zostały zapoznane z jego treścią i miały możliwość aktywnego wzięcia udziału w postępowaniu poprzez działającego w ich imieniu pełnomocnika. Zatem nieoznaczenie przez organ pierwszej instancji właściwego adresata decyzji, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie spowodowało dla właścicieli gruntów negatywnych skutków procesowych i nie miało wpływu na wynik sprawy. Wydana w postępowaniu odwoławczym decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej skierowana została zaś do adwokata K. M. działającego jako pełnomocnik właścicieli, a nie jako strona postępowania, co jednoznacznie zostało wyrażone zapisem: "Ob. adw. K. M. pełnomocnik J. i G. małż. B. oraz A. i J. małż. K.". Zdaniem Sądu, uzasadnione były zarzuty naruszenia przez Ministra Infrastruktury art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 kpa, jednak nie mogły one mieć wpływu na wynik sprawy. Niezależnie bowiem od treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, rozstrzygnięcie sprawy poprzez odmowę stwierdzenia nieważności podjętych w 1953 r. rozstrzygnięć dekretowych jest trafne i znajduje oparcie w obowiązujących przepisach. 4. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 lutego 2010 r. po rozpoznaniu na rozprawie skargi kasacyjnej B. P. i Z. M. od wyroku WSA z dnia 13 stycznia 2009 r. - uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu tego Wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny jest kształtowany w oparciu o materiał faktyczny i dowodowy, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych przez organ aktach sprawy. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy administracyjnej in merito. Jego zadaniem jest dokonanie wyłącznie kontroli zgodności z prawem jej rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie natomiast Sąd pierwszej instancji w gruncie rzeczy wkroczył w rozstrzyganie merytoryczne sprawy administracyjnej. Mianowicie mimo braku ustaleń organu nadzoru zmierzających w kierunku wyjaśnienia do kogo były skierowane kontrolowane decyzje, czy orzeczenie organu pierwszej instancji zostało podpisane przez uprawnioną osobę Sąd rozstrzygnął te kwestie nie dopatrując się podstaw do stwierdzenia nieważności niniejszych decyzji. Jednocześnie brak ustaleń faktycznych co do istnienia określonych dokumentów Sąd pierwszej instancji zastąpił swego rodzaju domniemaniem ich istnienia z uwagi na upływ ponad 60 lat od wydania kontrolowanych decyzji. Zatem Sąd naruszył art. 133 § 1 p.p.s.a., gdyż orzekał nie tylko na podstawie akt sprawy, a więc materiału faktycznego i dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym, lecz również w oparciu o przyjęte założenia dotyczące upływu czasu. Jednocześnie Sąd wkraczając w merytoryczne rozpoznanie sprawy wadliwie uznał, że brak odniesienia się organu nadzoru do zarzutów podnoszonych przez skarżących nie stanowi naruszenia art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Należy bowiem mieć na względzie, że Minister Infrastruktury w gruncie rzeczy nie przeprowadził w sposób prawidłowy postępowania nieważnościowego, co oznacza, że naruszenie przepisów postępowania nie może zostać potraktowane jako nie mogące mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Wobec powyższego za zasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. w związku z art. 133 § 1 tej ustawy i art. 8, 11 i 107 § 3 kpa, co, zdaniem naczelnego Sądu Administracyjnego skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, że pozostałe kwestie podniesione w zarzutach procesowych skargi kasacyjnej nie mogą zostać przesądzone na obecnym etapie postępowania, gdyż kwestiami tymi winien zająć się organ nadzoru w postępowaniu nieważnościowym po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania. 5. Niniejszy skład orzekający jest związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, stosownie do art. 190 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując zatem ponownie oceny zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2008 r., który utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2008 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1953 r. utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. nr [...] odmawiające przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...], uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja naruszają przepisy prawa. 6. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, jest formą nadzoru. Celem tego postępowania jest zbadanie, czy decyzja dotknięta jest którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. W postępowaniu tym, przede wszystkim ustalenia wymaga kwestia czy i do jakich naruszeń prawa doszło w postępowaniu zwykłym, a następnie dopiero możliwe jest dokonanie oceny czy stwierdzone naruszenia prawa miały charakter rażący. Rozstrzygnięcie organu nadzoru musi opierać się na ocenie zebranego materiału dowodowego, a nie na domniemaniu. Stwierdzić więc należy, że ocena, czy decyzja dotknięta jest kwalifikowanymi wadami określonymi w art. 156 § 1 kpa wymaga dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W niniejszej sprawie Minister Infrastruktury kontrolę decyzji z dnia [...] listopada 1953 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego z dnia [...] sierpnia 1953 r. ograniczył do stwierdzenia, że skoro nie został złożony wniosek o przyznanie własności czasowej, to nie można stwierdzić nieważności decyzji wydanych w 1953 r. przez organy obu instancji. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy - organ nadzoru nie poczynił stosownych ustaleń. Organ nadzoru nie poczynił ustaleń zmierzających do wyjaśnienia, do kogo były skierowane kontrolowane decyzje, nie rozważył, czy orzeczenie z dnia [...] sierpnia 1953 r. zostało podpisane przez uprawnioną osobę, jak również nie poczynił ustaleń faktycznych co do istnienia określonych dokumentów, nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżących. Wskazane wyżej braki, świadczące o nie wyjaśnieniu zagadnień ważnych dla prawidłowego załatwienia sprawy, nie dają możliwości oceny zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym. Naruszenia, o których mowa, dotyczą zwłaszcza art. 6, 7, 8, 11, 77, 80 i 107 § 3 kpa. Oznacza to, że Minister Infrastruktury nie przeprowadził w sposób prawidłowy postępowania nieważnościowego, a to naruszenie przepisów postępowania może mieć wpływ na wynika sprawy. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że powyższe uchybienia są na tyle istotne, że musiały skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej. 7. Obowiązkiem zatem organu nadzoru przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie zarówno stanowiska prawnego i zaleceń wyrażonych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym w niniejszej sprawie, jak również stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozpatrującego niniejszą sprawę. 8. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z pózn m.), orzekł jak w sentencji.