I SA/Wa 683/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A.G. i A.G. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w sprawie ze skargi A.G. i A. G. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...]. W dniu 26 marca 2012 r. A.G. i A.G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w obrębie E. , gmina N., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, stanowiącej własność małż. A. i A. G. We wskazanej skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji poprzez zniesienie rygoru natychmiastowej wykonalności. Jednocześnie wskazali, że obecnie nie zachodzą okoliczności uzasadniające nadania opisanej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przy czym nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie ma charakteru bezwzględnego i podlega ono kontroli organu wyższego stopnia oraz sądu administracyjnego, który w uzasadnionych wypadkach może wstrzymać natychmiastowe wykonanie decyzji, gdy stwierdzi brak podstaw do nadania takiego rygoru. Ponadto skarżący wskazali, iż zasadniczo jedynym celem umorzenia przedmiotowego postępowania wywłaszczeniowego w niniejszej sprawie było obejście przepisów prawa w celu poprowadzenia podmiotowo i przedmiotowo tego samego, co do zasady, postępowania na korzystniejszych według organów administracyjnych warunkach, pogarszających zdecydowanie w postępowaniu wywłaszczeniowym sytuację skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270) po przekazaniu skargi przez organ Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie powołany przepis rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym użyty w treści art. 61 § 3 zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 Sygn. akt I SA/Wa 683/12 powołanej ustawy, który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy", której dotyczy skarga zakreślają jednakowe ramy prawne, należy bowiem przyjąć, że ustawodawca odsyła do pojęcia sprawy administracyjnej w jej rozumieniu materialnoprawnym. Granice jej wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. W związku z tym treścią art. 61 § 3 objęte będą zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Jednakże podnieść należy, że w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych został utrwalony pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec tego nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Stanowisko przedstawione powyżej znajduje potwierdzenie, m. in. w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego np. z dnia: 24.09.2009 r. sygn. akt II OZ 782/09, 22.09.2009 r. sygn. akt I OZ 877/09, 19.02.2009 r. sygn. akt II FSK 137/09, 17.06.2005 r. sygn. akt I OZ 587/05, 20.04.2007r. sygn. akt I OSK 1888/06, 03.03.2006 r. sygn. akt I OZ 279/06, 18.10.2005 r. sygn. akt I OZ 1023/05, 07.10.2005 r. sygn. akt II OZ 823/05, 05.08.2005r. sygn. akt I FZ 404/05. Sygn. akt I SA/Wa 683/12 W niniejszej sprawie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2011 r. umarzającej postępowanie administracyjne, a więc ze swej istoty nie nadającej się do wykonania, gdyż decyzja ta nie posiada cechy wykonalności, bowiem nie wymaga ona żadnej czynności stron - nie przyznaje stronie żadnych uprawnień ani nie nakłada na stronę żadnych obowiązków. Wobec czego charakter decyzji organu I instancji (jak również utrzymującej ją w mocy zaskarżonej decyzji) nie zezwala na zastosowanie w sprawie instytucji wstrzymania wykonania, określonej w art. 61 § 3 powołanej ustawy, a zatem w stosunku do niej wniosek o wstrzymanie wykonania jest bezzasadny. Ponadto niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż powołane przez skarżących uzasadnienie zgłoszonego wniosku nie daje podstawy aby uznać, że spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w wyżej powołanym przepisie, a zatem również i z tej przyczyny wniosek strony nie może zostać uwzględniony. Przy czym podnieść również należy, że z treści decyzji organu I instancji nie wynika, iż został jej nadany natychmiastowej wykonalności, na co skarżący wskazali we wniosku. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 61 § 3 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.