I SA/Wa 791/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Marciniak, sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.), asesor WSA Anna Fyda-Kawula, Protokolant referent Wiktoria Sosnowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M.P. i T.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M.P. i T.P. solidarnie kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] lutego 2021 r., nr [...], Wojewoda [...] (dalej jako "organ/Wojewoda") utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] marca 2018 r., nr [...], odmawiającą uwzględnienia wniosku L. P. w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za grunt o powierzchni [...] m2, pochodzący z księgi wieczystej nr [...], położony w dzielnicy [...] przy ulicy [...], zajęty pod drogę publiczną. Zaskarżona decyzja Wojewody została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z [...] listopada 2005 r. L. P., M. P., B. P. i B. Z. wystąpili o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt przy ulicy [...], o pow. [...] m2, który został zajęty pod drogę publiczną. Wnioskodawcy umotywowali swoje żądanie tym, że na podstawie księgi wieczystej Nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla [...]XV Wydział Ksiąg Wieczystych powierzchnia działki nr [...] z obrębu [...] wynosi [...] m2. Natomiast na podstawie wypisu z rejestru gruntów wydanego przez Prezydenta wynika, że działka nr ewidencyjny [...] z obrębu [...] wynosi obecnie [...]m2. Ostateczną decyzją z [...] czerwca 2009 r., nr [...], Wojewoda stwierdził nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości – działek nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 i nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 – zajętej pod drogę publiczną ulicę [...] w [...] w dzielnicy [...]. W toku prowadzonego postępowania odszkodowawczego, pismem z [...] grudnia 2009 r. organ I instancji wezwał zatem wnioskodawców do przedłożenia dokumentów potwierdzających, że działki: nr [...]o pow. [...] m2 z obrębu [...] i nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...], pochodzą z przywołanej we wniosku z [...] listopada 2005 r. działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Pismem z [...] stycznia 2010 r. M. P., w odpowiedzi na ww. wezwanie, przedłożył dodatkowe dokumenty, i sprecyzował żądanie wskazane we wniosku z [...] listopada 2005 r. wskazując, iż odszkodowanie z tytułu przejęcia nieruchomości pod budowę drogi, winno być ustalone za grunt o powierzchni [...] m2, w tym oznaczony jako działki nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...] oraz działka nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...]. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie, Prezydent decyzją z [...] maja 2015 r., nr [...], odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania za grunt o powierzchni [...] m2, pochodzący z księgi wieczystej nr [...], położony w dzielnicy [...] przy ulicy [...], zajęty pod drogę publiczną. Organ I instancji wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że w toku postępowania ustalił, iż zgodnie z postanowieniem Sądu Powiatowego dla [...] Wydział V Niesporny sygn. akt Ns I [...] z [...] listopada 1959 r. J. S. nabyła własność nieruchomości tabelowej oznaczonej Nr [...] a pochodzącej z osady Nr [...] dawnej wsi "[...]" położonej przy ul. [...] o pow. [...] m2 i [...] m2 pod ulicą. Sąd Rejonowy dla [...] Wydział II Cywilny postanowieniem z dnia [...] marca 1996 r., sygn. akt II Ns [...], stwierdził, że spadek po J. S. zmarłej dnia [...] stycznia 1996 r. na podstawie ustawy nabyła w całości córka L.P. Prezydent powołał się na pismo Delegatury Biura Geodezji i Katastru w Dzielnicy [...] z [...] września 2009 r. w którym poinformowano, iż w wyniku porównania map ewidencyjnych z lat 1977, 1996 i 2002 można przyjąć, iż działki ewidencyjne nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 i nr [...]z obrębu [...]o pow. [...] m2 nie pochodzą z działki ewidencyjnej nr [...] uregulowanej w KW Nr [...], brak jest jednak na to jednoznacznych dowodów. Jak wynika z kolei z zaświadczenia Sądu Rejonowego dla [...] XV Wydział Ksiąg Wieczystych z [...] września 2010 r. zbiór dokumentów nr [...] został dołączony do księgi wieczystej nr [...]. Zgodnie natomiast z wypisem z rejestru gruntów z dnia [...] września 2009 r. działki ewidencyjne nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 i nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 pochodzą z osady tab. N [...]wsi [...]-cz. Organ I instancji wyjaśnił przy tym, że zgodnie z odpisem z księgi wieczystej nr [...], wydanym w dniu [...] sierpnia 2013 r. przez Centralną Informację Ksiąg Wieczystych Ekspozytura w [...], właścicielem nieruchomości stanowiącej m. in. działki ewidencyjne: nr [...]z obrębu [...]i nr [...]z obrębu [...]o łącznej pow. [...] m2 jest Miasto [...]. Prezydent zaznaczył także, iż z wypisu z rejestru gruntów nr [...] i wyrysu z mapy ewidencyjnej z dnia 18 marca 1998 r. przedstawiającej przebieg granic działki według stanu z 1998 r., na podstawie operatu [...] wynika, że położona przy ul. [...] działka nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 była własnością S. J. W skład nieruchomości hipotecznej pod nazwą "[...]." - [...] o pow. [...]m2 wchodziły: działka nr [...] o pow. [...]m2 pod placem i [...] m2 pod ulice [...] i [...]. Na wyrysie znajduje się adnotacja wyjaśniająca rozbieżności w powierzchni tj.: powierzchnia pod placem wynosi [...] m2 a nie [...]m2, natomiast powierzchnia pod ulicą wynosi [...] m2 a nie [...] m2 - jak wykazano w [...]. Prezydent wskazał również na umowę darowizny Rep. A [...] z [...] maja 2004 r., na podstawie której L. P. darowała swojemu synowi M. P. oraz jego żonie B. P. udział wynoszący 1/6 części (darowizna objęta wspólnością ustawową) oraz swojej wnuczce B. Z. udział wynoszący 1/6 części nieruchomości położonej w [...] w Dzielnicy [...] przy ulicy [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2. Jak wynika z aktu notarialnego dla ww. nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...]. Przy akcie okazano wypis z rejestru gruntów, z którego wynika, że powierzchnia nieruchomości wynosi [...] m2 i stanowi tereny mieszkaniowe i grunty orne zabudowanej nieruchomości położonej w [...] w Dzielnicy [...] przy ulicy [...], objętej KW nr [...]. Z kolei aktem notarialnym - umową częściowego zniesienia współwłasności Rep. A [...] z [...] listopada 2005 r. L. P., M. i B. małżonkowie P. oraz B. Z. dokonali częściowego zniesienia współwłasności zabudowanej nieruchomości położonej w [...], dzielnica [...], przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr ewidencyjny [...] z obrębu [...] o obszarze [...] m2 w ten sposób, iż nieruchomość tę nabyli na współwłasność: M. i B. małżonkowie P. do 1/2 części, oraz B. Z. do 14 części. Na podstawie w/w dokumentów Prezydent ustalił, iż właścicielem przedmiotowej nieruchomości na dzień [...] grudnia 1998 r. była L. P. Prezydent przyjął następnie, że L. P. jako właściciel nieruchomości posiadła wiedzę, jaki grunt i o jakiej powierzchni został zajęty pod drogę publiczną - ulicę [...]. Zdaniem Prezydenta, wniosek dotyczy roszczenia o odszkodowanie wynikające z rozbieżności powierzchni. Poza tym, w ocenie Prezydenta, działki ewidencyjne nr [...]z obrębu [...] o powierzchni [...] m2 i nr [...]z obrębu [...]o powierzchni [...] m2 zajęte pod drogę - ulicę [...] (wskazane w decyzji Wojewody nr [...]z dnia [...] czerwca 2009 r.) - nie pochodzą ze wskazanej we wniosku o odszkodowanie z dnia [...] listopada 2005 r., księgi wieczystej nr [...], tylko ze zbioru dokumentów ZD [...]. W konsekwencji powyższego organ I instancji uznał, że odszkodowanie za ww. nieruchomość zajętą pod drogę publiczną – ulice [...], L. P. nie przysługuje. Odrębną decyzją z [...] maja 2015 r., nr [...], Prezydent odmówił M. P., B. P. i B. Z. ustalenia i wypłaty odszkodowania za grunt o powierzchni [...] m2, pochodzący z księgi wieczystej nr [...], położony w Dzielnicy [...] przy ulicy [...], zajęty pod drogę publiczną. Ww. decyzja stała się ostateczna w [...] lipca 2015 r. Odwołanie od decyzji Prezydenta z [...] maja 2015 r., nr [...], złożyli L. P. oraz M. P. kwestionując rozstrzygnięcie organu I instancji. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Wojewoda decyzją z [...] kwietnia 2016 r., nr [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta z [...] maja 2015 r., Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda wskazał, że organ I instancji nieprawidłowo uznał, że wniosek L. P. nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewoda wyjaśnił bowiem, że w dacie 31 grudnia 1998 r. L. P. była właścicielką w wyniku dziedziczenia po J. S. nieruchomości hipotecznej pod nazwą "[...].", dla której był wówczas prowadzony zbiór dokumentów ZD [...]. Księga wieczysta nr [...] została zaś założona [...] listopada 2005 r. przy zamknięciu zbioru dokumentów ZD [...] (założonego [...] marca 1998 r.). Wojewoda zaznaczył także, że na podstawie postanowienia Sądu Powiatowego dla [...] Wydział V Niesporny z [...] listopada 1959 r. w sposób jednoznaczny wynika, że J. S. nabyła nieruchomość położoną przy ulicy [...] o powierzchni [...] m2 placu oraz [...] m2 pod ulicą. Wobec tego, w ocenie Wojewody, bezsporne w niniejszej sprawie jest, że nieruchomość stanowiąca własność J. S. o powierzchni około [...]m2 była zajętą pod drogę publiczną ulice [...] (obecnie [...]). Zalecenie organu odwoławczego było zatem rozstrzygnięcie przez Prezydenta z uwzględnieniem powyższych okoliczności oraz co do całości gruntu zajętego pod drogę o powierzchni [...] m2. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku L. P. z [...] listopada 2005 r., decyzją z [...] marca 2018 r., nr [...], Prezydent orzekł o odmowie uwzględnienia ww. wniosku w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za grunt o powierzchni [...] m2, pochodzący z księgi wieczystej nr [...], położony w dzielnicy [...] przy ulicy [...], zajęty pod drogę publiczną. W uzasadnieniu swojej decyzji Prezydent powielił niemalże w całości argumentacje przedstawioną w uchylonej decyzji z [...] maja 2015 r., Nr [...], końcowo stwierdzając jedynie, że wniosek L. P. został złożony nieprawidłowo, gdyż wskazano wyłącznie powierzchnię [...]m2 oraz błędnie powołano się na księgę wieczystą KW Nr [...], gdyż nieruchomość zajęta pod drogę - ulicę [...] ma powierzchnię [...] m2 i pochodzi ze zbioru dokumentów ZD Nr [...]. Odwołanie od decyzji Prezydenta z [...] marca 2018 r., nr [...] złożył M. P. (obok T. P. – drugi współspadkobierca L. P., która zmarła [...] listopada 2016 r.), reprezentowany przez adwokata A. G. Decyzją z [...] lutego 2021 r., nr [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta z [...] marca 2018 r., nr [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda wskazał, że decyzją z [...] czerwca 2009 r., nr [...], zostało stwierdzone nabycie przez Gminę [...] nieruchomości zajętej m.in. pod część ul. [...] w [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] m2 z obrębu [...] oraz jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] m2 z obrębu [...]. W ocenie Wojewody, powyższa decyzja dotyczy innego gruntu niż działka nr [...] objęta księga wieczystą nr [...], bowiem działki [...] i [...]nie pochodzą z działki nr [...] objętej wnioskiem L. P. z [...] listopada 2005 r. Wojewoda wskazał, że w 1998 r. po zamknięciu zbioru dokumentów ZD [...], dla działki nr [...] o powierzchni [...] m2 została założona księga wieczysta KW [...]. Pozostały grunt objęty powyższym zbiorem dokumentów o pow. [...] m2 (zgodnie z opisem i mapą z [...] marca 1998 r., nr [...]) stanowiący grunt pod ulicą nie został ujawniony w powyższej księdze. Zdaniem Wojewody, wniosek L. P. z [...] listopada 2005 r. dotyczył jedynie gruntu o powierzchni około [...] m2 (różnicę pomiędzy powierzchnią działki nr [...], ujawnioną w księdze wieczystej nr [...]- według księgi wieczystej ma powierzchnię [...] m2, a powierzchni działki według ewidencji gruntów - [...] m2). Podsumowując Wojewoda przyjął zatem, że objęte decyzją z [...] czerwca 2009 r., nr [...], działki nr [...] i [...] nie pochodzą z działki nr [...], ani z księgi wieczystej nr [...], tylko z nieruchomości hipotecznej "[...]." dla której prowadzony był zbiór dokumentów ZD [...]. Z powyższych względów Wojewoda uznał, że wniosek L. P., choć złożony w terminie, nie może zostać uwzględniony. W związku czym Wojewoda uznał, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa i utrzymał ją w mocy. Skargę na powyższą decyzje Wojewody wywiedli M. P. oraz T. P. (dalej jako "Skarżący"), reprezentowani przez adwokata A. G., zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa, tj.: 1) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji Prezydenta z [...] marca 2018 r., nr [...] w sytuacji gdy decyzja ta nie uwzględnia wytycznych Wojewody zawartych w decyzji z [...] kwietnia 2016 r., nr [...] r. odnoszących się do konieczności uwzględnienia następujących okoliczności: - błędne podanie powierzchni działki przez wnioskodawcę nie może być powodem uznania wniosku za nieprawidłowo złożony; - księga wieczysta o nr [...] została założona przy zamknięciu zbioru dokumentów nr [...]; - przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ pierwszej instancji powinien rozstrzygnąć niniejszą sprawę w odniesieniu do całej nieruchomości o powierzchni [...] m2, co skutkowało utrzymaniem w mocy wadliwej decyzji, a w konsekwencji odmową ustalenia i wypłaty odszkodowania; 2) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci postanowienia Sądu Powiatowego dla [...] Wydział V Niesporny z dnia [...] listopada 1959 r., sygn. akt: Ns I [...], postanowienia Sądu Powiatowego dla [...] Wydział III Ksiąg Publicznych z dnia [...] czerwca 1960 r., postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] lutego 1998 r., zaświadczenia z dnia [...] września 2010 r. Sądu Rejonowego dla [...], pisma Delegatury Biura Geodezji i Katastru w Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2009 r., wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] września 2009 r. dotyczących działki o nr [...] oraz nr [...] z obrębu [...], odpisu kw nr [...] z których wynika, że: - grunt zajęty pod ul. [...] stanowi części nieruchomości o nr ew. [...] z obrębu [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] XV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], która to księga wieczysta została założona na podstawie zbioru dokumentów nr [...]; - poprzedniczka prawna Skarżących, J. S. nabyła na własność całą nieruchomość tabelową oznaczoną nr [...], stanowiącą część z osady nr [...] dawnej wsi [...] położonej przy dawnej ul. [...] (obecnie ul. [...]) o łącznej pow. [...] m2, która była podzielona na mapach geodezyjnych na tzw. plac o pow. [...] m2 oraz część znajdująca się pod ulicą o pow. [...] m2, co świadczy o tym, że w sprawie nie występuje osobna nieruchomość o pow. [...]m2 zajęta pod obecną ul. [...], dla której nie da się ustalić właściciela; - wniosek z [...] listopada 2005 r. o wypłatę odszkodowania dotyczył także części nieruchomości o nr. Ew. [...], która została zajęta pod ul. [...], która to cześć w chwili obecnej składa się z dwóch działek o nr ew. [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...] i nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...], dla których jest prowadzona księga wieczysta nr [...], a które to działki pochodzą z nieruchomości hipotecznej "[...]" dla której prowadzony był Zbiór dokumentów nr [...], której właścicielem była J. S, co skutkowało błędnym przyjęciem, że wniosek L. P. o wypłatę odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogę publiczną nie został złożony prawidłowo, gdyż dotyczył wyłącznie gruntu o pow. [...] m2, a nie pow. [...] m2 stanowiących działki nr [...] i [...], a w konsekwencji odmową ustalenia i wypłaty odszkodowania; 3) art. 73 ust. 4 w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformującej administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm.) w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wniosek o wszczęcie postępowania o ustalenie i wypłacenie odszkodowania musi zawierać precyzyjne podanie powierzchni działki zajętej pod drogę oraz dokładne określenie danych zajętej nieruchomości, co stoi w sprzeczności z treścią w/w przepisu oraz nakłada na stronę postępowania obowiązki, które wprost nie wynikają z ustawy w sytuacji gdy dla skuteczności wniosku ustalenie i wypłatę odszkodowania nie jest niezbędne wskazywanie geodezyjnego oznaczenia wydzielonej i zajętej pod drogę działki, lecz wystarczy ogólniejsze określenie nieruchomości lub jej części, która została zajęta pod drogę co skutkowało błędnym przyjęciem, iż wniosek L. P. o wypłatę odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogę publiczną nie został złożony prawidłowo, gdyż dotyczył innej nieruchomości niż objęte decyzją Wojewody z [...] czerwca 2009 r., nr [...], a w konsekwencji odmową ustalenia i wypłaty odszkodowania. Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji Wojewody z [...] lutego 2021 r., nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta z [...] marca 2018 r., nr [...], oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu przedstawiono szerszą argumentacje na poparcie postawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 października 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na rozprawę w trybie art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, o czym strony zostały powiadomione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuję: zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w związku art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Sąd stosuje przy tym przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Skarga okazała się zasadna. Kontrola legalności decyzji Wojewody z [...] lutego 2021 r., nr [...] oraz Prezydenta z [...] marca 2018 r., nr [...], przeprowadzona przez Sąd orzekający według powyższych kryteriów wykazała bowiem, że ww. decyzje naruszają obowiązujące przepisy prawa w stopniu uzasadniającym konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawą podjętych przez organy rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz. U. z 1998 r. nr 133 poz. 872 ze zm.), dalej jako "ustawa wprowadzająca". I tak, zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Natomiast stosownie do art. 73 ust. 4 ustawy wprowadzającej, odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 powyższego przepisu, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w odrębnej ustawie, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa. Zdaniem Sądu, nie może budzić wątpliwości, iż warunkiem sine qua non ustalenia i wypłaty odszkodowania, zgodnie z art. 73 ust. 4 ustawy wprowadzającej, jest złożenie przez właściciela zajętej nieruchomości wniosku w terminie od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2005 r. Nie budzi wątpliwości również, że po upływie tego okresu roszczenie wygasa, co oznacza, że uprawiony podmiot nie ma już prawnej możliwości jego dochodzenia (por. wyroki NSA: z 1 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1796/11; z 8 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 2258/11; z 1 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 394/06, – wyroki opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). W tym miejscu wyjaśnić należy również, że prawo do odszkodowania, choć dochodzone na drodze administracyjnej w trybie w art. 73 ustawy wprowadzającej, ma jednak charakter majątkowy w rozumieniu prawa cywilnego i przysługuje co do zasady osobie, która w dniu 1 stycznia 1999 r. utraciła własność nieruchomości. Uprawieni do odszkodowania się również spadkobiercy wywłaszczonego właściciela i osoby, które "nabyły" od niego nieruchomość w drodze przewidzianej prawem (np. w drodze umowy) już po dniu 1 stycznia 1999 r. Z wywłaszczeniem, które nastąpiło w dacie 1 stycznia 1999 r., ustawa powiązała zatem powstanie roszczenia odszkodowawczego, wynikającego z utraty prawa, z tym tylko zastrzeżeniem, że realizacja tego roszczenia została odroczona i ograniczona w czasie oraz uzależniona od złożenia wniosku w ustawowym terminie do 31 grudnia 2005 r. Stosownie bowiem do art. 73 ust. 4 ustawy wprowadzającej, roszczenie właściciela nieruchomości o wypłatę odszkodowania wygasa, gdy nie złożył on stosownego wniosku do końca 2005 r. W realiach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że wniosek L. P. o odszkodowanie został złożony w terminie, o którym mowa w art. 73 ust. 4 ustawy wprowadzającej, wpłynął bowiem do organu w dniu [...] listopada 2005 r. W niniejszej sprawie bezspornym jest również, że wnioskiem z [...] listopada 2005 r. obok L. P., o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt przy ulicy [...], który został zajęty pod drogę publiczną, wystąpili także M. P., B. P. i B. Z. Wskazując wtedy na przypuszczalną powierzchnie zajętego grunt, wynoszącą w ich ocenie - [...] m2, wnioskodawcy wyjaśnili, że swoją wiedzę na ten temat czerpią z porównania zapisów dotyczących powierzchni działki nr [...] z obrębu [...] ujawnionych w księdze wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości (KW nr [...]), gdzie wskazano powierzchnię [...] m2, oraz ewidencji gruntów określające powierzchnie tej działki na [...] m2. Otrzymana różnica wynosi właśnie [...] m2. Z akt sprawy wynika również, że pismem z [...] grudnia 2009 r. organ I instancji wezwał wszystkich wnioskodawców, w tym L. P., do przedłożenia dokumentów potwierdzających, że działki: nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...] i nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...], pochodzą z przywołanej we wniosku z [...] listopada 2005 r. działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. W odpowiedzi na ww. wezwanie, pismem z [...] stycznia 2010 r. jeden z wnioskodawców – M. P., przedłożył: 1) postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z [...] listopada 1959 r., sygn. akt Ns I [...] stwierdzającego nabycie przez J. S. własności nieruchomości tabelowej oznaczonej nr [...] pochodzącej z [...] dawnej wsi "[...]", położonej przy ulicy [...] o powierzchni [...]m2 placu oraz [...] m2 pod ulicą; 2) postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z [...] lutego 1998 r., Dz. Kw. Nr [...] wzywające L. P. m.in. do omówienia rozbieżności powierzchni nieruchomości na mapie; 3) szkicu sytuacyjny powyższej nieruchomości sporządzonego przez inż. geodetę L. B.; 4) opis i wyrys mapy powyższej nieruchomości sporządzone [...] marca 1998 r., nr [...] przez geodetę uprawionego S. D. jak też sprecyzował żądanie wskazane we wniosku z [...] listopada 2005 r. wskazując, iż odszkodowanie z tytułu przejęcia nieruchomości pod budowę drogi, winno być ustalone za grunt o powierzchni [...] m2, w tym oznaczony jako działki nr [...]o pow. [...] m2 z obrębu [...]oraz działka nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...]. Wskazać należy przede wszystkim art. 73 ust. 4 ustawy wprowadzającej nie wymaga żadnej szczególnej formy dla zgłoszenie wniosku o odszkodowanie. Jak słusznie podnosi przy tym pełnomocnik w skardze, przepisy powołanego powyżej przepisu nie precyzuje z jakich elementów powinien składać się wniosek o ustalenie odszkodowania, a w szczególności nie nakazuje wnioskującemu wskazania konkretnych numerów działek zajętych pod drogę publiczną. Wystraczające jest zatem ogólne wskazanie nieruchomości zajętej pod drogę publiczną lub podanie nazwy ulicy wybudowanej na tej nieruchomości. Takie stanowisko należy uznać za prawidłowe tym bardziej, że w terminie otwartym do ich składania (tj. od [...] stycznia 2001 r. do [...] grudnia 2005 r.) w bardzo wielu przypadkach (także w niniejszej sprawie) nie były jeszcze wydane decyzje stwierdzające przejście nieruchomości zajętych pod drogi publiczne na rzecz określonego podmiotu. Zatem dopiero decyzja stwierdzająca nabycie prawa własności nieruchomości przez określony podmiot z dniem [...] stycznia 1999 r. podawała szczegółowe dane geodezyjne oraz ewentualnie numer księgi wieczystej przejmowanej nieruchomości. Przed wydaniem takiej decyzji poprzedni właściciel (współwłaściciel) nie miał często wiedzy jaka część jego nieruchomości (określona geodezyjnie oraz ze wskazaniem powierzchni) z powodu zajęcia pod drogę publiczną została przejęta na rzecz określonego podmiotu. Powyższe implikuje zdaniem Sądu uznanie, że wnioski o odszkodowanie musiały spełniać minimum warunków, a zatem wystarczyło samo wskazanie nazwy drogi, pod którą znajdują się przejmowane nieruchomości. Ponadto, obowiązkiem organu administracji prowadzącego postępowanie odszkodowawcze jest w takiej sytuacji precyzyjne ustalenie przedmiotu postępowania, czyli określenie za jaką konkretnie nieruchomość lub jej część zajętą pod drogę publiczną należy ustalić odszkodowanie na rzecz jej poprzedniego właściciela. Fakt zajęcie powinien być wcześniej stwierdzony odrębną decyzją wydaną na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej, co w realiach niniejszej sprawy miało miejsce (vide: decyzja Wojewody z [...] czerwca 2009 r., nr [...] – w aktach organu I instancji od [...] czerwca 2009 r.). Zainicjowanie zatem postępowania w sprawie odszkodowania obliguje organ do podjęcia czynności wyjaśniających celem dokładnego i precyzyjnego zidentyfikowania i określenia nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Natomiast rozbieżności co do ilości czy powierzchni działek zajętych pod drogę publiczną nie mogą, zdaniem Sadu, stanowić czynnika decydującego dla uznania przez organ czy wniosek o odszkodowanie został złożony w prawidłowej formie. W realiach niniejszej sprawy, organowi I instancji (na jego wyraźne wezwanie) została przekazana informacja wraz ze stosowną dokumentacją, z której jasno wynikało, że żądanie odszkodowania dotyczy gruntów o powierzchni ok. [...] m2, w tym oznaczonych jako działki nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...] oraz działka nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...], zajętych pod ulicę [...] w [...]. Dopiero bowiem ostateczną decyzją z [...] czerwca 2009 r., nr [...], Wojewoda stwierdził nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności opisanych powyżej nieruchomości. Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, zasadny jest zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy przepisu art. 73 ust. 4 w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnie skutkującą nałożeniem na podmiot ubiegający się o odszkodowanie obowiązku, który nie wynika z przepisów prawa. Odnosząc się natomiast do podniesionego przez Skarżących zarzutu dotyczącego naruszenia przez organy art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, to Sąd stwierdza, że niewątpliwie L. P. była jedyną właścicielką, na skutek dziedziczenia po J. S., całej nieruchomości hipotecznej tabelowej oznaczonej nr [...] pochodzącej z [...] dawnej wsi "[...]", położonej przy dawnej ulicy [...] (obecnie ulica [...]) o powierzchni [...]m2 placu oraz [...]m2 pod ulicą (łącznie [...]m2). Potwierdza to treść postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z [...] listopada 1959 r., sygn. akt Ns I [...], znajdującego w aktach sprawy. Ponadto, jak wynika ze szkicu sytuacyjnego powyższej nieruchomości sporządzonego przez inż. geodetę L. B., załączonego do akt sprawy przy piśmie z [...] stycznia 2010 r., granice przestrzenne przedmiotowej nieruchomości zawierają się w granicach linii wyznaczonych literami a-b-c-d-a (wskazana pow. [...] m2). Analiza ww. mapy w sposób jednoznaczny wskazuje, że cześć nieruchomości hipotecznej tabelowej oznaczonej nr [...] pochodzącej z [...]dawnej wsi "[...]" wchodziła w obszar dawnej ulicy [...] (teren pomiędzy punktami oznaczonymi na mapie jako litery b i c, długości [...] m oraz szerokości [...] m, czyli w przybliżeniu obszar dzisiejszych działek ewidencyjnych nr [...]oraz [...]) oraz dzisiejszej ulicy [...] (teren pomiędzy punktami oznaczonymi na mapie jako litery a i b, długości [...] m oraz szerokości [...] m). Powyższe potwierdza również opis i wyrys mapy powyższej nieruchomości sporządzone [...] marca 1998 r., nr [...] przez geodetę uprawionego S. D., gdzie skorygowano powierzchnię nieruchomości zajętej pod plac z [...] m2 na [...] m2 oraz pod ulicę z [...] m2 na [...] m2, przy zachowaniu tej samej łącznej powierzchni nieruchomości wynoszącej w dalszym ciągu [...] m2. Ww. wypis z rejestru gruntów zawiera również informacje, że aktualna działka nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 stanowi cześć dawnej działki nr [...] z Osady tab. Nr [...] wsi [...]. Sąd podkreśla zatem, co uszło uwadze organów obu instancji, że w niniejszej sprawie został zgromadzony materiał dowodowy, który w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza tytuł prawnorzeczowy L. P. także do części nieruchomości tabelowej oznaczonej jako działka nr [...] pochodzącej z [...] dawnej wsi "[...]", zajętej pod drogi (w tym obecną ul. [...]) w dacie [...] grudnia 1998 r., o pow. ok. [...] m2. Tytułem tym niewątpliwie jest postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z [...] listopada 1959 r., sygn. akt Ns I [...]stwierdzającego nabycie przez J. S. (poprzedniczkę prawną L. P.) własności opisanej powyżej nieruchomości, położonej przy ówczesnej ulicy [...] o powierzchni [...]m2 placu oraz [...] m2 pod ulicą. Powyższe postanowienie z [...] listopada 1959 r. stanowi zarazem, na podstawie art. 365 § 1 k.p.c., prawomocne orzeczenie sądu, które wiąże zarówno sąd, który je wydał, strony jak również organy państwowe i organy administracji publicznej. Wskazać należy przy tym, że własność tej części ww. nieruchomości, która jest zajęta pod drogę, nie została utracona przez L. P. nawet do dokonaniu darowizny w 2004 r. Jak wynika bowiem z treści aktu notarialnego z [...] maja 2004 r., Rep. A [...], L. P. darowała swojemu synowi M.P. oraz jego żonie B. P. udział wynoszący 1/6 części (darowizna objęta wspólnością ustawową) oraz swojej wnuczce B. Z. udział wynoszący 1/6 części nieruchomości położonej w [...] w Dzielnicy [...] przy ulicy [...], jedynie w zakresie nieruchomości zajętej pod plac, oznaczonej aktualnie jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...]o pow. [...] m2. A zatem zarówno w dacie 31 grudnia 1998 r., jak i w chwili składania wniosku odszkodowawczego w 2005 r. oraz wydania przez Wojewodę decyzji z z [...] czerwca 2009 r., nr [...], L. P. niewątpliwie była wyłączną właścicielką części dawnej działki nr [...] pochodzącej z [...]wsi "[...]", zajętej pod drogi (w tym obecną ul. [...]) o pow. ok. [...] m2. Sąd nie podziela zatem stanowiska organów co do tego, że grunty oznaczone aktualnie w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] m2 z obrębu [...] oraz jako działka ewidencyjna nr [...]o powierzchni [...] m2 z obrębu [...], a zajęte 31 grudnia 1998 r. pod ulicę [...] (dawniej ul. [...]), stanowią inną nieruchomość od tej, której właścicielką była L. P., czyli nieruchomość hipotecznej tabelowej oznaczonej nr [...] pochodzącej z [...]dawnej wsi "[...]", położonej przy dawnej ulicy [...] (obecnie ulica [...]), o łącznej powierzchni [...] m2. Takiemu stanowisku organu przeczy bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy. Przede wszystkim zauważyć należy, że już we wniosku z [...] listopada 2005 r. wnioskodawcy, w tym L. P., wyraźnie wskazali, że żądają odszkodowania za grunt zajęty pod ulicę [...] w [...]. Co prawda błędnie wskazali jego powierzchnie ([...] m2) oraz przywołali na tę okoliczność rozbieżności w powierzchni wspomnianej działki nr [...], która nie jest zajęta pod drogę. Niemiej jednak, jak to zostało już wcześniej wyartykułowane, z powodu tego rodzaju nieścisłości we wniosku inicjującym postępowanie odszkodowawcze, organ nie może wyciągać wobec strony negatywnych konsekwencji w postaci odmowy przyznania odszkodowania, zanim nie podejmie stosownych czynności celem wyjaśnienia zaistniałych w sprawie wątpliwości. W realiach niniejszej sprawy, Prezydent wezwał jednak wnioskodawców do sprecyzowania żądania (vide: pismo z [...] grudnia 2009 r.), na co odpowiedział M. P. w piśmie z [...] stycznia 2010 r. doprecyzowując treść żądania zawartego we wniosku z [...] listopada 2005 r., dodatkowo przedstawiając organowi I instancji dowody na poparcie wysuniętego roszczenia. Co istotne, czynności te odbyły się w ramach tego samego postępowania odszkodowawczego, zainicjowanego właśnie wnioskiem z [...] listopada 2005 r. Nie sposób zatem uznać, tak jak organy orzekające, że w takiej sytuacji wniosek z [...] listopada 2005 r. dotyczył innej nieruchomości niż ta wskazana w piśmie z [...] stycznia 2010 r. Wszak wniosek odszkodowawczy dotyczy w istocie części dawnej działki nr [...] pochodzącej z [...] dawnej wsi "[...]" zajętej pod drogę o pow. ok. [...] m2. Sąd nie neguje przy tym treści wpisów w księdze wieczystej nr [...], prowadzonej dla działki nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2, a więc tylko dla części dawnej działki nr [...] pochodzącej z [...] dawnej wsi "[...]" (według postanowienia Sądu z [...] listopada 1959 r., sygn. akt Ns I [...]– zajętej pod plac). Należy jednak pamiętać, że wywód Skarżących opiera się na dokumentach, przede wszystkim prawomocnym orzeczeniu sądowym, a z niego jasno wynika, że poprzedniczce prawnej Skarżących przysługiwało prawo własności również do pozostałej części działki nr [...] pochodzącej z [...] dawnej wsi "[...]" (o pow. ok. [...] m2) zajętej m.in. pod ulicę [...] (dawniej ul. [...]), czego nie wyklucza treść wpisów w księdze wieczystej nr [...]. Tym bardziej, że wpis prawa własności w księdze wieczystej, choć obowiązkowy, nie ma charakteru konstytutywnego. Z kolei, brak objęcia powyższą księga wieczystą również gruntów dawnej działki nr [...] zajętych pod drogi nie przekreśla istniejącego i wiążącego tytułu własności L. P. do tej części nieruchomości. Przeciwne stanowisko organów w tym zakresie Sąd uznaje za nieprawidłowe. W ocenie Sądu, rację mają zatem Skarżący, że to organy nie dopełniły obowiązków wynikających z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto zwrócić należy uwagę, że w uzasadnieniu decyzji z [...] kwietnia 2016 r., nr [...], mocą której uchylona została w całości decyzja Prezydenta z [...] maja 2015 r., Nr [...], Wojewoda wskazał, że organ I instancji nieprawidłowo uznał, że wniosek L. P. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w ocenie Wojewody, cześć nieruchomości stanowiącej uprzednio własność J. S., a w dacie [...] grudnia 1998 r. oraz w chwili złożenia wniosku odszkodowawczego – własność L. P., o powierzchni około [...] m2, była zajętą pod drogę publiczną ulicę [...] (obecnie ul. [...]) w [...] w dzielnicy [...]. Zaleceniem Wojewody dla organu I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy było przede wszystkim rozstrzygnięcie co do całości gruntu zajętego pod drogę o powierzchni [...] m2, a stanowiącego własność L. P. W zaskarżonej decyzji Wojewody z [...] lutego 2021 r., będącej przedmiotem obecnej kontroli Sądu, organ nie podtrzymał jednak swojego dotychczasowego stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu decyzji z [...] kwietnia 2016 r. i uznał, że wniosek L. P. z [...] listopada 2005 r. dotyczył jedynie gruntu o powierzchni około [...] m2, a objęte rozstrzygnięciem decyzji z [...] czerwca 2009 r., nr [...], działki nr [...] i [...]nie pochodzą z działki nr [...], tylko z nieruchomości hipotecznej "[...]" dla której prowadzony był zbiór dokumentów ZD [...], nie objętej z kolei księgą wieczystą nr [...]. Sąd zwraca uwagę, że co prawda, z brzmienia art. 138 § 2 k.p.a. przewidującego obowiązek wskazania przez organ odwoławczy, jakie okoliczności organ pierwszej instancji powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, nie wynika, że organ pierwszej instancji jest związany wytycznymi organu odwoławczego. Zalecenia organu odwoławczego wiążą organ pierwszej instancji jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych, zaś sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów uzyskanych w ponownym postępowaniu, należy do wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021, art. 138). Choć w niektórych sytuacjach, uzasadnionych okolicznościami danej sprawy, "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" może obejmować nie tylko zgromadzenie materiału dowodowego, ale również jego ocenę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 października 2020 r., sygn. akt II OSK 3970/19, LEX nr 3061222). Niemiej jednak w realiach niniejszej sprawy, Sąd zauważa, że organ I instancji w ogóle pominął i zignorował powyższe zalecenia Wojewody, co wynika już z samej lektury uzasadnienia decyzji Prezydenta z [...] marca 2018 r., które stanowi w istocie powielenie uzasadnienia wcześniejszej, uchylonej decyzji Prezydenta z [...] maja 2015 r. Świadczy to o tym, że w tej części sprawy organ I instancji całkowicie arbitralnie i dowolnie ustalił stan faktyczny – nie wziął bowiem pod uwagę okoliczności wskazanych w zalecaniach Wojewody dotyczących powierzchni gruntu (ok. [...] m2, zamiast [...] m2) jaka powinnna być objęta rozstrzygnięciem Prezydenta oraz stanu właścicielskiego tego terenu jaki wynikał z zebranego w sprawie materiału dowodowego, co zdaniem Sądu, uniemożliwiało w takiej sytuacji utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy. Zauważyć bowiem należy, że rozstrzygnięcie organ I instancji dotyczy gruntu o pow. [...] m2 pochodzącego z księgi wieczystej nr [...], czyli w istocie stanowiącego cześć aktualnej działki nr [...], która nigdy nie była zajęta pod drogę publiczną. Wojewoda z kolei bezrefleksyjnie zaakceptował błędne ustalenia Prezydenta w tym zakresie, choć sam wcześniej uznał, że rozstrzygnięcia Prezydenta powinno odnosić się do całości nieruchomości o pow. [...] m2 (co było dla Wojewody wiążące). Konkluzja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewody z [...] lutego 2021 r. jest tym bardziej wątpliwa uwzględniając fakt, że organ poczynił ją na kanwie niezmienionego stanu faktycznego sprawy w porównaniu do tego, który istniał w chwili wydania przez Wojewodę decyzji z [...] kwietnia 2016 r. Zdaniem Sądu, powyższe świadczy o całkowitej dowolności ze strony organu w sferze oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a tym samym potwierdza naruszenie dyspozycji art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. oraz w konsekwencji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym należy przyznać racje Skarżącym, że organy obu instancji naruszyły zarówno przepisy prawa materialnego zastosowane w niniejszej sprawie, jak też przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a stanowisko przez nie zaprezentowane jest nieprawidłowe. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zainicjowanej wnioskiem L. P. z [...] listopada 2005 r. organ I instancji będzie zobowiązany zastosować się do oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku, w szczególności uwzględni okoliczność, że: 1) w miejsce zmarłej L. P. do niniejszej sprawy wstąpili jej spadkobiercy (Skarżący); 2) wniosek odszkodowawczy L. P. został złożony w terminie i dotyczy części dawnej działki nr [...] pochodzącej z [...] dawnej wsi "[...]" zajętej pod drogę o pow. ok. [...] m2; 3) w datach relewantnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ([...] grudnia 1998 r. oraz [...] grudnia 2005 r.) właścicielem ww. gruntów zajętych pod drogi była L. P.; 4) rozstrzygnięcie powinno dotyczyć jedynie gruntów dawnej działki nr [...] pochodzącej z [...] dawnej wsi "[...]" zajętych pod drogę publiczną o pow. ok. [...] m2, zamiast gruntów które zajęte pod drogi nie są (stanowiących obecną działkę nr [...], objętą księgą wieczystą nr [...]). Organ I instancji następnie przedstawi przekonujące argumenty na poparcie swojego stanowiska w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z 19 lutego 2021 r. oraz decyzję Prezydenta z 6 marca 2018 r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.