I SA/Wa 845/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Emilia Lewandowska Protokolant referent stażysta Anna Ziółkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2016 r. sprawy ze skargi V. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2016r. nr [...] Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez S. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Nieruchomość położona w [...] przy ul. [...], oznaczona ewidencyjnie numerem działki [...] w obrębie [...] o pow. [...] m2 stała się z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. własnością Dzielnicy-Gminy [...], co zostało potwierdzone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 1967 r. Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej – [...] ustaliło lokalizacje szczegółową składnicy akt S. w budynku po zlikwidowanej kotłowni. Pismem z dnia 16 lipca 1970 r. Kierownik Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Rady Narodowej [...] ustalił opłatę za użytkowanie przez S. nieruchomości położonej przy ul. [...] o pow. [...] m2. S. Spółka Akcyjna złożyło w dniu 3 sierpnia 2005 r. wniosek o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez to przedsiębiorstwo prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego przy ul. [...], oznaczonego jako działka nr [...] oraz prawa własności budynku, budowli i innych urządzeń znajdujących się na gruncie na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Prezydent [...] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez S. prawa użytkowania wieczystego ww. gruntu wraz z przeniesieniem prawa własności budynku i innych urządzeń znajdujących się na gruncie. Organ I instancji uznał, że wnioskodawca nie udokumentował prawa zarządu do gruntu przedmiotowej nieruchomości , a w jego ocenie pismo z dnia 16 lipca 1970 r. jest tylko pismem o naliczeniu opłat za faktyczne użytkowanie, które nie może być uznane za dokument będący podstawą do stwierdzenia prawa zarządu, o którym mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło S. S.A. (obecna nazwa V. Spółka Akcyjna). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpatrując sprawę niniejszą powołując się na wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych stwierdziło, że decyzja o ustaleniu opłat za użytkowanie gruntu nie jest dowodem przesądzającym o istnieniu po stronie skarżącego prawa zarządu do nieruchomości w rozumieniu przepisów ww. rozporządzenia, które mogło powstać jedynie na podstawie decyzji o przekazaniu gruntu w zarząd lub na podstawie umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi zawartej za zgodą właściwego organu, bądź na podstawie umowy o nabyciu nieruchomości, a decyzja o naliczeniu i aktualizacji opłat może być uznana za podstawę stwierdzenia istnienia prawa użytkowania (zarządu) jedynie wyjątkowo, gdy wydana została w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Organ II instancji stwierdził, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony od współudziału w realizacji tego obowiązku, w szczególności w sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Z treści przepisów nakładających te obowiązki nie można wyprowadzić konkluzji, iż organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy strona mimo wezwania środków takich nie przedstawia. W ocenie Kolegium w sytuacji gdy wnioskodawca w niniejszej sprawie mimo wezwania przez organ I instancji nie przedłożył innych dowodów, a organ I instancji poszukiwał decyzji o ustanowieniu zarządu na przedmiotowej nieruchomości, brak jest podstaw do przyjęcia, że nie wykonał swoich obowiązków. Organ odwoławczy podniósł, że podstawową przesłanka wynikającą z przepisu art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest, aby państwowe i komunalne osoby prawne legitymowały się w dniu 5 grudnia 1990 r. posiadaniem prawa zarządu gruntu, które musi bezwzględnie wynikać z dokumentów. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 listopada 1999 r. sygn. akt U 6/99 Kolegium stwierdziło, że istnienie prawa zarządu, które jest warunkiem roszczeń o stwierdzenie nabycia z mocy prawa, prawa użytkowania wieczystego gruntu wynikać może tylko z odpowiedniej decyzji. Organ II instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie taka decyzja nie została przedłożona, a jedynie pisma informujące o wymiarze opłaty rocznej, nie zawierające jednak wskazania w oparciu o jaką decyzję opłatę takową ustalono. Zdaniem Kolegium pozostałe złożone przez stronę dokumenty wydane w toku postępowania budowlanego nie mieszczą się w katalogu zawartym w rozporządzeniu. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła V. Spółka Akcyjna zarzucając jej : obrazę prawa materialnego - dyspozycji przepisu art. 200 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 206 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że przepisy te nie dają podstaw do przyjęcia istnienia prawa zarządu/użytkowania na podstawie dokumentów o aktualizacji opłaty za zarząd oraz użytkowanie nieruchomości, błędne zastosowanie przepisu § 4 ust. 1 pkt 6 i 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. 1998 r. Nr 23 poz. 120 z późn. zm.) w związku z § 5 poprzez błędne przyjęcie, że przedłożone decyzje o aktualizacji wysokości ustalonej uprzednio opłaty za zarząd oraz użytkowanie nieruchomości nie spełniają wymogów wskazanych w tych przepisach w związku z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, art. 104 KPA oraz art. 107 KPA poprzez bezzasadne potraktowanie decyzji zmieniającej z dnia [...] lipca 1970 r. znak: [...] za pismo, pominięcie okoliczności, że stwierdzenie dotychczasowego prawa zarządu jest czynnością o charakterze deklaratoryjnym, potwierdzającą istnienie skutków wynikających z mocy prawa, mające wpływ na wynik sprawy rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. a) naruszenie art. 7 KPA przez jego niewłaściwe zastosowanie, b) art. 8 kpa - przez prowadzenie postępowania ze złamaniem zasady prowadzenia postępowania w sposób zapewniający pogłębianie zaufania do organów administracji, c) art. 77 § 1 kpa w związku z art. 136 KPA przez zaniechanie zebrania i zbadania całego materiału dowodowego w sprawie, d./ art. 80 Kpa poprzez błędną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, wyrażającą się w błędnym przyjęciu, że Skarżąca nie udowodniła, iż jej poprzednik prawny posiadał prawo zarządu nieruchomością położoną w [...] przy ul. [...], w dniu 05 grudnia 1990r., w szczególności orzekanie w sprawie bez zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie co potwierdziło badanie akt administracyjnych w siedzibie SKO w dniu 10 maja 2016r. przez Skarżącą. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji i zobowiązanie organu do przeprowadzenia postępowania w sposób zgody z obowiązującymi przepisami prawa. Na podstawie art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów na okoliczność, że organ nie posiada kompletu dokumentów w sprawie, a dokumenty te w całości służą wyjaśnieniu istotnych jej okoliczności. W uzasadnieniu skargi rozwinięto przedstawione wyżej zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną. Podstawę prawną w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – zwanej dalej ugn. Przepis ten reguluje obecnie sprawy stwierdzania nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe osoby prawne, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie. Art. 200 ugn odwołuje się do art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, który w ustępie 1 stanowił, że grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem ich użytkowania wieczystego. Z kolei § 4 i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie i użytkowaniu – zwanego dalej rozporządzeniem przewidują, że właściwy organ stwierdza dotychczasowe prawo zarządu państwowych osób prawnych, według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r., na podstawie co najmniej jednego z następujących dokumentów: 1) decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd, 2) decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r., 3) umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgodą organu, 4) umowy, zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa, 5) odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości, 6) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością, 7) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r., 8) uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanych w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości, 9) protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r., 10) umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonych przed dniem 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi. Jeżeli właściwy organ nie dysponuje dokumentami, o których mowa wyżej może wezwać państwowe osoby prawne do ich dostarczenia w wyznaczonym terminie (ust. 2 § 4 rozp.). Jeżeli natomiast wskazane wyżej dokumenty nie zachowały się, stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 k.p.a., potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym (ust. 3 § 4 rozp.). Analizując akta sprawy w kontekście przywołanych wyżej przepisów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nie naruszają prawa. Należy zgodzić się z organami obu instancji, że żaden ze zgromadzonych w sprawie dowodów nie potwierdził istnienia w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu przysługującego poprzednikowi prawnemu skarżącej spółki do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej obecnie jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2. Z materiału dowodowego wynika, że w postępowaniu uwłaszczeniowym, mimo wezwania skarżącej (pismo z dnia 11 sierpnia 2010 r.), skarżąca nie wykazała, że jej poprzednik prawny legitymował się w stosunku do gruntu przedmiotowej nieruchomości, jednym z dokumentów, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia. Poszukiwania stosownych dokumentów przez Prezydenta [...] we własnym zakresie również nie dały pozytywnego rezultatu. Znaczenia dla sprawy uwłaszczeniowej nie mogło mieć zwłaszcza pismo Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia 16 lipca 1970 r., w którym zawiadamiało S. o naliczeniu i warunkach uiszczania opłaty rocznej z tytułu użytkowania terenu o pow. [...] m2 przy ul. [...]. Zdaniem Sądu, zawiadomienie tego rodzaju nie dowodzi tego, że poprzednik prawny skarżącej nabył grunt w użytkowanie, które z dniem 1 sierpnia 1985 r. przekształciło się w zarząd. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 listopada 1999 r., sygn. akt U 6/99 (OTK 1999/7/159) wskazał, że dokument zawierający decyzję o naliczeniu lub aktualizacji opłat może być uznany za podstawę stwierdzenia użytkowania, gdy jest wydany w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Zdaniem Trybunału, z decyzji o opłatach powinien wynikać w sposób jednoznaczny tytuł prawny ich wnoszenia: ustanowione mocą konkretnej decyzji administracyjnej prawo użytkowania na rzecz podmiotu wnoszącego opłatę. Zatem nawet gdyby przyjąć, że zawiadomienie z dnia [...] lipca 1970 r. jest decyzją administracyjną, ponieważ zawiera niezbędne elementy, z których zbudowana jest decyzja ustalająca opłaty za zarząd, to w treści tego dokumentu brak jest wzmianki o konkretnej decyzji przekazującej S. w użytkowanie przedmiotowy teren. Dokument ten nie może być uznany za dowód, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, potwierdzający prawo zarządu (por. np. wyroki NSA wydane w sprawach o sygn. akt I OSK 359/07, I OSK 795/07 i I OSK 539/07 – opubl. CBOSA). Również dokumentacja dołączona do pisma z dnia 22 września 2010r. i do skargi nie potwierdza istnienia konstytutywnej decyzji o przekazaniu S. przedmiotowego terenu w użytkowanie, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159 ze zm.), czy decyzji jednostki nadrzędnej nad jednostką przekazującą o przekazaniu terenu poprzednikowi prawnemu skarżącej (§ 8 ust. 1 w zw. z § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach - Dz. U. z 1969 r. Nr 3, poz. 19). Przedłożone w sprawie dowody dokumentują stan geodezyjny i prawny gruntu oraz zawierają informację na temat okoliczności dotyczących nabycia, finansowania i prowadzenia robót budowlanych. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważa, że błędne jest twierdzenie skarżącej, iż skoro poprzednik prawny Spółki korzystał z przedmiotowego gruntu i miał ustalone opłaty roczne za użytkowanie gruntu, to siłą rzeczy przysługiwało mu prawo użytkowania, czy później zarząd. Trzeba wskazać, że nabycia prawa użytkowania, czy zarządu nie można stwierdzić na podstawie domniemania. Skoro dana jednostka państwowa korzystała z gruntu nie legitymując się stosownym dokumentem kreującym użytkowanie, czy zarząd, to znaczy że jednostka ta praw tych nie nabyła. Występujący w praktyce problem braku legitymowania się przez jednostki państwowe dokumentami o przekazaniu im terenu w formie prawem przewidzianej dostrzegł sam ustawodawca, który, w dniu 20 lipca 1988 r., poprzez dodanie ust. 2-4 do art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, umożliwił posiadaczom gruntów państwowych uregulowanie stanu prawnego gruntu i uzyskanie np. decyzji o przekazaniu gruntu w zarząd (art. 1 pkt 32 ustawy z dnia 13 lipca 1988 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości - (Dz. U. Nr 24, poz. 170). W ten sposób ustawodawca stworzył możliwość uzyskania zarządu przez państwową osobę prawną i wykazanie się tym prawem na dzień 5 grudnia 1990 r., tj. w dacie, z którą wiąże uwłaszczenie przepis art. 200 ust. 1 ugn. Jeżeli zaś chodzi o kwestię dokumentowania istnienia prawa zarządu na podstawie innych, niż dokumenty, środków dowodowych (oświadczenia strony lub zeznań świadków) to Sąd zauważa, że dowody te mogą potwierdzić istnienie prawa zarządu tylko wtedy, gdy nie zachowały się dokumenty, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia z 1998 r. Wobec tego wnioskodawca uwłaszczenia winien wykazać, że miał w swej dyspozycji konkretne dokumenty potwierdzające określone prawo (zarząd użytkowanie), które później zaginęły, czy uległy zniszczeniu, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 207/09, opubl. CBOSA). Wbrew zarzutom skargi akta sprawy prowadzonej przez organ I instancji zawierają 173 strony. Umknęło uwadze skarżącej, że część dokumentów znajduje się w" koszulkach", jednakże dokumenty tam umieszczone są ponumerowane. Powołanie się przez organy orzekające na wniosek z dnia 3 sierpnia 2005 r. w sytuacji, gdy złożony został wcześniej wniosek z dnia 20 grudnia 1990 r. wbrew zarzutom skargi nie stanowi uchybienia, które mogłoby mieć wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia. Organy orzekające zobligowane były bowiem do rozstrzygnięcia sprawy na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie orzekania, co też uczyniły. Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił wniosek dowodowy zawarty w skardze z uwagi na to, że jego dopuszczenie było zupełnie niecelowe zważywszy na okoliczność, że załączone do skargi dokumenty znajdują się w aktach administracyjnych i Sąd uwzględnił je dokonując kontroli zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji, skoro po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, nie uzyskano dowodu potwierdzającego zarząd gruntem, to zarówno organ pierwszej instancji jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] trafnie wywiedli, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku uwłaszczeniowego. Organy orzekające nie naruszyły też zdaniem Sądu przepisów ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, przeprowadzając postępowanie w sposób wnikliwy i dokonując prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednakże strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. Powinna ona bowiem przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku wszczynającego postępowanie. Obowiązki te w żaden sposób nie wyłączają wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), niemniej jednak oznaczają, że składający wniosek powinien aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy. W sprawach, w których strona nie przedstawiła, jak też organ nie znalazł z urzędu dowodów potwierdzających fakty i zdarzenia, z których strona wywodzi dla siebie określone (z reguły korzystne) skutki prawne, przed wydaniem decyzji negatywnej organ administracji powinien zawsze wezwać stronę do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przedstawienie przez nią brakujących dowodów, czy też sprecyzowania dotychczasowych niejasnych, czy też ogólnikowych wyjaśnień. W rozpatrywanej sprawie organ i Instancji wywiązał się z tego obowiązku kierując do skarżącej pismo z dnia 11 sierpnia 2010 r. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.