I SA/Wa 879/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie WSA Dariusz Chaciński WSA Bożena Marciniak (spr.) Protokolant starszy referent Justyna Kobylarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. P. i I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...]; 2. oddala skargę I. S.; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz M. P. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] kwietnia 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu wniosków I. S. i M. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej własną decyzją z [...] maja 2016 r., nr [...], o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2015 r., nr [...] - utrzymało tę decyzję w mocy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Kolegium z [...] kwietnia 2017 r. złożyły I. S. i M. P.. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym; Decyzją z [...] kwietnia 2015 r., nr [...], Prezydent [...] orzekł o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do udziału wynoszącego 0,3236 części zabudowanego gruntu o powierzchni 788 m2, położonego w W. przy ul. [...], oznaczonego jako działka nr [...] z obrębu [...] uregulowanego w księdze wieczystej nr [...] na rzecz B. Ż.w udziale [...] części i R. J. w udziale [...] części i jednocześnie umorzył postępowanie odwoławcze z odwołania K. D. Decyzją z [...] grudnia 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania K. D.oraz utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] w odniesieniu do odwołań wniesionych przez B. Ż. i R. J. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2015 r., nr [...], wnieśli D. F. i B. R. W związku z wniesieniem ww. skarg akta sprawy zostały przekazane do sądu w dniu 17 lutego 2016 r. Pismem z 21 marca 2016 r. M. P. wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2015 r., nr [...], wskazując, iż nie brała bez swojej winy udziału w tym postępowaniu, pomimo iż przysługuje jej prawo własności wyodrębnionego lokalu mieszkalnego w budynku przy ul. [...], dla którego Sąd Rejonowy dla Warszawy - Mokotowa prowadzi księgę wieczystą nr [...] i z tego tytułu jest jednocześnie współużytkownikiem wieczystym gruntu, na którym budynek został wzniesiony. Pismem z 8 kwietnia 2016 r. I. S. wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2015 r., nr [...], wskazując, iż nie brała bez swojej winy udziału w tym postępowaniu, pomimo, iż jest najemcą lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...] na podstawie umowy najmu lokalu zawartej w dniu 2 sierpnia 1999 r. z Zakładem Administrowania Nieruchomościami Dzielnicy Praga Południe. Decyzją z [...] maja 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kolegium z [...] grudnia 2015 r. wskazując, iż wznowienie postępowania administracyjnego nie jest możliwe w sytuacji, gdy decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Na poparcie powyższego organ przywołał poglądy orzecznictwa sądów administracyjnych. Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] maja 2016 r., nr [...], złożyły M. P. i I.S. wskazując, iż postępowanie przed sądem administracyjnym jest zagadnieniem wstępnym w sprawie wznowienia postępowania i dlatego postępowanie w przedmiocie wznowienia powinno ulec zawieszeniu w celu zapobieżenia konkurencyjności postępowań. Ponadto, I. S. wskazała, iż pomimo, że jest jedynie najemcą lokalu w budynku przy ul. [...], to jednak posiada legitymację strony w postępowaniu wznowieniowym. Decyzją z [...] kwietnia 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy własną decyzję z [...] maja 2016 r., nr [...]. W ocenie Kolegium, zakwestionowane orzeczenie, aczkolwiek mające niewłaściwą formę decyzji zamiast postanowienia, jest merytoryczne słuszne i zgodne zarówno z prawem jak i linią orzeczniczą sądów administracyjnych. Ponadto, organ zauważył, że najemcom lokali mieszkalnych nie służy legitymacja stron postępowań dotyczących przyznania praw do gruntu pod budynkiem, w którym znajduje się lokal będący przedmiotem najmu, gdyż najemca nie posiada żadnych praw do tego gruntu. Kwestia ta w tej sprawie ma jednak znaczenie drugorzędne, gdyż może być przedmiotem ustaleń i oceny dopiero w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia o jakim mowa w art. 149 § 2 kpa, co w tym przypadku nie miało miejsca, gdyż nastąpiła odmowa wznowienia postępowania. Ponadto, w ocenie organu, wniesienie skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję nie stanowi zagadnienia wstępnego w sprawach dotyczących zbadania legalności tej decyzji w postępowaniu przed organami administracji publicznej i dlatego nie jest możliwe zawieszenie postępowania wznowieniowego z tej przyczyny. Kolegium wskazało również, iż w tej sprawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 251/16, sąd oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Wprawdzie wyrok ten nie jest jeszcze prawomocny, ale nie odrzucono nim skarg z przyczyn formalnych, co sugerowano we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2017 r. wniosły M. P.i I. S. Zaskarżonej decyzji zarzuciły: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 8 kpa w zw. z 107 § 3 kpa przez nienależyte uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji poprzez nieodniesienie się do twierdzeń skarżących, w szczególności do niezastosowania przez organ art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez nie zawieszenie postępowania, przy zawarciu w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; b) art 7 kpa w z w. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło w konsekwencji do rozpatrzenia i oceny niekompletnego materiału dowodowego w sposób tendencyjny, co przejawiało się w uznaniu, że skarżącym nie przysługuje przymiot stron, albowiem są jedynie najemcami lokali, którzy nie posiadają żadnych praw do gruntu, podczas gdy skarżącym przysługuje własność lokalu, udział w nieruchomości wspólnej oraz przede wszystkim udział w prawie użytkowania wieczystego Nieruchomości przy ul. [...], co świadczy o tym, że skarżące powinny zostać uznane za strony postępowania; c) art 28 kpa w zw. z art. 9 kpa w zw. z art. 10 kpa w zw. z art. 8 kpa w zw. art. 4-5 ust 1 Konstytucji RP poprzez nieprzyznanie skarżącym przymiotu strony oraz uniemożliwienie im brania udziału w postępowaniu na wypadek ewentualnego prawomocnego oddalenia skargi na decyzję Prezydenta m.st Warszawy z dnia 22 kwietnia 2015 r., czym organ naruszył zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej z uwagi na fakt, że skarżącym przysługuje własność lokalu, udział w nieruchomości wspólnej oraz przede wszystkim udział w prawie użytkowania wieczystego Nieruchomości przy ul, [...], tak więc posiadają one przymiot strony i powinny być w sposób należyty informowane przez organ o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ich prawa i obowiązki; d) art 149 § 3 kpa poprzez: - przyjęcie, że poddanie decyzji dekretowej kontroli sądu administracyjnego stoi na przeszkodzie wznowieniu postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa; - przyjęcie, że powodem odmowy wznowienia postępowania może być wszczęta sprawa sądowoadministracyjna w tej sprawie, podczas gdy o wystąpieniu przyczyn wznowienia postępowania organ może rozstrzygać dopiero po jego wznowieniu na podstawie art. 149 § 1 kpa, które to następuje dopiero w wyniku przeprowadzenie przez organ kontroli wstępnej, tj. kontroli polegającej jedynie na zweryfikowaniu przez organ, czy strona postępowania zachowała termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania i czy wskazała w nim podstawy wznowienia; - przyjęcie, że decyzja jest merytorycznie słuszna, podczas gdy w orzecznictwie i doktrynie w ostatnim okresie obserwuje się zmianę stanowiska odnośnie niedopuszczalności wszczynania nadzwyczajnych postępowań administracyjnych po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego i łączącego się z nim poglądu, że wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, wszczętym po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, decyzja będzie dotknięta wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. e) art. 149 § 1 w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez niedopełnienie obowiązku wstępnego badania wniosku o wznowienie i nieuwzględnienie wyników tego badania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co przejawiało się w braku stwierdzenia czy: wniosek o wznowienie postępowania wniesiony został przez osobę mającą przymiot strony, czy oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 kpa, co doprowadziło do niezastosowania art. 150 i 151 kpa i nieprzeprowadzenia postępowania wznowieniowego; f) art. 145 § 1 kpa poprzez niewszczęcie postępowania wznowieniowego w sytuacji, gdy wniosek złożyła osoba do tego legitymowana, wniosek dotyczy decyzji ostatecznej została w nim podana przyczyna wznowienia wymieniona w art. 145 § 1 kpa; g) art. 148 kpa poprzez jego niezastosowanie i brak weryfikacji terminu do wniesienia wniosku o wznowienie; h) art. 7 kpa, art. 8 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 148 § 2 kpa i art. 145 § 1 kpa poprzez niewyjaśnienie mających znaczenie w sprawie istotnych okoliczności faktycznych w zakresie dotrzymania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania przez skarżące, w tym okoliczności daty dowiedzenia się przez skarżące o decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz Prezydenta [...], oraz niezbadania tytułu do nieruchomości, co miało wpływ na nieprawidłowe przeprowadzenie przez organ postępowania wstępnego; i) art. 56 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu konieczności odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją; j) art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnione zróżnicowanie pozycji osób, w stosunku do których przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 kpa ujawniła się dopiero w trakcie postępowania przed sądem administracyjnym zainicjowanym przez inne podmioty, poprzez pozbawienie tych osób możliwości skorzystania z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej w przypadku ewentualnego prawomocnego oddalenia przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na decyzję ostateczną, strona byłaby pozbawiona możliwości skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art.145 § 1 pkt 4 kpa, z uwagi na upływ terminu do ich wniesienia w trakcie trwania postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym zainicjowanego przez inny podmiot; k) art. 31 ust 3 Konstytucji RP przez ograniczenie prawa do uzyskania decyzji uchylającej ostateczną decyzję wyłącznie w oparciu o błędną wykładnię art. 149 kpa bez wskazania konkretnego przepisu prawa, z którego wynikałoby ograniczenie praw strony, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 145 § 1 kpa. w zw. z art. 151 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy organ odwoławczy powinien był uchylić wskazaną decyzję w całości i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy poprzez wznowienie postępowania zakończonego decyzją dekretową, z uwagi na fakt, że skarżące zachowały termin do wniesienia wniosku o wznowienie i nie brały udziału w postępowaniu bez własnej winy pomimo tego, że posiadały przymiot strony postępowania. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżące wniosły o: 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r., ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku 2) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz rozważenie uchylenia poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2016 r. w całości. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżące przedstawiły argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, iż skarga M. P. zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzje organów obu instancji naruszają przepisy prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Zaskarżona decyzja zapadła po rozpoznaniu, między innymi, wniosku M. P. z 21 marca 2016 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2015 r., nr [...]. W powołanym wniosku skarżąca podniosła, iż nie brała bez swojej winy udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją ostateczną, pomimo iż przysługuje jej prawo własności wyodrębnionego lokalu mieszkalnego w budynku przy ul. [...], dla którego Sąd Rejonowy [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...] i z tego tytułu jest jednocześnie współużytkownikiem wieczystym gruntu, na którym budynek został wzniesiony. Z zaskarżonej decyzji wynika, iż powodem odmowy wznowienia przedmiotowego postępowania była ocena Kolegium, iż skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2015 r. stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowań nadzwyczajnych dotyczących tej decyzji, w tym postępowania wznowieniowego. Powyższe stanowisko organu nie zasługuje na akceptację. Podnieść trzeba, iż kwestia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w trybach nadzwyczajnych, w tym trybie wznowienia postępowania - po skutecznym wniesieniu skargi do sądu administracyjnego - wywoływała rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Z tej przyczyny powyższe zagadnienie stało się przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego, w wyniku której w dniu 5 czerwca 2017 r., sygn. akt II GPS 1/17, Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę w składzie 7 sędziów o następującej treści: "W trakcie postępowania sądowoadministracyjnego można wszcząć postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia, jednakże organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić to postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zmianami) do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego." Poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w powyższej uchwale tutejszy Sąd, na mocy art. 269 p.p.s.a., jest związany, i pogląd ten w całości podziela. W powołanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro w art. 56 p.p.s.a. ustawodawca wskazał, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu do czasu ich zakończenia, to należy a contrario przyjąć, iż nie ma podstaw do zawieszenia postępowania sądowego w sytuacji gdy administracyjne postępowanie w trybie nadzwyczajnym zostało uruchomione po wniesieniu skargi. NSA wskazał następnie, iż jeżeli nie ma podstaw do zawieszenia postępowania przed sądem administracyjnym, a sprawa nie może być rozstrzygana jednocześnie w postępowaniu administracyjnym i sądowym, to organ administracji ma obowiązek zawiesić administracyjne postępowanie nadzwyczajne do czasu prawomocnego zakończenia sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym. NSA zwrócił również uwagę, że sąd administracyjny, rozpoznając skargę, nie jest związany jej zarzutami, co powoduje, że przedmiotem kontroli sądu mogą być również okoliczności stanowiące podstawę zastosowania jednego z trybów nadzwyczajnych, a w świetle art. 170 p.p.s.a. organ administracji publicznej nie może wydać rozstrzygnięcia sprzecznego z wyrokiem sądu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził następnie, że wydanie prawomocnego orzeczenia przez sąd nie zawsze zamyka drogę do weryfikacji decyzji lub postanowienia w trybie nadzwyczajnym, jednak oba postępowania pozostają ze sobą w ścisłym związku. Wobec tego, choć wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie stanowi podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania zakończonych zaskarżoną decyzją lub postanowieniem, to jednak organ - na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa - jest w takim przypadku zobowiązany do zawieszenia postępowania, aż do prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem. Załatwienie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia przez organ będzie bowiem możliwe dopiero po wydaniu przez sąd prawomocnego orzeczenia. Rozpatrzenie sprawy przez sąd powinno być traktowane, tak jak rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w rozumieniu powołanych przepisów. Z powyższego wynika, iż zawisłość sprawy przed sądem administracyjnym nie stanowi podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego zaskarżoną do sądu decyzją, ani też sama w sobie nie stanowi podstawy do odmowy wznowienia postępowania. Jednakże, w takim przypadku organ zobowiązany jest do zawieszenia postępowania, aż do prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym. Załatwienie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia przez organ będzie bowiem możliwe dopiero po wydaniu przez sąd prawomocnego orzeczenia. Wobec powyższego, wydając wobec M. P. decyzję o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] grudnia 2015 r. z powodu zawisłości sprawy zakończonej decyzją ostateczną przed sądem administracyjnym Kolegium naruszyło art. 149 § 3 kpa, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji konieczne stało się uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uwzględni ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt 3 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 powołanej ustawy. Jednocześnie Sąd oddalił skargę I. S. ze względu na oczywisty brak interesu prawnego w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2015 r. wydaną na podstawie art. 7 dekretu PKWN z 26 października 1945 r. Poza sporem pozostaje, iż I. S. jest najemcą lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] na podstawie umowy najmu z [...] sierpnia 1999 r. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie przyjmuje się, iż najemcy lokali w budynku posadowionym na gruncie dekretowym nie mają interesu prawnego do bycia stronami postępowań zwyczajnych i nadzwyczajnych, jeżeli chodzi o sprawy zakończone decyzjami wydanymi na podstawie art. 7 dekretu (por. np. wyrok NSA z 2 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 960/11, z 27 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1459/06 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji, z uwagi na oczywisty brak interesu prawnego I. S. w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym sprawy zakończonej decyzją dekretową organ nie mógłby wydać w stosunku do niej innego rozstrzygnięcia niż rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowania. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę I. S. oddalił (pkt 2 sentencji).