I SA/Wa 946/07

I SA/Wa 946/07 P O S T A N O W I E N I E Dnia 2 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Asesor WSA - Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu Miastu W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z dnia 4 października 2006 r. Miasto W. wniosło skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu. Decyzją z dnia [...] września 2006 r. SKO uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...], którą odmówiono I. G., M. G. i Z. G. ustanowienia na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w W. przy ulicy [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jako prawnie niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Mimo szeroko zakreślonej w powołanym wyżej przepisie legitymacji procesowej do wniesienia skargi Miasto W. nie jest uprawnione do jej wniesienia, w przypadku, gdy w postępowaniu administracyjnym organem pierwszej instancji był Prezydent tego miasta. Rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest bowiem wyznaczona przepisami prawa pozytywnego. Może być ona - jako osoba prawna – stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą "broniły" jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy KPA przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego przypisać funkcję organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 KPA. Będzie on wtedy "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w prawnych formach działania właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie, czy nastąpiło to z mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych jednostek samorządu terytorialnego jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcje organu administracji publicznej nie jest on uprawniony do reprezentowania interesu prawnego tej osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej. Gmina, której organ wydał decyzję w pierwszej instancji nie ma więc legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu wyższego stopnia, wydaną w tejże sprawie. Zaprezentowane powyżej stanowisko jest zbieżne z utrwaloną w tej kwestii linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2003 r., sygn. akt II SA/Gd 1831/02, niepubl. oraz postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 386/05, LEX nr 194022). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.