I SA/Wa 97/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Sędziowie WSA Emilia Lewandowska WSA Dariusz Chaciński Protokolant referent Marcin Sieradzki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji Wójta Gminy [...] z [...] października 2017 r., nr [...] o odmowie przyznania zasiłku celowego na pokrycie zaległych zobowiązań z tytułu rachunków telefonicznych dla numeru [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że A. K. wystąpił o przyznanie zasiłku celowego na pokrycie zaległych zobowiązań z tytułu rachunków telefonicznych dla numeru [...]. Wójt Gminy [...] decyzją z [...] października 2017 r. odmówił zainteresowanemu wnioskowanego świadczenia. Organ ustalił, na podstawie wywiadu środowiskowego i złożonych oświadczeń przez wnioskodawcę, że w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku nie osiągnął on żadnego dochodu. Utrzymuje się z pomocy rzeczowej rodziny i sąsiadów. Syn D. uregulował w części, tj. w ponad połowie kwoty [...] zł zaległości za energię elektryczną. Deklarował pomoc ojcu w zakresie utrzymania domu, wnoszenia opłat za energię, zakupu drewna opałowego na zimę, zakupu jedzenia dla ojca oraz karmy dla psów, co średnio miesięcznie wynosi ok. [...] zł. W toku postępowania administracyjnego organ ustalił, że A. K. zamieszkuje w domu składającym się z pięciu izb, wyposażonym we wszystkie media. Dom posadowiony jest na działce siedliskowej, która jest własnością jego syna D. K. Wnioskodawca jest rozwiedziony, posiada czworo dzieci, w tym dwoje, na które ma ustalone alimenty w łącznej kwocie [...] zł miesięcznie. Dzieci z pierwszego małżeństwa (dwoje) są dorosłe i prowadzą samodzielne, oddzielne gospodarstwa, zamieszkują w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że [...] lipca 2017 r. wnioskodawca podpisał kontrakt socjalny, który przewiduje, m.in. podjęcie działań przez wnioskodawcę, w celu rozłożenia na raty zadłużenia z tytułu opłat za energię, złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej, wniesienie pozwu o obniżenie alimentów na dzieci, podejmowanie działań w celu znalezienia pracy na terenie gminy oraz wystąpienie do spadkobiercy o zapłatę należnego zachowku lub do pełnoletnich dzieci o dobrowolne płacenie alimentów. Wnioskodawca otrzymał ofertę pracy, jako pracownik gospodarczy w Urzędzie Gminy w [...], jest w trakcie diagnostyki lekarskiej. Skierowania do lekarza kardiologa i ortopedy otrzymał od lekarza medycyny pracy. Organ odmawiając przyznania wnioskowanego świadczenia miał na względzie fakt, iż A. K. we wrześniu złożył sześć wniosków o zasiłki celowe. Organ przyznał trzy zasiłki celowe w łącznej kwocie [...] zł. Ponadto otrzymał zasiłek okresowy w wysokości [...] zł. Także w październiku wypłacono zasiłek celowy w kwocie [...] zł, przyznany decyzją z [...] sierpnia 2017 r. Organ wskazał ponadto, że wprawdzie żaden przepis ustawy o pomocy społecznej nie reguluje kwestii częstotliwości ubiegania się o zasiłek celowy, to jednakże pomoc społeczna nie może mieć charakteru comiesięcznego regularnego wsparcia. Zasiłek celowy ma charakter pomocy doraźnej, ukierunkowanej na konkretny cel bytowy. Organ I instancji wyjaśnił, że średnia wysokość udzielonych zasiłków we wrześniu dla osób uprawnionych w gminie [...] wyniosła [...] zł. Zasiłki celowe otrzymało dziewięć osób. Od decyzji Wójta Gminy [...] odwołanie złożył A. K. Zarzucił naruszenie art. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpoznając sprawę wskazało, że podstawą materialnoprawną do przyznania lub odmowy przyznania zasiłku celowego stanowią przepisy art. 8 i 39 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j.: Dz. U. z 2016 poz. 930 ze zm.). Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91 przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, tj. kwoty 634 zł, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Kolegium wskazało, że stosownie do art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Zasiłek ten może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Wyznacznikami ustalenia wysokości tego zasiłku są - z jednej strony - sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, a z drugiej strony - możliwości finansowe organów pomocy społecznej. Celami pomocy społecznej określonymi w art. 2 i 3 wyżej wskazanej ustawy jest wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie samodzielnie pokonać, umożliwienie osobie lub rodzinie życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Cele te osiąga się poprzez wyprowadzenie osoby z systemu pomocy społecznej. Zgodnie z art. 3 ustawy rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Pomoc społeczna udzielana jest bowiem osobom, czy rodzinom między innymi z powodu ich ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, ciężkiej choroby. Kolegium wskazało, że z akt sprawy bezspornie wynika, że A. K. mieszka sam w domu o powierzchni 90 m2. Budynek jest wyposażony we wszystkie media. Na mocy testamentu po zmarłej matce wnioskodawcy nieruchomość w całości odziedziczył syn wnioskodawcy – D. K. Dom wyposażony jest w podstawowy sprzęt gospodarstwa domowego. Podczas prowadzonych wywiadów środowiskowych wnioskodawca wyjaśnił, że nie może wystąpić o zachowek, ponieważ utraciłby miejsce zamieszkania. Syn musiałby sprzedać nieruchomość, a on sam stałby się bezdomnym z niewielką kwotą pieniędzy. Ponadto sprzedaż nieatrakcyjnej nieruchomości jest niepewna i w ogóle nie wiadomo, czy kiedykolwiek znalazłby się kupiec. Z oświadczenia złożonego przez skarżącego oraz wywiadu środowiskowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że skarżący w sierpniu 2017 r. nie uzyskał żadnego dochodu, nie korzystał też z karty płatniczej syna, nie podejmuje żadnej pracy, jest zarejestrowany w PUP w [...], jako bezrobotny, bez prawa do zasiłku, ponadto otrzymuje pomoc rzeczową żywnościową od syna, znajomych i sąsiadów. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, że syn również ponosi częściowo wydatki utrzymania domu i opłacania rachunków. Właściciel nieruchomości D. K. oświadczył, że pomaga ojcu w zakresie utrzymania domu, wnoszenia opłat za energię, zakupu drewna opałowego na zimę, zakupu jedzenia dla ojca oraz karmy dla psów, co średnio miesięcznie wynosi ok. [...] zł. Kolegium stwierdziło, że wnioskujący spełnia kryterium dochodowe do otrzymania pomocy w postaci zasiłku celowego. Organ wyjaśnił, że na 6 wniosków złożonych w GOPS o zasiłek celowy pozytywnie rozpatrzono 3 wnioski i w sumie A. K. otrzymał we wrześniu kwotę [...] zł. Ponadto otrzymał [...] zł zasiłku okresowego oraz zaległe [...] zł przyznane decyzją z sierpnia 2017 r. Kolegium wskazało, że A. K. nie jest osobą nieporadną, korzysta nieodpłatnie z mieszkania, a ponadto uzyskuje pomoc rzeczową od syna, byłej żony, sąsiadów i znajomych. Syn opłaca w większości rachunki z tytułu utrzymania domu, za to ojciec dba o jego własność, utrzymuje dom w należytym porządku, opiekuje się dwoma psami, z których jeden należy do syna. Skarżący nie jest osobą samotną, pomimo, iż samotnie gospodaruje i zamieszkuje w domu syna. Ma dorosłe dzieci - syna i córkę, którzy wspierają ojca w trudnej sytuacji (również materialnie). W dniu [...] maja 2017 r. przeprowadzono również wywiad środowiskowy z synem wnioskodawcy – D. K., który oświadczył, że ojciec jest pełnomocnikiem w zarządzaniu jego nieruchomością, w miarę możliwości ponosi część kosztów z tym związanych. Ojcu pomaga w formie rzeczowej, ponosi opłaty za energię, zakup drewna opałowego, zakup jedzenia dla psów, zakup jedzenia dla ojca. Pomoc rzeczowa świadczona jest na ok. [...] zł miesięcznie. Wnioskodawca realizując postanowienia kontraktu socjalnego wystąpił do sprzedawcy energii elektrycznej o rozłożenie zadłużenia na raty, częściowo zadłużenie spłacił syn. Wnioskodawca otrzymał propozycję pracy w Urzędzie Gminy [...] na stanowisku pracownika gospodarczego. W dniu [...] lipca 2017 r. otrzymał skierowanie do lekarza medycyny pracy na wstępne badanie lekarskie, przed podjęciem pracy. Obecnie jest w trakcie diagnostyki lekarskiej , otrzymał skierowanie do kardiologa i ortopedy. Kolegium wskazując na orzecznictwo sądowe podkreśliło, że przyznawane w ramach pomocy społecznej zasiłki (okresowe, celowe) mają za zadanie jedynie wspomagać w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb. Rolą ośrodków pomocy społecznej nie jest bowiem stale utrzymywanie osób zainteresowanych i zaspakajanie ich wszystkich potrzeb. Osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej (art. 4 ustawy). Przede wszystkim same muszą podejmować działania pozwalające na usamodzielnienie się, także finansowe. Przyznawane ze środków pomocy społecznej świadczenia, nawet te o charakterze okresowym, nie mogą być traktowane jako należne zainteresowanym, stałe źródło dochodu, stanowiące substytut comiesięcznej pensji, emerytury, czy też renty. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zasiłek celowy jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne obejmuje prawo organu do oceny zgłaszanych potrzeb z uwzględnieniem środków finansowych pozostających w dyspozycji organu na dany rodzaj pomocy oraz ogólnej liczby osób ubiegających się o przyznanie pomocy W ramach pomocy społecznej nie jest możliwie zaspokojenie wszystkich, również tych uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do świadczeń. Organ nie może koncentrować się na zaspokojeniu wszystkich zgłoszonych przez skarżącego potrzeb, z pokrzywdzeniem innych osób potrzebujących wsparcia finansowego. Pomoc społeczna bowiem spełnia jedynie subsydiarną funkcję. Osoba ubiegająca się o pomoc winna podjąć własne działania w kierunku poprawy swojej sytuacji materialnej. Wsparcie organu pomocy społecznej nie może polegać na wyrównaniu wszystkich niedostatków nawet o charakterze elementarnym. Pomoc społeczna pełni bowiem jedynie funkcję uzupełniającą w stosunku do własnych możliwości podopiecznych, którzy zobowiązani są do czynienia starań o rozwiązywanie swoich problemów życiowych przede wszystkim we własnym zakresie. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2017 r. oraz dziewięć innych decyzji tego organu, jedną skargę złożył A. K. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu sankcjonowanie braku dochowania przez organ I instancji ustawowego wymogu działania w celu zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Zaznaczył, że nie chodzi o zaspokajanie wszystkich jego potrzeb, a wyłącznie drobnej ich części. Wskazał na niekonsekwencję w argumentacji Kolegium, które z jednej strony uznaje i potwierdza ponoszenie większości kosztów jego utrzymania przez inne podmioty, a z drugiej strony, organ wysuwa argumenty zawarte w niedotyczącym skarżącego wyroku Sądu. W ocenie skarżącego przywołanie przez organ rozstrzygnięć w innych sprawach, jest nie na miejscu i nie ma do niego zastosowania, gdyż nie wnosił o finansowanie pełnych kosztów utrzymania. Skarżący powołał przepisy: art.16 ust. 1 i ust. 2, art.2 ust. 1, art.3 ust. 1, art. 119 ustawy o pomocy społecznej. Wskazał, że oczekuje realizacji zapisów ustawowych. Zarzucił, że na żadnym etapie, żadnego postępowania, jakikolwiek organ nie wykazał, aby posiadał realnie własne uprawnienia, zasoby i możliwości poprawy swojej sytuacji. Skarżący podał, że skorzystanie z instytucji zachowku prowadziłoby, w jego sytuacji, do bezdomności, nie gwarantując środków na wynajem lokalu, czego dziś czynić nie musi. W ocenie skarżącego absurdalne wydają się być rozstrzygnięcia organów odmawiające mu środków na wskazane w skardze potrzeby, w tym na uregulowanie faktur za telefon stacjonarny. W ocenie skarżącego wydatek ten nie jest niecodzienną fanaberią, lecz codzienną potrzebą związaną z umożliwieniem życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Odnośnie niepodejmowania pracy wyjaśnił, że ma udokumentowane 34 lata pracy. Oferta pracy fizycznej przedłożona przez organ I instancji okazała się być ze względów medycznych niemożliwa do przyjęcia i oprócz wymienionych przez organ specjalistów, okazało się jeszcze konieczne leczenie neurologiczne i pulmonologiczne. Wyjaśnił, że jest po operacji prawej dłoni i czeka na środki umożliwiające mu dojazdy na rehabilitację kręgosłupa. Wyznaczone już terminy rehabilitacji od [...] grudnia 2017 r. musiał odwołać z braku środków na dojazdy. Odnośnie środków na zasiłki celowe, skarżący zarzucił, że organ pomocy społecznej w [...] przez ponad pół roku wykorzystuje 20% środków budżetowych, co świadczy o nadmiarze tych środków, a nie o ich braku. Nie zachodzi tym samym sytuacja ewentualnego pokrzywdzenia innych osób, na wypadek przyznania skarżącemu zasiłków. Skarżący zarzucił, że prawie 2-letnia bezprawna działalność organów pomocowych spowodowała u niego niekorzystne zmiany w stanie zdrowia i katastrofalne zadłużenie z ryzykiem odłączenia mediów. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie mu świadczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Stosownie do art. 39 ust. 1 i 2 ustawy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Użyte w tym przepisie słowo "może" oznacza, że przyznanie zasiłku celowego ma charakter uznaniowy, a to powoduje, że nawet przy zaistnieniu przesłanek do jego otrzymania nie każda osoba musi go otrzymać. Należy podkreślić, iż samo przyznanie, jak i wysokość przyznanego świadczenia zależą od uznania organu wydającego decyzję. Udzielanie pomocy społecznej jest limitowane posiadanymi przez organy administracji środkami finansowymi. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy rozeznać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich potrzeb. Ośrodki pomocy dysponują ograniczonymi środkami. Obowiązkiem organu jest w takich przypadkach wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji wszystkich okoliczności, które miały wpływ na jej podjęcie, gdyż organ nie może podejmować decyzji w sposób dowolny, jest bowiem związany przepisami ustawy - kpa, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, jak również przepisami ustawy o pomocy społecznej. Sądowa kontrola decyzji wydanej w ramach uznania administracyjnego polega na analizie postępowania dowodowego poprzedzającego decyzję i realizacji zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Wymaga również podkreślenia, iż decyzje pozostawione uznaniu administracyjnemu wymagają szczególnie wnikliwego i wszechstronnego uzasadnienia kryteriów i okoliczności, w tym respektowania zasady ogólnej wyrażonej w art. 7 kpa, jakimi organ kierował się przy ustaleniu określonej treści rozstrzygnięcia. Przenosząc przedstawione powyżej uwagi do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy administracji nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Organy obu instancji w uzasadnieniach decyzji wskazały, iż skarżący nie pozostaje bez wsparcia finansowego GOPS, opisując przyznaną pomoc. Organ I instancji przedstawił kwoty jakimi dysponuje, ilość osób i rodzin, którym przewiduje się przyznać pomoc i którym we wrześniu 2017 r. pomoc przyznano, a także średnią wysokość zasiłku przyznanego na jedną osobę uprawnioną. Skarżący nie jest pozostawiony bez pomocy społecznej. Organ udziela mu różnych świadczeń, jednakże nie wszystkie potrzeby może on zaspokoić. Uznać należy, że organy obu instancji poddały należytej ocenie wszystkie okoliczności, od jakich uzależnione było udzielenie skarżącemu pomocy w formie zasiłku celowego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdził, że organy wydając decyzje nie naruszyły przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 kpa. Jak wyżej wskazano fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia, na określony cel i w kocie przez nią oczekiwanej. Podkreślenia wymaga, iż pomoc społeczna nie może być traktowana, jako stałe źródło dochodu, albowiem celem tej instytucji jest wspieranie osób i rodzin w przezwyciężeniu trudnej sytuacji. Udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Nadto, organy administracji w zakresie pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować cele powierzone im w ustawie o pomocy społecznej. Organy pomocy społecznej są upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. W ramach pomocy społecznej nie jest zatem możliwe zaspokojenie wszystkich potrzeb osób uprawnionych do przedmiotowych świadczeń. Zarzut skargi, że organ I instancji przez pół roku wykorzystuje 20% środków budżetowych, nie oznacza, że środków tych nie wykorzysta do końca roku, jak również, że w tej sytuacji środki powinien przeznaczyć na wszystkie zgłaszane potrzeby osób uprawnionych. Ponadto wskazać należy, że w sprawach z zakresu pomocy społecznej, rozstrzyganych na zasadzie uznania administracyjnego, kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być cele i zadania pomocy społecznej - kryteria ustawowe sformułowane w art. 2 - 4 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. W ramach takiej kontroli nie mieści się badanie samego uznania administracyjnego (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 1457/08). Byłoby to bowiem przyjęcie przez sąd administracyjny roli kolejnego organu rozstrzygającego sprawę. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku nie można podzielić poglądu o konieczności wskazania, w każdym przypadku, w uzasadnieniu decyzji w przedmiocie zasiłku celowego, precyzyjnie możliwości finansowych organu pomocy społecznej. Taki obowiązek nie wynika z norm art. 39 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej , czy też art. 107 § 3 kpa. To samo odnosi się do ilości środków finansowych, jakimi dysponuje organ pomocy społecznej w skali miesiąca na potrzeby związane z przyznawaniem zasiłków celowych, wysokości zasiłków udzielanych na jednego uprawnionego i ilości osób korzystających w danym miesiącu z tej formy pomocy. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych w przedmiocie pomocy społecznej, nie może sięgać do okoliczności z zakresu celowości wydatkowania świadczeń z pomocy społecznej. Taka kontrola byłaby bowiem sprzeczna z przepisem art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t. j. Dz. U z 2016 r. poz.1066 ze zm.). W sprawach z zakresu pomocy społecznej, rozstrzyganych na zasadzie uznania administracyjnego, jak już podniesiono wyżej, kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być cele i zadania pomocy społecznej, a nie subiektywne oczekiwania osób uprawnionych. Kontrola możliwości finansowych organu, jak również sposobu rozdysponowywania środków wykracza poza kognicję Sądu wyznaczoną przepisem art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ppsa oraz art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Sąd administracyjny nie ma prawnych instrumentów, by prowadzić społeczno - ekonomiczną analizę sposobu dystrybucji przez organ pomocy społecznej środków, którymi organ ten dysponuje (wyroki NSA z 25 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1398/09, z 9 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2762/16). Mając powyższe na względzie uznać należy, że organy nie naruszyły granic uznania administracyjnego. Nie miały też miejsca inne naruszenia prawa, które skutkowałyby usunięciem z obrotu prawnego decyzji organów obydwu instancji. Decyzje są oparte na należytych ustaleniach stanu faktycznego i niewadliwym zastosowaniu instytucji uznania administracyjnego. Stosując tę instytucję organ prawidłowo ocenił zakres niezbędnego wsparcia dla skarżącego w świetle rzetelnie ustalonej jego sytuacji, ale w kontekście możliwości finansowych udzielenia pomocy. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji reaguje na różne potrzeby skarżącego. Niewątpliwie sytuacja skarżącego jest trudna, ale rodzaj zgłaszanych potrzeb zmusza organ I instancji do dostosowywania wysokości świadczeń do faktycznych możliwości ośrodka pomocy społecznej. Nie wszystkie bowiem potrzeby i w wysokości oczekiwanej przez wnioskodawcę może organ zaspokoić. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd, z mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.