I SA/Wa 972/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie WSA Dariusz Chaciński (spr.) WSA Iwona Kosińska Protokolant specjalista Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2016 r. sprawy ze skargi A. S. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt I SAB/Wa 196/10 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. w wykonaniu wyroku miała charakter rażącego naruszenia prawa; 3. przyznaje od Prezydenta W. na rzecz A. S. sumę pieniężną w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Prezydenta W. na rzecz A. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt I SAB/Wa 196/10 wniósł A. S.. Wskazanym powyżej orzeczeniem Sąd zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] ozn. hip. "[...]" nr rej. hip. [...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. W złożonej skardze skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 8, art. 12, art 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 t.j.) zwanej dalej k.p.a. poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu. Skarżący wniósł o : 1) orzeczenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1b) P.p.s.a. odpowiedniej decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę co do jej istoty, w części dotyczącej zrealizowanego celu publicznego, tworzącego nieodwracalne skutki prawne na nieruchomości [...], w postaci urządzonych ulic [...], 2) dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga, 3) zobowiązanie Prezydenta W. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, 4) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a, 5) przyznanie na podstawie art. 154 § 7 P.p.s.a od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a 6) zasądzenie kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie bądź umorzenie postępowania wszczętego wniesioną skargą, gdyż w odniesieniu do całości gruntu objętego wnioskiem z dnia 16 lutego 1949 r. wydał stosowny akt administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga w dacie jej wniesienia do Sądu, była zasadna. To, że organ po wniesieniu skargi wydał decyzję i rozpoznał wniosek z dnia 16 lutego 1949 r., co do części gruntu objętego tym wnioskiem, nie ma znaczenia w sprawie, gdyż w dacie wniesienia skargi wyrok Sądu z dnia 28 października 2010 r. nie był wykonany. Przedmiotowa skarga została wniesiona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 t.j.) zwanej dalej "P.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanego uprzednio przepisu wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę (wydanym na podstawie art. 149 P.p.s.a.) i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem 28 października 2010 r., sygn. akt I SAB/Wa 196/10, uwzględnił skargę zobowiązując Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 16 lutego 1949 r. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...], położonej przy ul. [...], ozn. hip. "[...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Odpis prawomocnego wyroku z dnia 28 października 2010 r., wraz z uzasadnieniem oraz aktami administracyjnymi sprawy został doręczony Prezydentowi W. w dniu 25 lutego 2011 r., co wynika z akt sądowych sprawy o sygn. I SAB/Wa 196/10 (k. 158). Oznacza to, że termin do załatwienia sprawy wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie upłynął w dniu 25 kwietnia 2011 r. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu, Prezydent W. nie rozpoznał wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do ww. nieruchomości [...] i nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. Z tego powodu, Sąd wyrokiem z dnia 27 września 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1046/13 wymierzył Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 1.000 zł, jednocześnie stwierdzając, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Kolejnym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 985/15 Sąd wymierzył organowi ponownie grzywnę w wysokości 10.000 zł za niewykonanie wyroku Sądu z dnia 28 października 2010 r. Do dnia wniesienia niniejszej skargi, pomimo powyższych dwóch orzeczeń Sądu, Prezydent W. nie rozpoznał wniosku z dnia 16 lutego 1949 r. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do całości ww. nieruchomości [...]. Jak wynika z akt sprawy dopiero po wniesieniu kolejnej skargi na niewykonanie wyroku, w dniu 30 czerwca 2016 r. Prezydent W. wydał decyzję nr [...], którą rozpoznał wniosek B. S. i J. S. z dnia 16 lutego 1949 r., co do części gruntu oznaczonego jako działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] obręb [...], kw. nr [...], stanowiące część gruntu nieruchomości "[...] ", ozn. nr rej. hip. [...], położonej w W przy ul. [...] (obecnie ul. [...]). W odniesieniu do pozostałej części gruntu stanowiącego obecnie działki ewidencyjne nr [...], nr [...], nr [...], obręb [...], organ stwierdził, że ww. wniosek rozpozna w odrębnej decyzji. Do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Sąd, Prezydent nie wydał jednak odrębnej decyzji dotyczącej pozostałej części gruntu przedmiotowej nieruchomości. Za akt taki nie można bowiem uznać wydanego przez Prezydenta W. w dniu [...] lipca 2016 r. postanowienia nr [...], którym zawiesił postępowanie w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 16 lutego 1949 r., co do pozostałej części gruntu ww. nieruchomości [...], do czasu zakończenia postępowania w sprawie potwierdzenia prawa użytkowania przez stowarzyszenie ogrodowe przedmiotowej nieruchomości, zajętej pod rodzinne ogrody działkowe. W sprawie zostały zatem spełnione przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 P.p.s.a. i wymierzenie organowi grzywny. Stosownie do art. 154 § 6 P.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast § 7 wskazanego art. stanowi, że uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Biorąc pod uwagę znaczne przekroczenie wyznaczonego wyrokiem z dnia 28 października 2010 r. terminu na załatwienie sprawy, a także okoliczność, że do dnia wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności Sąd uznał, że grzywna w wysokości [...] zł jest adekwatną sankcją dla Prezydenta W. za niewykonanie wyroku i że spełni ona funkcję represyjno-dyscyplinującą. Sąd przy ustalaniu wysokości grzywny uwzględnił fakt, że po wniesieniu skargi do Sądu organ wydał w dniu [...] czerwca 2016 r. decyzję i rozpoznał wniosek, co do części gruntu ww. nieruchomości [...], natomiast w odniesieniu do pozostałej części gruntu nieruchomości, postanowieniem z dnia 6 lipca 2016 r. zawiesił postępowanie. Zaznaczyć należy, że Sąd w niniejszym postępowaniu nie oceniał prawidłowości wydanego przez organ ww. postanowienia o zawieszeniu postępowania, gdyż będzie ono mogło być zaskarżone i poddane kontroli Sądu w odrębnym postępowaniu. Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność organu po wyroku z dnia 28 października 2010 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sprawa o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu, pomimo wyroku Sądu zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku w całości oraz dwóch wyroków wymierzających organowi grzywnę, nadal pozostaje nie załatwiona co do części gruntu oznaczonego jako działki nr [...], a wyznaczony w wyroku z dnia 28 października 2010 r. termin załatwienia sprawy został znacznie przekroczony. Z tego też względu Sąd uznał, że wniosek o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej jest zasadny. Przy czym Sąd stoi na stanowisku, że przyznanie kwoty 1.000 zł uzasadniają szczególne okoliczności sprawy, tj. rażący charakter zwłoki w jej rozpoznaniu, co uzasadnia przyznanie stronie zadośćuczynienia z tego powodu. Podkreślić należy, że w niewykonanym wyroku Sąd uznał, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wyznaczył termin dwóch miesięcy na załatwienie sprawy. Tymczasem, organ przez kilka lat od daty wydania tego orzeczenia oraz pomimo wydania dwóch kolejnych wyroków zobowiązujących do rozpoznania wniosku i wymierzających grzywnę, nadal nie rozpoznał w całości wniosku. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 154 § 1 i § 2 zd. 2 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd uwzględnił wniosek skarżącego o przyznanie sumy pieniężnej, przyznając w pkt 3 sentencji wyroku na rzecz skarżącego kwotę 1.000 zł. W zakresie wydania decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę, Sąd w pkt 4 sentencji wyroku oddalił skargę. Ze względu na konieczność ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz uzupełnienia materiału dowodowego nie jest możliwe wydanie przez Sąd decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty. To organ w prowadzonym postępowaniu administracyjnym podejmuje działania zmierzające do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd natomiast na skutek wniesionej skargi kontroluje prawidłowość prowadzonego przez organ postępowania oraz wydanego rozstrzygnięcia. Odnośnie żądania skarżącego dotyczącego zobowiązania organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika odpowiedzialnego za niezałatwienie sprawy w terminie, wskazać należy, że przepisy ustawy P.p.s.a. nie przewidują dla sądów uprawnień w tym zakresie. W kwestii zasądzenia kosztów postępowania sądowego, Sąd orzekł w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. zasądzając od Prezydenta W. na rzecz skarżącego zwrot kwoty [...] zł uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi.