I SAB/Wa 10/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. L. i Z. L. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji 1. stwierdza, że bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżących M. L. i Z. L. solidarnie kwotę 374 (trzysta siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. L. i Z. L. reprezentowani przez radcę prawnego J. B. pismem z dnia 4 grudnia 2013 r., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1978 r., nr [...] w części dotyczącej odszkodowania oraz stwierdzającej wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] ozn. jako działka nr [...] o pow. [...] ha stanowiącej własność I. L.. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o oddalenie skargi, wskazując, iż w przedmiotowej sprawie pismem z dnia 25 listopada 2013 r. na podstawie art. 36 § 2 kpa poinformowano strony o przewidywanym terminie rozpatrzenia sprawy do dnia 31 marca 2014 r. Ponadto wskazano, iż konieczność wyznaczenia terminu w sprawie wynikała z dużej ilości spraw wpływających do organu i rozpatrywania wniosków według kolejności wpływu, z których każdy wymaga szczegółowej analizy stanu prawnego i faktycznego w indywidualnej sprawie. Następnie pismem z dnia 21 stycznia 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o umorzenie przedmiotowego postępowania wskazując, że decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] , Minister Infrastruktury i Rozwoju rozpoznał w/w odwołanie M. L. i Z. L., w ten sposób, że uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. W sytuacji natomiast wydania przez organ stosownego aktu, w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności, czy przewlekłości organu administracji publicznej, staje się bezprzedmiotowe. Stąd, skoro organ w bezczynności już nie pozostaje, sąd nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a., tj. w przypadku uznania zasadności skargi - zobowiązać organu do wydania w zakreślonym terminie stosownego rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z akt sprawy Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] rozpoznał odwołanie M. L. i Z. L. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1978 r., nr [...] w części dotyczącej odszkodowania oraz stwierdzającej wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] ozn. jako działka nr [...] o pow. [...] ha stanowiącej własność I. L. – uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem Sądu, wydanie przez Ministra ww. decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r., wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2013 r. Oczywiste jest bowiem, że organ załatwił sprawę i nie pozostaje już w bezczynności. Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne stało się zatem bezprzedmiotowe, dlatego w tym zakresie zostało umorzone (pkt 2 sentencji wyroku). Podkreślenia wymaga jednak, że chociaż wydanie przez organ rozstrzygnięcia w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi, czyni z natury rzeczy niemożliwym zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność, bądź przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu (zob. postanowienia NSA: z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12; z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1953/12, z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12). Oceniając więc działanie organu, Sąd doszedł do przekonania, że pomimo przekroczenia terminów załatwienia sprawy określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, bezczynność w rozpoznaniu odwołania skarżących, choć naganna, nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 353/11). Tymczasem, w przedmiotowej sprawie, biorąc pod uwagę datę wpływu odwołania do organu drugiej instancji ([...] sierpień 2013 r.) oraz datę wydania decyzji przez organ odwoławczy ([...] stycznia 2014 r.) a także terminy ustawowe dotyczące załatwiania spraw - nie można uznać, że bezczynność organu miała charakter rażący (pkt 1 sentencji wyroku). W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.