I SAB/Wa 1388/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu w dniu 30 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 18 sierpnia 2014 r., oddala skargę. T.G. pismem z dnia [...] lipca 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, na "dyrekcję ośrodka pomocy społecznej na naruszenie dobrego imienia, dóbr osobistych, opieszałość (...) utrudnianie i nie wydawanie żadnej odpowiedzi na składane wnioski (...)". Wobec niejasności treści skargi, oraz wątpliwości, co do rzeczywistych zamiarów skarżącej, pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. Sąd wezwał wyznaczonego w sprawie pełnomocnika z urzędu skarżącej, adw. M.G. do sprecyzowania przedmiotu skargi T.G. Pismem z dnia [...] marca 2016 r. wezwanie ponowiono wskazując, że przedmiotem skargi może być jedynie konkretna sprawa administracyjna, a nie jak wskazał pełnomocnik o odpowiedzi na wezwanie, całokształt działań organu administracji. W dniu 11 kwietnia 2016 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika, w którym wskazano, że przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta [...] w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia [...] sierpnia 2014 r. dotyczącego finansowania: wyjazdu "pod gruszę" - [...], farby - [...], wykupu leków, zakupu małych żyrandoli - [...], "oświetlenia sztucznego" - [...], zakupu papieru do pisania lub jego wydanie z CPS., długopisów i korektora, kserokopii dokumentów - [...], zakupu szafek do kuchni, zakupu odzieży letnio-jesiennej - [...], zakupu szafek i regału do pokoju - [...], oraz wydanie zaświadczeń wskazanych w treści wniosku w pkt. 1, wydanie decyzji dotyczącej wsparcia finansowego za miesiąc sierpień 2014 r. oraz wyznaczenia terminu wywiadu środowiskowego w miesiącu sierpniu 2014 r. Pełnomocnik skarżącej wskazała, że strona nie otrzymała do dnia dzisiejszego od organu administracji żadnej odpowiedzi dotyczącej wniosku złożonego w dniu 18 sierpnia 2014 r., dlatego też po kilku miesiącach bezczynności organu, złożyła 21 listopada 2014 r. zażalenie do SKO w [...]. W odpowiedzi na powyższe doprecyzowanie skargi Prezydent [...] wskazał, że w przedmiocie wniosku T.G. z dnia [...] sierpnia2014 r. (l.dz. [...]) o wydanie zaświadczenia odnośnie pracownika socjalnego prowadzącego sprawy T.G. o wydanie zaświadczeń o udzielonej pomocy społecznej dla Skarżącej i syna w okresach wskazanych we wniosku, Centrum udzieliło odpowiedzi wydając dnia [...] sierpnia 2014 roku postanowienie nr [...]. Dnia [...] września 2014 roku Centrum wydało postanowienia nr: [...], a dnia [...] września 2014 r. Centrum wydało 10 decyzji administracyjnych w sprawie. Postanowienia zostały skutecznie doręczone T.G. dnia 10 września 2014 r. i dnia 7 października 2014 r., a decyzje dnia 21 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Stosownie do treści art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1– 4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanych przepisów, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r. poz. 267) – powołana dalej jako: "k.p.a.". Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustanowionego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenia terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., czy też nie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...]. Z akt sprawy wynika bowiem bezspornie, że Prezydent [...] rozpoznał wnioski skarżącej zawarte w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. o wydanie zaświadczenia odnośnie pracownika socjalnego prowadzącego sprawy T.G. oraz o wydanie zaświadczeń o udzielonej pomocy społecznej dla Skarżącej i syna w okresach wskazanych we wniosku. Centrum udzieliło odpowiedzi wydając dnia [...] sierpnia 2014r. postanowienie nr [...] (pkt 1 wniosku dot. dat kontaktu telefonicznego z pracownikiem socjalnym). Dnia [...] września 2014 roku Centrum wydało postanowienia nr: [...] (odmowa wydania zaświadczenia dot. świadczeń z pomocy społecznej w okresie od stycznia do sierpnia 2013 r.) i [...] (odmowa wydania zaświadczenia dot. świadczeń z pomocy społecznej w okresie od stycznia do sierpnia 2014 r.). W dniu [...] września 2014 r. Centrum wydało 10 decyzji administracyjnych którymi odmówiono finansowania: wyjazdu "pod gruszę" (dec. nr [...]), zakupu farb (dec. nr [...]), wykupu leków (nr [...], zakupu żyrandoli (dec. nr [...]), zakupu papieru do pisania (dec. nr [...]), długopisów i korektora (dec. nr [...]), kserokopii dokumentów (dec. nr [...]), zakupu szafek do kuchni (dec. nr [...]), zakupu odzieży letnio - jesiennej (dec. nr [...]), zakupu szafek i regału do pokoju (dec. nr [...]). Powyższe oznacza to, że na dzień wniesienia skargi, czyli 28 lipca 2015 r. organ I instancji rozpatrzył wniosek skarżącej z dnia [...] sierpnia 2014 r. Skoro zatem Prezydent [...] w dacie rozpoznawania sprawy przez Sąd, a nawet w dacie wniesienia skargi załatwił sprawy, to należy uznać, że nie pozostawał w bezczynności ani w momencie wnoszenia skargi, ani tym bardziej w momencie wyrokowania przez Sąd. Złożona w tym zakresie skarga jest zatem bezzasadna i to niezależnie od tego, czy rozstrzygnięcia organu zostałoby stronie doręczone, czy też nie. Należy zauważyć, że decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej. Już z tą chwilą mamy bowiem do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym, w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 294/07, LEX nr 505396 oraz z dnia 27 lipca 2010 r., II OSK 1757/09). Podkreślenia jednak należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej wyżej wymienione orzeczenia, jak również kopie dokumentów wskazanych we wniosku zostały skarżącej skutecznie doręczone. Postanowienia zostały doręczone T.G. dnia 10 września 2014 r. i dnia 7 października 2014 r., a decyzje dnia 21 października 2014 roku. Nastąpiło to w trybie zastępczym, o którym mowa w art. 44 k.p.a. Na marginesie podkreślić należy, że z treści wniosku Skarżącej z dnia 18 sierpnia 2014r. nie wynika, aby T.G. wnosiła o "zakupu małych żyrandoli - [...]" oraz oddzielnie o finansowanie "oświetlenia sztucznego" w kwocie [...]. Z wniosku wyraźnie wynika (tak też uznał organ), że skarżąca wnosi o "4) żyrandole małe [...] - 3 szt. do oświetlenia sztucznego w kuchni i 2 przedpokojów". Na podstawie tego zapisu nie można zatem twierdzić, aby Skarżąca wnioskowała oddzielnie o zakup małych żyrandoli i oddzielnie o zakup sztucznego oświetlenia. Z powyższych względów, brak było podstaw do uwzględnienia skargi skarżącej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.