I SAB/Wa 148/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Sędziowie: WSA Bożena Marciniak WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 3 lutego 2014 r. 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku T.G. z dnia 3 lutego 2014 r. L.dz. [...] , w części dotyczącej żądania wydania kserokopii dowodów w sprawie (punktu 6a wniosku), w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części. T. G. pismem z dnia 17 kwietnia 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania szeregu jej spraw wymienionych w osnowie tego pisma procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem z 21 maja 2015 r., wydanym pod sygn. akt I SAB/Wa 393/15, rozdzielił przedmiotowe pismo, na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", na siedem skarg na bezczynność Prezydenta [...]. Przedmiotowa sprawa dotyczyła rozpoznania wniosku skarżącej z 3 lutego 2014 r. (L.dz. [...]) i została zarejestrowana pod sygn. akt I SAB/Wa 397/15. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że w dniu 3 lutego 2014 r. skarżąca złożyła dwa wnioski L.dz. [...] i [...]. W związku z wnioskami organ wydał w dniu [...] lutego 2014 r. zaświadczenia nr [...] i nr [...] oraz postanowienia nr [...] i [...]. Ponadto przy pismach z dnia [...] lutego 204 r. wydano skarżącej kopie akt administracyjnych oraz wyjaśniło kwestie przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego i sposób doręczania pism w postepowaniu administracyjnym. Wszystkie pisma zostały skutecznie doręczone na mocy art. 44 § 4 kodeksu postępowania administracyjnego lub skarżąca odebrała je osobiście. Organ wyjaśnił ponadto, że w piśmie zbiorczym z dnia [...] marca 2014 r. udzieliło skarżącej wyjaśnień między innymi na ww. wnioski z dnia 3 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 listopada 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 397/15 oddalił skargę T. G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z 3 lutego 2014 r. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że T. G. wnioskiem z 3 lutego 2014 r. zwróciła się do Centrum Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] o wydanie zaświadczenia o bezdomności dla jej syna L. K. w okresie od stycznia 2013 r. do grudnia 2013 r. Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] rozpoznał niniejszy wniosek i odmówił wydania L. K. zaświadczenia o bezdomności w ww. okresie. Bezspornym jest zatem, że sprawa została zakończona, a organ nie pozostaje bezczynny. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej T. G., wyrokiem z 9 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 859/16, uchylił wyrok z 26 listopada 2015 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że sąd pierwszej instancji nie przeprowadził odpowiednio wnikliwej analizy przedmiotu sprawy ze skargi na bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 3 lutego 2014 r. (L.dz. 865/14). Sąd pierwszej instancji określił przedmiot sprawy sądowej częściowo w oderwaniu od analizy okoliczności sprawy. W skardze można wyodrębnić zarzut dotyczący bezczynności w zakresie kilku punktów wniosku z dnia 3 lutego 2014 r. określonych jako "p. [...]". Pierwsze 4 punkty w ramach głównego punktu nr I (zawierającego co najmniej 6 punktów) wniosku z dnia 3 lutego 2014 r. obejmują żądanie wydania zaświadczeń nie tylko w odniesieniu do bezdomności syna skarżącej w danym okresie, ale również w stosunku do samej skarżącej oraz wydania w stosunku do obydwu tych osób jeszcze innych zaświadczeń. Po stronie Sądu pierwszej instancji zabrakło próby odpowiedniej weryfikacji przedmiotu skargi w tym zakresie, na który może wskazywać treść skargi (punkt 11) w powiązaniu z podaniem z dnia 3 lutego 2014 r. odznaczonym L.dz. [...]. Sąd poprzestał na prostym przyjęciu w ślad za organem (twierdzeniami wskazanymi w odpowiedzi na skargę), że skarga dotyczy niezałatwienia wniosku z dnia 3 lutego 2014 r. o wydanie wyłącznie zaświadczenia dla syna skarżącej o bezdomności w okresie od stycznia 2013 r. do grudnia 2013 r., co do którego organ miał rozstrzygnąć z zachowaniem terminów ustawowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiotem tym nie było wyłącznie rozstrzygnięcie w przedmiocie wydania zaświadczenia o bezdomności dla syna skarżącej, ale m.in. również w stosunku do samej strony, a ponadto kilka innych żądań. Co zaś jest rzeczywistym przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji powinien ustalić w postępowaniu wyjaśniającym, poprzedzającym rozpoznanie sprawy i jej rozstrzygnięcie. W toku dalszego procesowania w sprawie Sąd pierwszej instancji będzie obowiązany jednoznacznie określić przedmiot zaskarżenia i treść żądania skargi oraz rozstrzygnąć, czy Prezydent Miasta pozostawał na dzień wniesienia skargi w bezczynności co do działań, których dotyczy skarga w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 3 lutego 2014 r. L.dz. [...]. W szczególności Sąd wyjaśni, jaki jest pełny przedmiot żądania (czy też właściwiej – przedmiot wielości żądań) skargi w tej sprawie – i jak należy wnioski procesowe strony zakwalifikować. W konsekwencji Sąd następnie odpowiednio oceni przedmiot skargi (i sprawy) z perspektywy art. 3 § 2 p.p.s.a. pod kątem podlegania kognicji sądu administracyjnego i rodzaju ewentualnego rozstrzygnięcia, jakie będzie adekwatne dla załatwienia sprawy. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z 7 czerwca 2018 r. o sprecyzowanie przedmiotu skargi, pełnomocnik skarżącej w piśmie z 18 czerwca 2018 r. wskazał, że skarga T. G. obejmuje punkty 1, 2, 3, 4, 5, 5a, 6a, 6b, 6c + cd 6a wniosku z 3 lutego 2014 r. L.dz. [...], a mianowicie: punkt 1 - wniosek o wydanie zaświadczenia dla syna L. K. dot. otrzymanej pomocy w okresie od stycznia 2013 r. do grudnia 2013 r., punkt 2 - wniosek o wydanie zaświadczenia dla pani T. G. o udzielonej pomocy w okresie od stycznia 2013 r. do grudnia 2013 r. ze wskazaniem formy, punkt 3 - wniosek o wydanie zaświadczenia dla syna L. K. o bezdomności w okresie od stycznia 2013 r. do grudnia 2013 r. o treści potwierdzającej faktyczny stan, punkt 4 - wniosek o wydanie zaświadczenia dla pani T. G. o bezdomności w okresie od stycznia 2013 r. do grudnia 2013 r., punkty 5 i 5 a - wniosek o wydanie notatek służbowych za okres od marca do grudnia 2013 r. oraz we wskazanym okresie w roku 2014, punkty 6, 6a, 6b - wniosek o wskazanie na piśmie, jaki stan faktyczny ustaliła w zgłoszonych sprawach Dyrekcja CPS, wniosek o wskazanie zgłoszonych spraw z podaniem zakresu i form, wniosek o wskazanie jakiej oceny sytuacji rodziny Dyrekcja CPS dokonała w konkluzji, punkt 6 c - wniosek o wydanie opinii dyrekcji łącznie z opisem sytuacji bytowej pani G. i jej rodziny, punkt 6 a - wniosek o wydanie ksero dowodów w sprawie ze wskazaniem, w jaki sposób zostały wykorzystane przez Dyrekcję CPS przy fakcie odmowy [...] i braku decyzji [...], których dyrekcja nie wydała do chwili obecnej. W odpowiedzi na pismo z 18 czerwca 2018 r. organ wniósł o odrzucenie skargi w całości, względnie o jej oddalenie. Organ wskazał, że wniosek z 3 lutego 2014 r. T. G., który jest przedmiotem niniejszego postępowania, był już rozpoznawany wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 listopada 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 397/15 oraz z 3 grudnia 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 396/15. Jeśli orzeczenia te obejmują zakresem rozstrzygnięcia przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, to w ocenie organu skarga winna zostać odrzucona. W przypadku nieuwzględnienia powyższego argumentu, w ocenie organu skargę należy oddalić, albowiem: 1) wniosek o wydanie zaświadczenia dla syna L. K. dot. otrzymanej pomocy w okresie od stycznia 2013 do grudnia 2013 r. - został rozpoznany przez organ poprzez wydanie zaświadczenia nr [...] z [...] lutego 2014 r.; 2) wniosek o wydanie zaświadczenia dla skarżącej o udzielonej pomocy w okresie od stycznia 2013 r. do grudnia 2013 r. ze wskazaniem formy - został rozpoznany przez organ poprzez wydanie stosownego zaświadczenia nr [...] z [...] lutego 2014 r. W zaświadczeniu tym, zgodnie z wnioskiem skarżącej wymieniono również formy udzielonej pomocy; 3) wniosek o wydanie zaświadczenia dla syna L. K. o bezdomności w okresie od stycznia 2013 do grudnia 2013 r. został rozstrzygnięty postanowieniem nr [...] z [...] lutego 2014 r. o odmowie wydania zaświadczenia.; 4) wniosek o wydanie zaświadczenia dla skarżącej o bezdomności w okresie od stycznia 2013 r. do grudnia 2013 r. został rozstrzygnięty postanowieniem nr [...] z [...] lutego 2014 r. o odmowie wydania zaświadczenia; 5) wniosek o wydanie notatek służbowych za okres od marca do grudnia 2013 r. oraz we wskazanym okresie w roku 2014 - został zrealizowany poprzez wydanie skarżącej przedmiotowych notatek. Jednakże z uwagi na fakt że treść zakres żądania wniosku skarżącej pokrywał się z zakresem jej wniosku z 21 stycznia 2014 r. sprawa została załatwiona jedną czynnością; 6) odnośnie pozostałych wniosków skarżącej zawartych w piśmie z dnia 3 lutego 2014 r. organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] marca 2014 r. Mimo sprecyzowania stanowiska w dalszym ciągu nie sposób dociec czego skarżąca się domaga. Tym bardziej, że poruszane kwestie nie podlegają rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej. W piśmie z 4 października 2018 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że wniosek organu o odrzucenie skargi należy uznać za całkowicie bezzasadny. Ponadto wskazał, że dokumenty, na które powołuje się organ w piśmie z [...] lipca 2018 r., mające jego zdaniem stanowić rozpoznanie wniosku T. G. z dnia 3 lutego 2014 r. (L.dz. [...]), nie odnoszą się do wszystkich punktów zawartych w treści tego wniosku. Organ nie odniósł się m.in do wniosków skarżącej: zawartych w punktach 6, 6a i 6b tj. wskazania na piśmie, jaki stan faktyczny ustaliła w zgłoszonych sprawach Dyrekcja CPS, wskazania zgłoszonych spraw z podaniem zakresu i form oraz wskazania jakiej oceny sytuacji rodziny Dyrekcja CPS dokonała w konkluzji; zwartego w punkcie 6c - o wydanie opinii dyrekcji łącznie z opisem sytuacji bytowej skarżącej i jej rodziny; zawartego w punkcie 6a - o wydanie ksero dowodów w sprawie ze wskazaniem, w jaki sposób zostały wykorzystane przez Dyrekcję CPS przy fakcie odmowy [...] i braku decyzji [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), przywoływanej dalej jako "p.p.s.a." sprawa mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym. Przeprowadzone przez Sąd postępowanie wyjaśniające pozwoliło na ustalenie, że skarga T. G. z 17 kwietnia 2015 r. na bezczynność Prezydenta [...] dotyczy nierozpoznania przez wniosku nr [...] lutego 2014 r. L.dz. [...] w zakresie sprecyzowanym przez pełnomocnika skarżącej w piśmie z 18 czerwca 2018 r. Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku organu o odrzucenie skargi wskazać należy, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 listopada 205 r. sygn. akt I SAB/Wa 397/15 rozpoznał skargę skarżącej na bezczynność w przedmiocie wniosku z 3 lutego 2014 r. (L.dz. 865/14), a wyrok ten został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 859/16, a przedmiotowe postępowanie toczy się na skutek skierowana sprawy do ponownego rozpoznania. Nie można zatem uznać, że spraw została już prawomocnie osądzona, ani też że jest w toku. Z kolei wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 396/15 został uchylony na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 860/16, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. Wymieniana sprawa dotyczy jednak wniosku z [...] lutego 2014 r. (L.dz. [...]). Z tego względu nie można uznać, że zachodzi tożsamość niniejszej sprawy, której przedmiotem jest bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z [...] lutego 2014 r. (L.dz. [...]) ze sprawą, która prowadzona była pod sygn. I SAB/Wa 396/15. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanych przepisów, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) – powoływanej dalej jako "k.p.a.". Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustanowionego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu a następnie doręczył go stronom postępowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w znaczącym zakresie wniosku skarżącej z [...] lutego 2014 r. (L.dz. [...]) nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...]. Organ w wyniku rozpoznania przedmiotowego wniosku w zakresie punktu 1 wniosku wydał skarżącej zaświadczenie z [...] lutego 2014 r. nr [...], w zakresie punktu 2 wniosku wydał skarżącej zaświadczenie z [...] lutego 2014 r. nr [...], w zakresie punktu 3 wniosku postanowieniem z [...] lutego 2014 r. nr [...] odmówił wydania zaświadczenia, w zakresie punktu 4 wniosku postanowieniem z [...] lutego 2014 r. nr [...] odmówił wydania zaświadczenia oraz w zakresie punktu 5 i 5a wniosku pismem z [...] lutego 2014 r. wydał skarżącej kopie notatek służbowych. Powyższe czynności miały miejsce jeszcze przed wniesieniem przedmiotowej skargi na bezczynność skargi. W konsekwencji skoro Prezydent [...] w dacie rozpoznawania sprawy przez Sąd, a nawet w dacie wniesienia skargi na bezczynność załatwił sprawę w ww. zakresie, to należy uznać, że nie pozostawał w bezczynności, ani w momencie wnoszenia skargi, ani tym bardziej w momencie wyrokowania przez Sąd. W tej sytuacji skarga w ww. części podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). Punkty 6, 6a, 6b i 6c wniosku z 3 lutego 2014 r. dotyczyły wskazania na piśmie, jaki stan faktyczny ustaliła w zgłoszonych sprawach Dyrekcja [...], wskazanie zgłoszonych spraw z podaniem zakresu i form, wskazanie jakiej oceny sytuacji rodziny Dyrekcja [...] dokonała w konkluzji oraz wydanie opinii dyrekcji łącznie z opisem sytuacji bytowej skarżącej i jej rodziny. Wskazać należy, że ww. żądanie skarżącej skierowane do organu nie podlegało załatwieniu przez organ w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Żądanie odnośnie wskazania na piśmie ustalonego przez organ stanu faktycznego, wskazanie zgłoszonych przez skarżącą spraw, wskazanie jakiej oceny sytuacji rodziny dokonał organ czy też wydanie opinii, nie obligowało organu do załatwienia go w formie określonej w kodeksie postępowania administracyjnego (art. 1 k.p.a.). Wniosek skarżącej nie mógł bowiem zostać załatwiony w formie decyzji (art. 1 pkt 1 k.p.a.). Nie stanowił również żądania wydania zaświadczenia (art. 1 pkt 4 k.p.a.). W związku z powyższym w ocenie Sądu na organie nie spoczywał obowiązek załatwienia wniosku skarżącej w wymienionym zakresie, a organowi nie można zarzucić bezczynności w jego rozpoznaniu. Skargi w tej części nie można zakwalifikować jako skargi na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Z tego względu skarga w tym zakresie polegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). W ocenie Sądu organ pozostawał w bezczynności jedynie odnośnie żądania wydania kserokopii dowodów w sprawie (punktu 6 a wniosku z 3 lutego 2014 r). W powołanym zakresie wniosku, żądanie obejmowało wydanie "ksero dowodów w sprawie ze wskazaniem, w jaki sposób zostały wykorzystane przez Dyrekcję [...] przy fakcie odmowy [...] i braku decyzji [...], których dyrekcja nie wydała do chwili obecnej". W ocenie Sądu skarżąca domagała się podjęcia przez organ czynności z zakresu administracji publicznej w postaci wydania jej żądanych kopii z akt sprawy albo też wydania przez organ postanowienia na podstawie przepisów o udostępnianiu akt (art. 73 § 2 w zw. z 74 § 2 k.p.a.), gdyby organ uznał wniosek za bezzasadny. Zatem niniejsza skarga kwalifikuje się jako skarga na bezczynność, polegająca na niewydaniu zaskarżalnego postanowienia w postępowaniu administracyjnym. W tej sytuacji Sąd był właściwy do merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność w tym zakresie. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby organ wydał skarżącej żądane kserokopie, ani też aby wydał postanowienie o odmowie ich wydania. Organ w piśmie procesowym z [...] lipca 2018 r. wskazał jedynie, że odnośnie pozostałych wniosków skarżącej zawartych w piśmie z 3 lutego 2014 r. (w tym punktu 6 a) organ udzielił odpowiedzi pismem z [...] marca 2014 r., lecz mimo sprecyzowania stanowiska, w dalszym ciągu nie sposób dociec czego skarżąca się domaga. Powołane przez organ pismo z [...] marca 2014 r. nie załatwiało jednak wniosku skarżącej o wydanie kopii z akt sprawy. W ocenie Sądu, jeżeli organ po otrzymaniu wniosku skarżącej nie był w stanie w sposób niebudzący wątpliwości odczytać treści jej żądania, winien wezwać skarżącą do jednoznacznego sprecyzowania jego treści, czego w niniejszej sprawie nie zrobił. W przedmiotowej sprawie zaistniały zatem przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta, a tym samym wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., a więc zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie. Organ nie rozpoznał wniosku we wskazanej części oraz nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie, a więc nadal pozostaje w zwłoce. W związku z powyższym zarzut bezczynności organu przy rozpoznawaniu tej części wniosku należało uznać za uzasadniony, co skutkuje wyznaczeniem miesięcznego terminu do załatwienia sprawy. Sąd wyznaczając wskazany termin miał na względzie realną możliwość załatwienia sprawy. Zdaniem Sądu, jest on rozsądnym i realnym terminem, w jakim możliwe jest załatwienie wniosku skarżącej. Oceniając przesłanki wynikające z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd doszedł do przekonania, że bezczynność organu w rozpoznaniu niniejszej sprawy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu nierozpoznanie przez organ wymienionej części wniosku w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a., a także zachowanie organu, polegające na braku podejmowania czynności w sprawie przez tak duży okres czasu niewątpliwie godzi w zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) oraz zasadę zaufania uczestników tego postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Sąd stwierdził jednak, że choć istotnie rozpoznanie przez organ części wniosku skarżącej nastąpiło z naruszeniem terminów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, to bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu. Taka sytuacja, w ocenie Sądu, nie miała miejsca. Oceniając w tym zakresie sprawę Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że w przedmiotowej sprawie organ ponad rok przed wniesieniem przedmiotowej skargi rozpoznał znaczną część wniosku skarżącej, a zobowiązany został do rozpoznania jedynie niewielkiej części tego wniosku. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 i 2 wyroku. W punkcie 3 wyroku orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.