I SAB/Wa 169/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie: WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Emilia Lewandowska Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 8 sierpnia 2014 r. oddala skargę. W dniu 8 sierpnia 2014 r. T. G. wystąpiła do Centrum Pomocy Społecznej w W. z wnioskami o wystawienie zaświadczenia dotyczącego nie wydania jej oryginałów decyzji wydanych przez CPS w lutym 2014 r., o udzielenie informacji na temat programu wychodzenia z bezdomności, przyznanie zasiłku celowego na zakup leków oraz przyznania pożyczki zwrotnej. Powyższe wnioski zostały rozpoznane przez Prezydenta W. decyzjami z dnia [...] września 2014 r. Organ umorzył postępowania w sprawie przyznania pomocy na zakup leków (dec. nr [...]) oraz odmówił przyznania pożyczki zwrotnej (dec. nr [...]). Decyzje zostały skutecznie doręczone skarżącej dnia 21 października 2014 r. Wniosek w części dotyczącej udzielenia informacji na temat programu wychodzenia z bezdomności, Centrum rozpoznało pismem z dnia [...] września 2014 roku nr [...], a w części dotyczącej wydania zaświadczenia - postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...]. Postanowienie zostało skutecznie doręczone T. G. dnia 4 września 2014 r., a pismo dnia 7 października 2014 r. Pismem z dnia 19 stycznia 2015 r. T. G. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z zażaleniem na niezałatwienie w terminie jej wniosków z dnia 8 sierpnia 2014 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] SKO w W., uznało zażalenie T. G. za nieuzasadnione. W dniu 2 marca 2015 r. T. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia 8 sierpnia 2014r. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła Prezydentowi W. wadliwe funkcjonowanie CPS oraz złą wolę jego pracowników. Skarżąca wskazała też, że żadnych decyzji z CPS-u nie otrzymała. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że nie pozostaje w bezczynności, gdyż decyzjami z dnia [...] września 2014 r. umorzył postępowanie w sprawie przyznania pomocy na zakup leków oraz odmówił przyznania pożyczki zwrotnej. Z kolei wniosek w części dotyczącej udzielenia informacji na temat programu wychodzenia z bezdomności, organ rozpoznał pismem z dnia [...] września 2014 r., a w części dotyczącej wydania zaświadczenia - postanowieniem z dnia [...]sierpnia 2014 r. Pismo, decyzje oraz postanowienie zostały skarżącej skutecznie doręczone, jeszcze przed wniesieniem skargi. Na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącej adw. D.G, działający z substytucji adw. K. P, popierając skargę wniósł o zobowiązanie organu do doręczenia skarżącej zapadłych rozstrzygnięć w siedzibie organu. Dodatkowo skarżąca podkreśliła, że nie zostały z nią przeprowadzone wywiady środowiskowe, jak również pozbawiono ją możliwości wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej ppsa), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 12 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – dalej kpa, organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Stosownie do treści art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 kpa). W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się z kolei, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016, wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta była zawiniona przez organ, czy też nie. Sprawa jest natomiast załatwiona w chwili wydania przez organ aktu kończącego postępowanie. Należy zauważyć, że decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej. Już z tą chwilą mamy bowiem do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym, w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 294/07, LEX nr 505396 oraz z dnia 27 lipca 2010 r., II OSK 1757/09). Nie można zatem podzielić poglądu, że w okresie pomiędzy datą sporządzenia decyzji, a momentem jej zakomunikowania stronie sprawa nie została zakończona. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Prezydent W. w wyniku rozpatrzenia wniosków skarżącej z dnia 8 sierpnia 2014 r., decyzjami z dnia [...] września 2014 r. umorzył postępowania w sprawie przyznania pomocy na zakup leków (dec. nr [...]) oraz odmówił przyznania pożyczki zwrotnej (dec. nr [...]). Decyzje zostały skutecznie doręczone skarżącej dnia 21 października 2014 r. Wniosek w części dotyczącej udzielenia informacji na temat programu wychodzenia z bezdomności, organ rozpoznał pismem z dnia [...] września 2014 r., nr [...], a w części dotyczącej wydania zaświadczenia - postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...]. Postanowienie zostało skutecznie doręczone T. G. dnia 4 września 2014 roku, a pismo dnia 7 października 2014 r. W konsekwencji skoro Prezydent W. w dacie rozpoznawania sprawy przez Sąd, a nawet w dacie wniesienia skargi na bezczynność załatwił sprawę, to należy uznać, że nie pozostawał w bezczynności ani w momencie wnoszenia skargi, ani tym bardziej w momencie wyrokowania przez Sąd i to niezależnie od tego, czy wydane w sprawie rozstrzygnięcia zostałyby doręczone skarżącej, czy też nie. W tej sytuacji skarga jest całkowicie bezzasadna. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.