I SAB/Wa 208/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Skiba Sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.) Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2014 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2011 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy A. 3, hip. [...] w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz M. M. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. M. (Skarżąca) pismem z 19 marca 2014 r. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta W. polegającą na niepodjęciu działań zmierzających do ponownego rozpoznania sprawy dotyczącej przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. A. [...] oz. hip. [...]. Skarżąca wniosła również o stwierdzenie, że w prowadzonym postępowaniu zachodzi bezczynność organu administracji, bezczynność ta ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wyznaczenie Prezydentowi W. dodatkowego 30-dniowego terminu na załatwienie sprawy od dnia zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem. Skarga poprzedzona została wniesieniem przez Skarżącą w dniu 28 stycznia 2014 r. zażalenia na bezczynność Prezydenta W.. Jak wynika z akt administracyjnych [...] lipca 2013 r. Prezydent W. odmówił Skarżącej przyznania odszkodowania nieruchomość położoną w W. przy ul. A. [...] oz. hip. [...]. Decyzja ta uchylona została decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., przy czym akta sprawy zwrócone zostały do organu pierwszej instancji w dniu 18 listopada 2013 r. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] podzielił stanowisko Prezydenta W. co do przeznaczenia nieruchomości pod zabudowę jednorodzinną, nakazał jednak ponowne zbadanie, czy byli właściciele utracili prawo władania nieruchomością po dniu 5 kwietnia 1958 r. Już po wniesieniu skargi do tutejszego sądu, postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. Wojewoda [...] uznał zażalenie Skarżącej na bezczynność organu za uzasadnione i wyznaczył organowi pierwszej instancji termin 3 miesięcy na zakończenie sprawy. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie wskazując, że pismem z dnia 23 kwietnia 2014 r. pełnomocnik stron został poinformowany o przyczynach niedotrzymania terminu określonego w art. 35 k.p.a. oraz, że przewidywany termin zakończenia postępowania to 31 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Na wstępie Sąd stwierdza, że skarga wniesiona przez Skarżącą była dopuszczalna. Skarżąca wyczerpała środki zaskarżenia jakie służyły przed organem właściwym w sprawie wnosząc pismem z dnia 28 stycznia 2014 r. do organu wyższego stopnia (Wojewody [...]) zażalenie na bezczynność Prezydenta W. polegającą na niepodjęciu działań zmierzających do ponownego rozpoznania sprawy dotyczącej przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] [...] ozn. hip. [...]. Sąd zwraca uwagę, że w sprawach ze skarg na bezczynność organu administracji publicznej mającego nad sobą organ wyższego stopnia warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie wykazanie się przez skarżącego stosownym podaniem, z którego wynika, że skarga została poprzedzona wniesieniem środka zaskarżenia w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 § 1 Kpa (por. postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 2120/10). W sprawach ze skarga na bezczynność organu (inaczej, niż w sprawach zakończonych postanowieniem) wystarczy samo wniesienie zażalenia z art. 37 § 1 Kpa, a kwestia jego rozpatrzenia przez organ wyższego stopnia nie ma znaczenia do oceny dopuszczalności skargi (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1413/05). Następnie wskazać należy, że stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – powoływana dalej jako "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, 12 § 1 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego). Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Z akt postępowania wynika, że w dniu 18 listopada 2013 r. do organu pierwszej instancji wpłynęły akta administracyjne wraz z decyzją uchylającą decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2013 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Oznacza to, że organ zobowiązany był do rozpoznania wniosku Skarżącej z 4 sierpnia 2011 r. o przyznanie odszkodowania z uwzględnieniem wytycznych zawartych w decyzji organu odwoławczego nie później niż do dnia 18 stycznia 2014 r. Z akt administracyjnych przedstawionych sądowi nie wynika, by Prezydent W. w okresie od dnia 18 listopada 2014 r. do dnia wniesienia skargi podjął jakiekolwiek czynności zmierzające do załatwienia sprawy. Również do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie, to jest do dnia 7 października 2014 r. decyzja nie została wydana. Sąd wskazuje w tym miejscu, że sam fakt wystosowania przez organ pisma z 23 kwietnia 2014 r. informującego o przyczynach niedotrzymania terminu oraz o przewidywanym terminie rozpoznania sprawy (który jednak nie został dotrzymany) nie może zostać uznany za wyłączający możliwość uznania, że organ pozostaje w bezczynności co do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania. Jednak biorąc pod uwagę czas jaki upłynął od dnia otrzymania przez organ akt postępowania (18 listopada 2013 r.) do dnia wydania wyroku (7 października 2014 r. ) uznać należy, że bezczynność organu nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. Uwzględniając czynności, jakie zgodnie z decyzją Wojewody [...] mają zostać przeprowadzone przez organ pierwszej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że termin dwóch miesięcy jest wystarczającym okresem na wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy i 205 § 2 p.p.s.a.