I SAB/Wa 244/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: WSA Joanna Skiba WSA Tomasz Szmydt (spr.) Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2015 r. sprawy ze skarg P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosków o sprostowanie decyzji oddala skargi. P. S. pismami z dnia 9 lutego 2015 r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] o sprostowanie błędów pisarskich w decyzjach Kolegium z dnia [...] marca 2014 r. [...]. Postanowieniami z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] odmówiło sprostowania ww decyzji. W dniu 12 marca 2015 r. P. S. wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] do usunięcia naruszenia prawa, w sprawie sprostowania błędów pisarskich w decyzjach z dnia [...]marca 2015 r. Z kolei dnia 13 marca 2015 r. P. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie trzy skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] w przedmiocie rozpoznania jego wniosków z dnia 9 lutego 2015 r. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o ich odrzucenie z uwagi na złożenia skargi dzień po wezwaniu Kolegium do usunięcia naruszenia prawa, co uniemożliwiło organowi zajęcia stanowiska w sprawie. Ewentualnie o ich oddalenie wskazując, że wnioski P. S. z dnia 9 lutego 2015 r. zostały rozpoznane przez Kolegium postanowieniami z dnia [...] lutego 2015 r., które doręczone zostały skarżącemu w dniu 20 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wniesione skargi zarejestrował pod trzema sygnaturami akt: I SAB/Wa 244/15 (dla sprawy KOC/7728/Op/13), I SAB/Wa 245/15 (dla sprawy KOC/7730/Op/13) oraz I SAB/Wa 246/15 (dla sprawy KOC/7729/Op/13). Na rozprawie w dniu 17 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił o połączeniu ww. spraw sądowych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzenie pod wspólną sygnaturą akt I SAB/Wa 244/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej ppsa), sądy administracyjne sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej również poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] nie mogą zostać uwzględnione. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu podniesionego przez organ dotyczącego niedopuszczalności skargi z uwagi na złożenia skargi dzień po wezwaniu Kolegium do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem Sądu zarzut ten jest niezasadny. W myśl art. 52 § 1 ppsa, warunkiem wniesienia skargi do sądu jest wyczerpanie środków zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego środkiem zaskarżenia jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa). W przedmiotowej sprawie pismem z dnia 12 marca 2015 r. P. S. wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei w dniu 13 marca 2015r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność SKO. Podkreślić należy, że wystąpienie do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 Kpa jest jedynie warunkiem formalnym rozpoznania skargi przez sąd. Stanowisko organu zajęte w tym trybie nie ma zanczenia. Nieistotne jest nawet, czy organ wypowie się w sprawie, czy też nie. Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi należy wskazać należy, że zgodnie z art. 12 § 1 Kpa organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Stosownie do treści art. 35 § 1 Kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawę bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 Kpa). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. W przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej kontrola sądu sprowadza się zatem do sprawdzenia, czy rzeczywiście organ pozostaje w zwłoce z załatwieniem sprawy. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi administracji nie można zarzucić bezczynności, polegającej na naruszaniu terminów załatwienia sprawy wyznaczonych przepisami Kpa. W niniejszej sprawie skargi dotyczyły bezczynności organu odwoławczego, w przedmiocie rozpoznania wniosków skarżącego z dnia 9 lutego 2015 r. o sprostowanie w trybie art. 113 § 1 Kpa, decyzji Kolegium z dnia [...] marca 2014 r. [...]. Jak wynika z akt sprawy postanowieniami z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] rozpoznało wnioski skarżącego i odmówiło sprostowania ww decyzji, uznając wnioski P. S. za bezzasadne. Powyższe oznacza, że nie tylko na dzień orzekania, ale już na dzień wniesienia skarg tj. 13 marca 2015 r. organ nie pozostawał w bezczynności. Wnioski skarżącego rozpoznane też zostały przed upływem 30 – dniowego terminu o którym mowa w art. 35 § 1 Kpa. Jednocześnie należy wyjaśnić, że dla zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia nie ma znaczenia fakt, że na dzień wniesienia skarg postanowienia z dnia [...] lutego 2015 r. odmawiające sprostowania decyzji nie zostały stronom doręczone. Postanowienie administracyjne (podobnie jak i decyzja) rozpoczyna bowiem swój byt prawny z chwilą jego sporządzenia, a doręczenie ma na celu jedynie zakomunikowanie stronie zawartego w nim rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na postanowieniu podpisu osoby uprawnionej. Chwilą wydania aktu jest wobec tego data jego sporządzenia, nie zaś doręczenia stronie (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, "Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz", Warszawa 2010 r., LEX). Fakt, że postanowienie administracyjne wywiera skutki prawne dopiero z chwilą doręczenia stronie, nie oznacza by wcześniej postanowienie to nie istniało. Już z chwilą podpisania postanowienia mamy bowiem do czynienia z wydaniem aktu w sensie procesowym, w tym znaczeniu, że ten istnieje, a dzień jego wydania jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej postanowienia (decyzji) - por. wyrok NSA, z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 600/12 cbois.nsa.gov.pl. W konsekwencji skoro SKO [...] w dacie rozpoznawania sprawy przez Sąd, a nawet w dacie wniesienia skarg na bezczynność załatwiło sprawę, to należy uznać, że nie pozostawał w bezczynności ani w momencie wnoszenia skargi, ani tym bardziej w momencie wyrokowania przez Sąd i to niezależnie od tego, czy wydane w sprawie rozstrzygnięcia zostałyby doręczone skarżącemu, czy też nie. W tej sytuacji skarga jest całkowicie bezzasadna. Skarżący pismem z dnia 6 lipca 2015r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy oraz o odroczenie w związku z ww. wnioskiem rozprawy z dnia 17 lipca 2015r. W ocenie Sądu przedmiotowy wniosek nie stanowił podstawy do odroczenia rozprawy. Należy zważyć, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w toku postępowania sądowoadministracyjnego ma charakter incydentalny, bowiem rozpoznanie tego wniosku pozostaje bez wpływu na inne czynności procesowe podejmowane w sprawie (m.in. orzeczenia NSA z dnia 05.04.2007r. II OZ 288/07, z dnia 14.06.2011r. II OSK 874/11, z dnia 08.01.2009r. I OZ 946/08, z dnia 20.01.2009r. I OZ 939/08). Natomiast ewentualne ustanowienie w ramach pomocy pełnomocnika dla skarżącego stanowi podstawę do przywrócenia, na wniosek terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, gdyby termin ten nie został zachowany. Zdaniem Sądu wszczęcie postępowania incydentalnego w przedmiocie przyznania prawa pomocy nie powinno zatem powodować wstrzymania postępowania w sprawie. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.