I SAB/Wa 434/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi K.D. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 14 stycznia 1999 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], nr hip. [...] - w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącej K.D. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. K.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], nr hip. [...]. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy wnioskiem z dnia 14 stycznia 1999 r., podpisanym przez M.P., spadkobiercy właścicieli nieruchomości [...] przy ul. [...], nr hip. [...], wystąpili do Urzędu Powiatowego w W. o przyznanie odszkodowania za ww. nieruchomość w postaci działki budowlanej lub ekwiwalentu pieniężnego. Przedmiotowy wniosek został ponowiony pismem M.P., B.M., A.M. i K.D. z dnia 22 września 2005 r., w którym wyżej wymienieni zwrócili się o przyznania odszkodowania w wysokości [...] zł za grunt przy ul. [...] (obecnie ul. [...]), stosownie do udziałów określonych w postanowieniu spadkowym. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] Prezydent W. orzekł, że sporna nieruchomość nie spełnia przesłanki z art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) i odmówił K.D., B.M., A.M., M.P., A.K., J.W. i K.W. przyznania odszkodowania za [...] części gruntu [...] przy ul. [...]. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołań złożonych przez M.P., B.M. i A.K., od ww. rozstrzygnięcia Prezydenta z dnia [...] lipca 2008 r., decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Pismem z dnia 25 października 2010 r. adw. T.L., pełnomocnik K.D., B.M., A.M., M.P., A.K., J.W. i K.W., ponowił wniosek o odszkodowanie za nieruchomość [...]. W odpowiedzi na powyższe Prezydent W. poinformował pełnomocnika wnioskodawców, że w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność wykonania operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] Wojewoda [...], po wniesieniu zażalenia przez adw. T.L., reprezentującego K.D., B.M., A.M., M.P., A.K., J.W. i K.W., na niezałatwienie sprawy w terminie, uznał je za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. nowy termin załatwienia sprawy wynoszący trzy miesiące od daty doręczenia niniejszego postanowienia. Jednocześnie Wojewoda stwierdził, że niezałatwienie przedmiotowej sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze K.D. wskazała, że do dnia wniesienia skargi Prezydent W. nie podjął stosownego rozstrzygnięcia i nie poinformował o innym terminie załatwienia sprawy oraz przyczynach zwłoki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że pełnomocnik stron postępowania został poinformowany o przyczynach niedotrzymania terminu wskazanego w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz o tym, że decyzja w przedmiotowej sprawie zostanie wydana w terminie do 30 stycznia 2012 r. Na rozprawie sądowoadministracyjnej w dniu 18 stycznia 2012 r. r.pr. E.T. – pełnomocnik organu, złożyła do akt sądowych pismo Kierownika Działu Nieruchomości Dekretowych Skarbu Państwa z 17 stycznia 2012 r. adresowane do pełnomocnika skarżącej i oświadczyła, że przed Sądem Rejonowym dla W. [...] toczy się postępowanie pod sygn. [...] o stwierdzenie praw do spadku po H.P., która zmarła w 1981 r. Z ww. pisma wynika jednocześnie, iż z uwagi na powyższe decyzja odszkodowawcza zostanie wydana do dnia 29 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało uznać za uzasadnioną, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do wydania rozstrzygnięcia w określonym terminie. Stosownie do treści art. 35 § 1 i 3 Kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 Kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem Prezydent W. od dnia 24 marca 2010 r., kiedy to zostały zwrócone ww. organowi akta przedmiotowej sprawy (po decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. uchylającej rozstrzygnięcie Prezydenta W. o odmowie przyznania odszkodowania i przekazującej sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia), do dnia wyrokowania nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Sądu był to czas aż nadto wystarczający dla ustalenia, czy w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Sąd uwzględnił fakt, że od daty złożenia wniosku o odszkodowanie w 1999 r., a w szczególności od daty zwrotu akt organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, Prezydent W. podejmował czynności w sprawie, tj. występował do odpowiednich urzędów o nadesłanie niezbędnej dokumentacji, jednak już o niemożności załatwienia sprawy w dodatkowym terminie, wyznaczonym postanowieniem Wojewody z dnia [...] czerwca 2011 r., wystosował do pełnomocnika skarżącej pismo dopiero 10 listopada 2011 r., a to z uwagi na skierowane do Sądu skargi na bezczynność Prezydenta W. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że Prezydent W. nie wywiązał się z ustawowego obowiązku rozstrzygnięcia sprawy bez zbędnej zwłoki. Sąd uznał jednak, że zaistniała w sprawie bezczynność, jakkolwiek naganna, nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 Kpa można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide: wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., sygn. akt II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08.2011 r., sygn. akt II SAB/Gd 30/11 – dostępne w CBOSA). Jak natomiast wynika z akt administracyjnych sprawy, od dnia wpłynięcia wniosku z 14 stycznia 1999 r., do dnia wyrokowania organ prowadził postępowanie i gromadził niezbędny do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia materiał dowodowy. Nie bez znaczenia jest również skomplikowany charakter niniejszej sprawy oraz konieczność sporządzenia operatu szacunkowego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.