I SAB/Wa 74/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T.G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku oddala skargę. W dniu [...] lutego 2015 r. T.G. wystąpiła do Centrum Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] z wnioskami o przyznanie specjalnych zasiłków celowych na zakup leków. T.G. wniosła również o wydanie zaświadczeń o decyzjach wydanych przez organ w jej sprawach w miesiącach styczniu i lutym 2015 r. Powyższe wnioski Prezydent [...] rozpoznał. W dniu [...] lutego 2015 r., wydał zaświadczenie nr [...], w którym wskazał 21 orzeczeń wydanych w sprawach T.G. w styczniu 2015 r., podnosząc również, że w lutym 2015 r. decyzje takie nie były wydawane. Jednocześnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. organ odmówił wnioskodawczyni przyznania specjalnych zasiłków celowych na zakup leków (decyzja nr [...]). Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. T.G. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z zażaleniem na niezałatwienie w terminie jej wniosku z dnia [...] lutego 2015 r. W dniu [...] stycznia 2016 r. T.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia [...] lutego 2015 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła Prezydentowi [...] wadliwe funkcjonowanie OPS oraz złą wolę jego pracowników. Skarżąca wskazała też, że żadnych decyzji z OPS-u nie otrzymała. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że nie pozostaje w bezczynności, gdyż jeszcze przed wniesieniem skargi, rozpoznał wnioski T.G. zwarte w piśmie z [...] lutego 2015 r. Zaświadczenie nr [...], zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 20 marca 2015 roku, z kolei decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r., doręczono skarżącej 5 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Stosownie do treści art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanych przepisów, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r. poz. 267) – powołana dalej jako: "k.p.a.". Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustanowionego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenia terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., czy też nie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...]. Z akt sprawy wynika bowiem bezspornie, że Prezydent [...] rozpoznał wnioski skarżącej zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. i w dniu [...] kwietnia 2015 r. wydał decyzję nr: [...] odmawiającą refundacji leków. Z kolei wcześniej w dniu [...] lutego 2015 r., wydał zaświadczenie nr [...], w którym wskazał 21 orzeczeń wydanych w sprawach T.G. w styczniu 2015 r., podnosząc również, że w lutym 2015 r. decyzje takie nie były wydawane. Powyższe oznacza to, że na dzień wniesienia skargi, czyli 19 stycznia 2016 r. organ I instancji rozpatrzył wnioski skarżącej z dnia [...] lutego 2015 r. Skoro zatem Prezydent [...] w dacie rozpoznawania sprawy przez Sąd, a nawet w dacie wniesienia skargi załatwił sprawy, to należy uznać, że nie pozostawał w bezczynności ani w momencie wnoszenia skargi, ani tym bardziej w momencie wyrokowania przez Sąd. Złożona w tym zakresie skarga jest zatem bezzasadna i to niezależnie od tego, czy rozstrzygnięcia organu zostałoby stronie doręczone, czy też nie. Należy zauważyć, że decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej sporządzenia, doręczenie zaś ma na celu zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia, które następuje w chwili złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej. Już z tą chwilą mamy bowiem do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym, w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 294/07, LEX nr 505396 oraz z dnia 27 lipca 2010 r., II OSK 1757/09). Podkreślenia jednak należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej wyżej wymieniona decyzja z dnia [...] kwietnia 2015 r. jak również wcześniejsze zaświadczenie organu z dnia [...] lutego 2015 r., zostały skarżącej skutecznie doręczone. Zaświadczenie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 20 marca 2015 roku, decyzja pomocowa zaś dnia 5 maja 2015 r. Nastąpiło to w trybie zastępczym, o którym mowa w art. 44 k.p.a., na adres zamieszkania skarżącej, wskazany przez stronę m. in. w kwestionariuszu wywiadu środowiskowego z dnia [...] marca 2015 r. Z powyższych względów, brak było podstaw do uwzględnienia skargi skarżącej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.