II SA/Wa 1026/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung (spr.) Adam Lipiński Protokolant asystent sędziego Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową - oddala skargę UZASDANIENIE Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52 poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] cofającą M. S. pozwolenie na broń palną sportową. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Komendant Wojewódzki Policji w K., w związku z uzyskaniem informacji, iż Wydział [...] pod nadzorem Prokuratury Okręgowej w B. prowadzi przeciwko M. S. postępowanie przygotowawcze o czyny z art. 271 § 3 kk oraz art. 273 kk i art. 286 § 1 kk w zb. z art. 11 § 2 w zw. z art. 12 kk, tj. o to, że w okresie od [...] kwietnia do maja 2002 r. w B., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu doprowadził Skarb Państwa [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości [...] zł, wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia M. S. pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej, a następnie - opierając się na treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] przedmiotowe pozwolenie cofnął. W odwołaniu od powyższej decyzji M. S. nie zgodził się z argumentacją organu, zarzucając mu nieprawidłową wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Komendant Główny Policji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] , utrzymującej w mocy decyzję I instancji, stwierdził, iż nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobom, w stosunku do których zachodzi uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Komendant wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki do cofnięcia stronie pozwolenia na broń, ponieważ przeciwko M. S. toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Ponadto organ ustosunkował się do innych zarzutów odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję M. S. wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji. Zarzucił organowi naruszenie art. 10 kpa, poprzez wydanie decyzji bez umożliwienia stronie zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, gdyż termin na dokonanie czynności wyznaczono na [...] marca 2010 r., a decyzję wydano w dniu [...] lutego 2010 r., naruszenie art. 6 kpa, poprzez nieprawidłowe ustalenie treści mającego zastosowanie w niniejszej sprawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, poprzez przyjęcie, że istnieją obligatoryjne przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w sytuacji, gdy skarżący nie został prawomocnie skazany za czyn wymieniony w art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów procedury – art. 7, art. 8, art. 12, art. 77, art. 80 i art. 127 kpa, poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy, wydanie orzeczenia bez wzięcia pod uwagę całokształtu materiału dowodowego oraz naruszenie Konstytucji RP – art. 31 ust. 3, art. 42 ust. 3, art. 45 ust. 1 i art. 64 ust. 3, poprzez ograniczenie prawa do uprawiania strzelectwa, naruszenia zasady domniemania niewinności i ograniczenie prawa do własności skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga M. S. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do art. 18 ust 1 pkt 2 właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 pkt 6 pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika, iż w przypadku skazania osoby legitymującej się pozwoleniem na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo w przypadku toczącego się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa przez osobę legitymującą się zezwoleniem na posiadanie broni palnej, organ zobowiązany jest cofnąć pozwolenie na broń (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż przeciwko M. S. w dniu wydania zaskarżonej decyzji toczyło się postępowanie przygotowawcze o czyny z art. 271 § 3 kk oraz art. 273 kk i art. 286 § 1 kk w zb. z art. 11 § 2 w zw. z art. 12 kk, tj. o to, że w okresie od [...] kwietnia do maja 2002 r. w B., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu doprowadził Skarb Państwa [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości [...] zł. Czyny określone w art. 271 § 3 oraz 273 kk należą do kategorii przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, natomiast czyn określony w art. 286 § 1 kk został sklasyfikowany jako przestępstwo przeciwko mieniu. Stąd też prowadzenie przeciwko skarżącemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu i wiarygodności dokumentów jest jednym z zachowań wymienionych wprost w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, z którym ustawodawca łączy istnienie uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1420/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku powyższym organy prawidłowo oceniły, iż w przypadku skarżącego zachodzą przesłanki obligujące organ Policji do cofnięcia przedmiotowego pozwolenia. Dodatkowo należy wyjaśnić, iż wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń osobie, wobec której dopiero toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa nie narusza zasady domniemania niewinności. W toku przeprowadzonego w tym zakresie postępowania, organy Policji nie uznają bowiem takiej osoby za winną popełnienia przestępstwa, lecz stwierdzają jedynie po stronie tej osoby utratę rękojmi do dalszego posiadania broni (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 202/08, Lex nr 522453). Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów postępowania, w tym niedokładnego i niepełnego wyjaśnienia sprawy oraz uniemożliwienia pełnomocnikowi skarżącego zapoznania się z aktami sprawy należy wskazać, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Po raz kolejny należy powtórzyć, iż samo prowadzenie postępowania karnego przeciwko osobie o czyn wymieniony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy rodzi uzasadnioną obawę użycia broni i obliguje organ do cofnięcia przedmiotowego postępowania. Stąd też zbędne jest wykazywanie przez organ bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez posiadacza broni czynem, a okolicznością, iż może po jego stronie istnieć uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W takiej sytuacji owa obawa wynika bowiem bezpośrednio z przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Ponadto nieuwzględnienie przez organ pozytywnych dla skarżącego opinii z miejsca zamieszkania i prawidłowego przechowywania broni nie mogło mieć wpływu na decyzję o cofnięciu pozwolenia. Skoro bowiem organ dokonując oceny uznał, iż skarżący należy do katalogu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy, to fakt ten był wystarczającą podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń palną. Bez względu bowiem na treść pozytywnych opinii i dotychczasowy sposób posiadania broni, organ został zobligowany przepisami ustawy do wydania powyższej decyzji. Nie zasługują również na uwzględnienie okoliczności niezapoznania się pełnomocnika strony z materiałem dowodowym. Jak słusznie podniósł organ, pełnomocnik został poinformowany pismem organu I instancji z dnia [...] lutego 2010 r. (k-196 akt adm.), odebranym w dniu [...] lutego 2010 r., o możliwości zapoznania się z aktami administracyjnymi i złożenia ewentualnych wniosków, oświadczeń i wyjaśnień. W piśmie tym wskazano również termin, w którym należy dokonać powyższych czynności – 7 dni od dnia odebrania pisma, oraz rygor niedochowania powyższego terminu – wydanie decyzji w oparciu o zgromadzony dotychczas materiał dowodowy. Skoro pełnomocnik zaniechał dokonania powyższych czynności we wskazanym terminie, to niezrozumiałym jest jego powyższy zarzut, jak też wskazany przez niego termin [...] marca 2010 r. Należy podkreślić, iż w przypadku prowadzenia postępowania administracyjnego, wszczynanego z urzędu, gospodarzem tego postępowania jest organ i to on zakreśla terminy, na podstawie przepisów prawa, do dokonania określonych czynności. Odnosząc się z kolei do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia Konstytucji RP, poprzez ograniczenie jego prawa do uprawiania strzelectwa oraz ograniczenie jego prawa własności, należy wskazać, że również one nie zasługują na uwzględnienie. Cofnięcie pozwolenia na broń palną sportową nie oznacza uniemożliwienia wykonywania sportu strzeleckiego, organ bowiem cofa pozwolenie na posiadanie własnej broni. Skarżący może natomiast nadal uprawiać ten sport korzystając z broni klubowej. Niezrozumiałe jest też stwierdzenie, iż decyzja organów ogranicza prawa własności skarżącego. Trudno bowiem przyjąć, iż osobie, której cofnięto pozwolenie na posiadanie broni, a więc faktycznie takiego pozwolenia nieposiadającej, pozostawia się w dyspozycji broń palną. Takie zachowanie byłoby niezgodne z przepisami prawa, które wyraźnie wskazują osoby i warunki, w jakich można posiadać broń. Należy podkreślić, iż uprawnienie do posiadania broni w polskim systemie prawnym jest ściśle reglamentowane i ograniczone przepisami ustawy o broni i amunicji w interesie bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ustawodawstwo w tym zakresie ewoluuje w kierunku zaostrzenia wymogów stawianych osobom posiadającym broń lub ubiegającym się o jej posiadanie. Oznacza to, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Stąd też osoby posiadające takie uprawnienie powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem. Reasumując, Komendant Główny Policji dokonał wyczerpujących ustaleń i prawidłowo ocenił, że w przypadku skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.